NAMEN NOEMEN [19]

KALEB

Zo mooi en rijk van inhoud als de naam van Jozua is, zo vreemd en ontluisterend lijkt die van de medeverspieder, die als enige met Jozua vertrouwen had in Gods macht om Zijn volk het beloofde land in bezitting te geven. 'Kaleb' zo heet hij, en dat betekent niets meer of minder dan 'hond'. Het komt wat vreemd en onwaarschijnlijk over dat een vader met deze naamgeving de levensverwachting ten aanzien van zijn pasgeboren kind tot uitdrukking heeft gebracht. Wie geeft er zijn kind nu een naam, die in het algemeen eerder een scheldwoord is dan een respectabele aanduiding? Er is wel de suggestie gedaan dat zijn vader Jefunne (betekent: De HEERE wordt verzoend) wellicht een schaapherder is geweest, die zoveel van zijn herdershonden hield, dat hij er geen moeite mee had om in de naamgeving van zijn zoon tot uitdrukking te brengen dat hij hoopte dat | deze van een zelfde waarde zou zijn als zijn trouwe viervoeters. Bij Job lezen we een ; woord in deze richting, waar Job aangeeft dat de mensen die nu om hem lachen vroeger door hem nog niet zo hoog werden aangeslagen als de honden van zijn kudde (Job ; 30 : 1). Maar dan nog blijft staan dat in de Bijbel doorgaans de hond als een onrein en ( verachtelijk dier is beschouwd. We hoeven bijvoorbeeld maarte denken aan de diepe ; zelfvernedering van Mefiboshet, die tegen David zei: 'Wat is uw knecht, dat gij hebt : omgezien naar een dode hond als ik ben' (2 Sam. 9 : 8), om bevestigd te zien dat 'Kaleb' ; op het eerste gezicht zeker geen erenaam is geweest. ;

Toch mocht de drager van de naam wel degelijk een 'ereplaats' bekleden in de geschie- j denis van Gods verbondsvolk. Hij is een van de twee slechts, die van de generatie van de ; uittocht door God verwaardigd is om het beloofde land binnen te gaan: 'Maar Jozua, de j zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, bleven levende van de mannen, die heen- * gegaan waren, om het land te verspieden' (Num. 14 : 38). Daarbij is het opmerkelijk dat hij waarschijnlijk in zijn voorgeslacht niet eens een 'echte' zoon van Jakob was. Hij wordt : in Num. 31 : 12 een 'Keniziet' genoemd. Hij is dan mogelijk een nakomeling van een zekere Kenaz, een kleinzoon van Ezau (Gen. 36 : 11). Deze oorsprong is echter vaag en ; onbetekenend geworden. Kaleb is zelfs zozeer in het verband van de stam van Juda j ingeburgerd, dat hem de eervolle taak ten deel valt om als verspieder vanwege Juda te * worden uitgezonden naar het land Kanaan. Kaleb is dus een soort 'ere-Judeeër' geweest. Daar deed zijn vreemde naam niets aan af. Met heilige 'hondentrouw' heeft hij 'volhard J de HEERE na te volgen' (Num, 32 : 12) toen anderen in moedeloosheid hun hoop op het beloofde land lieten varen. Dat wordt hem een en ander maal in de Heilige Schrift nagegeven. Ook waar van hem vermeld wordt dat hij op zijn oude dag in Juda de stad Hebron tot zijn erfdeel krijgt. Al is hij vijfentachtig jaar oud, zijn kracht is nog jong. Hij mag er zelfvan getuigen: 'Ik ben nog heden zo sterk, gelijk mijn kracht toen was, alzo is nu mijn 5 kracht, tot den oorlog, en om uit te gaan, en om in te gaan' (Joz. 14 : 11). Kaleb is een ll 'jonge hond' gebleven, door zijn volharding in het hopen op Gods Woord. Tenslotte, was het Kohlbrugge niet, die ergens gezegd heeft dat er maar twee zijn geweest die het beloofde land mochten binnengaan? Jozua en Kaleb: een Zaligmaker en een 'hond'!

M. A. VAN OEN BERG, ZOETERMEER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen