Jezus, Gods Kind en Zijn liefde tot ons en onze kinderen

Het Kindeke
Er is een Kindeke geboren op aard'.
'T kwam op de aarde voor ons allemaal.
Ja, met de Kerk der eeuwen belijden we Hem, die om ons mensen en om ons behoud is neergedaald uit de hemel en vlees is geworden door de Heilige Geest uit de maagd Maria en mens geworden is (Geloofsbelijdenis van Nicea).
Voor ons kwam Hij. Om ons kwam Hij.
Het verlaagt mij diep. Weet u waarom?
Het dringt meer en meer tot mij door dat wij met onze kinderen geboren zijn om te sterven.
De waarheid van onze doop is verbijsterend. Wij moeten met al het onze de dood in. Ons verdiende loon. Wij met onze kinderen in zonden ontvangen en geboren. Kinderen des toorns.
Jezus heeft gezegd: hetgeen uit het vlees geboren is, dat is vlees! Vlees, dat wil zeggen dat ben ik in mijn vergankelijkheid, mijn sterfelijkheid, mijn zondig bestaan voor God.
Geen uitzicht op Gods Rijk. Tenzij er een wonder gebeurt.
Maar, voordat we daarover kunnen spreken, moeten en mogen we van een ander wonder melding maken: Er is een Kindeke geboren op aard'!
De engel bazuint het uit en Maria heeft het geboortebericht de wereld kunnen insturen: ik verkondig u diepe en grote blijdschap. U is heden geboren de Zaligmaker. Gods Zoon. Zoon des mensen.
Volkomen rein. Volkomen heilig. Volkomen rechtvaardig. Volkomen onschuldig.
Uw Zaligmaker.
En wij met onze kinderen mogen het leren 'Dat Hij onze Middelaar is en met Zijn onschuld en volkomen heiligheid mijn zonde, waarin ik ontvangen en geboren ben, voor Gods aangezicht bedekt' (H.C. Zondag 14, antw.36).
Er is een Kindeke geboren op aard'. Begrijpt u dat deze regel me de laatste tijd verootmoedigt? En...'t verhoogt me tegelijk! Het meldt mij mijn heil. En niet alleen voor mij, maar ook voor onze kinderen, ja voor de hele wereld.
Door het geloof in Hem heb ik uitzicht op Gods Rijk ontvangen.
Ik ben opnieuw geboren, want het heeft Gode behaagd Zijn Zoon in mij te openbaren.
Was ons dit Kindeke niet geboren. Het was een verloren zaak.
Nu is er hulp en heil. Redding voor verlorenen. In dit Kindeke ligt nu ons nieuwe leven. In dit Kindeke ligt ons nieuwe hart. En al wie met het oog op zichzelf en op zijn kind(eren) voor God belijden moet in de dood te liggen, mag op dit Kindeke zien en zal door het geloof in Hem leven. En ouders zullen toch niet nalaten hun kind(eren) van kindsbeen af te brengen tot dit Kindeke en hen leren op Hem te zien, opdat ze bij-tijds in Hem leren geloven.
Dit Kindeke houdt van ons en onze kinderen. Zijn handen zijn wijd uitgestrekt. In de kribbe en aan het kruis. En in Zijn handen zie ik Gods handen. Ik hoor de stem van de Vader op het kerstfeest en op Goede Vrijdag: Alzo lief heb ik de wereld gehad...
Laten allen die van verre staan toch eens wat dichterbij komen! Ja... u met uw kinderen. Dit Kindeke heeft ons en onze kinderen lief.
Als dienaar van dit Kindeke ben ik vuurbang om Zijn liefde te beperken; vuurbang om Zijn liefde in te snoeren. Zijn liefde geldt ons en onze kinderen. Ik heb het zelf uit Zijn mond gehoord.

Onze kinderen
Hoe zien we in het licht van dit geboren Kindeke nu onze kinderen?
Met gebogen hoofd stonden we eens bij de Doopvont. En wanneer we met Maarten Luther nog dagelijks in ons doopvat terugkruipen (onze doop leren verstaan) is er nog dagelijks die verootmoediging. Maar bij de Doopvont omscheen en omschijnt ons het goddelijk licht van Zijn genadig aangezicht. Vanwege het Kindeke! Bij de Doopvont maakt God het waar: Gij heft mij 't hoofd omhoog en doet me Uw gunst aanschouwen.
Het licht van Gods liefde omstraalde ons en onze kinderen. Laten we ons in dat licht verblijden.
De genade van het verbond dat God met ons en onze kinderen heeft opgericht is dat God zegt: Ik ben uw God, en dat Hij ons tot kinderen adopteert. En dat alles in het Kindeke van Bethlehem. Hij heeft ook onze kinderen aangenomen, opdat zij, zodra hun leeftijd hiertoe de geschiktheid meebrengt, zich als Zijn volgelingen bij Hem zullen voegen (zie comm. Calvijn bij Hand. 8 vers 37). Bij Hand. 13 vers 33 merkt Calvijn op dat de kinderen der gelovigen voor geestelijke kinderen gehouden moeten worden, tenzij zij door hun ongeloof ontaarden. Vallen zij af, dan blijken zij bastaarden te zijn.
Wie Gods handelen met Israël nagaat, ontdekt dat Calvijn helemaal in overeenstemming is met het Schriftgetuigenis.
Onze kinderen zijn in het licht van 'Het Kindeke' erfgenamen van God en van Zijn Rijk. Zo is ons onderwezen middels het doopformulier. Ook Guido de Brés, leerling van Calvijn, wordt niet moe om ons te leren hoe wij onze kinderen hebben te zien. Van nature zijn ze kinderen des toorns, maar krachtens het genadeverbond, Gods beloftewoord, zijn ze van de toorn Gods bevrijd. Zij behoren tot Gods volk, tot Gods huisgezin. God houdt ze voor de Zijnen.
Onze kinderen zijn Gods geliefde kinderen en erfgenamen. De Heere Jezus heeft ze lief!
Ursinus, één van de opstellers van de Heidelbergse Catechismus, schrijft in zijn Grote Catechismus dat we onze kinderen moeten houden voor gelovigen indien zij zich er niet van uitsluiten.
Ja, dat laatste is mogelijk. Het is mogelijk dat kinderen bij het ouder worden zichzelf uitsluiten van de zegen van het genadeverbond. Verschrikkelijke mogelijkheid. En ook werkelijkheid... De keerzijde van de verbondszegen is de verbondswraak.
Temeer zullen wij als ouders, wanneer we onze kinderen nog onder onze hoede hebben, in het groter worden vertellen van de liefde van God in de Heere Jezus. Juist rondom het kerstfeest zullen we het doen. We zullen van hen nog geen verwoording verlangen van een geoefend kind van God. We geloven dat zij door de Geest van Christus naar de mate van hun leeftijd geheiligd worden (Ursinus).
En wanneer ze afgedwaald zijn zullen we niet ophouden voor hen te bidden. Te bidden voor de afhakende en afgehaakte jongeren van de Gemeente.
Deze voluit bijbelse visie op onze kinderen doet ons met des te meer aandrang spreken over de noodzaak van geloof en bekering. In het genadeverbond zijn twee delen. Gods heerlijke en heilrijke beloften zullen in ons hun vervulling hebben wanneer daar het antwoord des geloofs gehoord wordt en de nieuwe gehoorzaamheid praktijk is. Dat alles is het wondere werk van de Heilige Geest die ouders, grootouders, ambtsdragers en wie dan ook gebruikt. Hij werkt. Hij werkt uit...

Alzo lief...
Wie het rechte zicht mag ontvangen op de betekenis van het Genadeverbond, ook voor onze kinderen, wordt op het kerstfeest vermaand en vertroost. Alzo lief heeft God de wereld gehad. En we slaan een blik in de kribbe. We zullen onze kinderen niet verhinderen om ook op Hem te zien. Verhindert ze niet! Want voor dezulken is de Koning gekomen en voor hen is het Koninkrijk der hemelen. Wat is het een groot gevaar om op en onder de preekstoel het zicht op de Heere Jezus ook de jongeren van de gemeente te ontnemen. Door de Heilige Doop hebben ze Christus' merk- en veldteken ontvangen. Ze hebben het getuigenis ontvangen dat God eeuwig onze God en genadige Vader zal zijn. Weten onze jongeren dat?
Alleen zo kunnen we onze kinderen en de jeugd van de gemeente aanspreken. We mogen hen wijzen op datgene wat zij 'in Christus hebben'. In Hem hebben ze de afwassing van hun zonde en de wedergeboorte. In Hem hebben ze de volkomen zaligheid.
Wat een geweldige schat. Alzo lief heeft God hen in Christus...
Mijn vrouw en ik herinneren ons nog als de dag van gisteren wat bij de doopaangifte van onze oudste dochter door ds. Exalto ons werd onderwezen: als je een grote schat mag bezitten, ben je ertoe over te halen om er zuinig mee om te gaan. Welnu, een schat van zegeningen hebben wij met onze kinderen in het Kindeke ten erfdeel.
Waar we alleen maar horen wat we 'in Adam' zijn en dat we wederom geboren en bekeerd moeten worden, doet ons zonder meer ernstig ontsporen.
We zullen wat wij 'in Adam' zijn niet verzwijgen, maar ook niet wat we 'in Christus hebben' achterhouden.
In Gods belofte hebben ze alles. Weliswaar dient het ook hun persoonlijk bezit te worden. Calvijn zegt dat het genadeverbond in hen tot volkomenheid moet komen. Op het Woord van God moet het antwoord des geloofs volgen. Daartoe dient het onderwijs, de catechese. We denken aan het 'ten derde' uit het doopformulier. Laten we onze kinderen manen en hen wijzen op de verplichting om te wandelen in een nieuwe gehoorzaamheid. Dat we de HEERE zullen aanhangen, vertrouwen en liefhebben, de wereld zullen verzaken, onze oude natuur doden en in een nieuw godvruchtig leven zullen wandelen. En dat alles uit liefde omdat de Vader ons zo uitnemend heeft liefgehad.
We zullen met onze kinderen leren dat we wat te verliezen hebben.
Zo wil de Heilige Geest ons gebruiken om onze kinderen te behoeden voor verstarring, om ze te bewaren voor na-praterij van schijnbare waarheden. Dat de geest van onverschilligheid hen niet zal inpalmen. Hoe vele jongeren zijn door ouderen gehinderd om tot Jezus te komen en verdwenen in de grote massa van de kerkverlaters?
De Heere Jezus heeft hen lief. Nog zijn Zijn armen uitgestrekt. We mogen hen opwekken om terug te keren. Laten we het doen vanuit de liefde van de Heere. Hij heeft ons en onze kinderen lief. Zijn liefde gaat aan al het onze vooraf!

Ten slotte
Op grond van de Heilige Schrift - en we zien het om ons heen - worden we bepaald bij het aangrijpende van het feit dat er 'kinderen des koninkrijks' verloren gaan. Ze hebben de weg geweten, maar wandelden er niet op. Kinderen van het genadeverbond, maar niet voor eeuwig in Gods Rijk. Wel het Woord van God gehoord, maar dat alles aan de laars gelapt. Zijn heilrijke beloften van nul en generlei waarde geacht. Het bloed van Christus onrein geacht waardoor zij geheiligd waren. God riep, maar het antwoord des geloofs bleef achterwege. Gods liefde in Christus niet beantwoord. Hij had hen lief.... Zij Hem niet.
Aangrijpend vind ik dit. Aangrijpender vind ik het, wanneer ik bedenk dat wij als voorgangers, als ouderen de oorzaak hiervan kunnen zijn. Het evangelie van de liefde van God in Christus ingesnoerd... De boodschap angstvallig geadresseerd. Prediking is meer gaan lijken op 'wiskunde' dan dat het onvoorwaardelijke royale Christus-aanbieding is. Met tegenwerpingen als 'veronderstelde wedergeboorte' en 'verondersteld geloof' geven we aan dat we nog weinig of misschien wel helemaal niets van deze heilrijke - en heerlijke zaak verstaan.
De verzuchting kan ik vaak niet onderdrukken: ach leefden Luther en Calvijn nog maar. Waren Ursinus en Olevianus, Guido de Brés en de Dordtse vaderen nog maar onder ons.
Wat zeg ik?
Jezus Christus leeft! Aan Zijn voeten zullen we zitten. Aan Zijn lippen zullen we hangen. Aan Zijn hart... Dat is aan Gods Vaderhart. Het is Pinksteren geweest. We zullen onszelf en anderen laten leiden op de hoogte van de heilsfeiten. We zullen de Heilige Geest niet langer tegenstaan. Hem niet langer bedroeven. We zullen de Heere door Zijn Geest in ons laten werken. We zullen bidden om arm-makende genade, opdat we niet anders meer kunnen dan knielen bij kribbe en bij kruis.
Dan is het kerstfeest. Dan zal ons geloof een beleefd geloof zijn. De Geest eigent toe wat wij in Christus hebben.
Ziet hoe grote liefde ons de Vader gegeven heeft. Voor u en voor jou! Ja zelfs voor mij!

Daarom:
Zolang als ik op aarde leven zal
mijn koning groot ik ere geven zal,
met woord en daad, met juichen en gezang.
Hij heeft mij uitgetogen van de val,
geschreven in Zijn uitverkoren tal,
dies mijne ziel Hem spelet lof en dank.
(...)
Hij is de beste, de eerst' en de leste,
Die ik bemin en innen zal.

IJsselmuiden               A. Baas, V.D.M.

(Voor heilzame bezinning aanbevolen: drs. K. Exalto, In het rechte spoor, Kok, Kampen, blz. 94 ev. en drs. K. Exalto, De bekering, Kok, Kampen blz. 71 ev.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen