Evangelisten in zwaar weer

Zou het niet nog zo zijn? Dat het Hoofd van de Kerk de route bepaalt voor het Evangelie door deze wereld. Dat valt althans te lezen in Markus' evangeliebeschrijving: 'zeide Hij tot hen: laat ons overvaren naar de andere zijde' (vs. 35). Dat gegeven, in welwillendheid ontvangen, bewaart al voor vele waaroms.
Die dag is vermoeiend geweest. Wat dacht u van driemaal preken. Zie maar Markus 4. Dat lijkt helemaal de reden te zijn van Christus' onder zeil gaan 'in het achterschip, slapende op een oorkussen' (vs. 38). Kennelijk hebben de discipelen daarvoor alle begrip. En zij zullen het zichzelf ook niet gemakkelijk hebben gemaakt. Een rustige tocht over een kalme zee, dat is om van bij te komen. Ik moet hier denken aan het eenvoudige proza van een wandtegel: God heeft ons geen kalme vaart beloofd, maar wel een veilige haven. Doch wie kijkt daarnaar?
Het meer van Galilea, of het daar spoken kan. Natuurlijk, vissers van huis uit als Petrus en Andreas hebben daar ervaring mee. Doch zij zijn niet op de visvangst. Missio Dei, zending van God, staat in hun wimpel. Desniettemin belanden zij in zwaar weer. Plotseling naar het lijkt. Sterke winden komen van de bergen gerold en weten het water van het meer hoog op te jagen. De hoogopgestuwde baren werpen zich genadeloos op het ranke scheepje, dat geheel in bezit nemend. Tot schrik en ontzetting van de schepelingen. Stellen zij nog pogingen in het werk om schip en schepelingen boven water te houden? Onbegonnen werk, is de ervaring. Ten slotte is dit het eenduidig denken en de bange vrees: vergaan, omkomen in het water. Vers 38. Evangelisten in zwaar weer. Geen uitzondering in de geschiedenis van Gods zendingswerk. De grote Missionaris zelf, Jezus Christus, welk een onbegrip en ongeloof en nauwelijks verborgen tegenwerking is Zijn deel. Hoe komt Hij te staan tegenover kerkelijke en burgerlijke autoriteiten, tenslotte eenparig uit op Zijn ondergang. En om niet meerdere te noemen: Zijn discipel Johannes, toch wel een voorbeeldig mens en christen. Maar verbanning is zijn deel. En om wat dichter bij huis te blijven, ook in de tijd. Is na de herrijzenis, ook van kerkelijk Nederland in de vijftiger jaren met wederopbouw, ook driftige kerkbouw, ons land niet overspoeld door de uitbraaksels van de God-is-dood-leer? Gevolgd door de woelingen van genotzucht en de inspanningen van grof materialisme. Met kerkverlating als aangespoelde resten. Evangelisten in zwaar weer. Een waarheid, die ook in enkelvoudige gestalte ervaren wordt. Van die ambtsdrager of die gelovige. Jaren gingen voorbij, rustige en zegenrijke jaren voor hart en huis. Maar andere tijden hebben zich inmiddels aangediend.
Voor velen is dat gelukkig een waarheid reeds vroeg aan het hart gebracht. Van 'k Roep Heer, in angst tot U gevloden, ai haast U tot mijn hulp en redt (Ps. 141:1). Een stukje opvoeding, die je van pas komt. Zie maar de discipelen: 'En zij wekten Hem op en zeiden tot Hem: Meester, bekommert het U niet, dat wij vergaan?' (vs. 38). Noodgeschrei. Is het dat niet? Hoewel een ondertoon is die van onbegrip en verwijt. Noodgeschrei. Mag het ook een gebed heten? Wat dat middel aangaat, wat is dat door de Koning van de Kerk Zelf vaak aangegrepen. Het gebed tot God, aan het einde van de dag, op een stille plaats. Het gebed tot Hem, van Wie alle steun, wijsheid en hulp komen moet.
Mogelijk praten we te veel en bidden we slechts mondjesmaat. En, dankzij de verworvenheden van de informatie- en communicatiecultuur laten we driftig e-mailtjes uitgaan over gewichtige en minder van dat soort zaken. Maar leggen we ook de nood van kerk en gezin als een last voor God, als eenmaal Daniël?
'God, Die helpt in nood...'. Een lied, door kinderen graag gezongen, uit volle borst. Ongetwijfeld een lied dat past bij een kinderlijk geloofsleven. En dat zo ook als waar bevonden wordt. Zie maar de discipelen. Bijna ten onder gaande in het samengaan van wind en water, op het meer van Galilea, in die nood, mogen zij het volgende ervaren: 'En Hij opgewekt zijnde, bestrafte de wind...' (vs. 39). Een spreken om je adem bij in te houden. Heel gewoon en toch bepaald buitengewoon. Niet een bezweren van wind en golven, als vertegenwoordigen zij demonische machten. Wel een gericht spreken. Bestraffen ook. Heel gewoon, zoals een mens dat doen kan? Nee, zoals alleen de Zoon van God dat vermag. Een voorbeeld en pleitgrond als ons leven grondeloos is geworden, ons kerkelijk leven op instorten lijkt te staan. Dat optreden, een bewijs daarvan dat de God van hemel en aarde nimmer sluimert of slaapt. En dat Hij menigmaal verrassend en groot Zijn almacht en genade wil betonen in ongedachte uitkomsten. Om Christus' wil.
Moet je dat dan wel doen, zouden wij wellicht willen zeggen: de discipelen, nauwelijks op adem gekomen, een lesje meegeven? Van: 'hoe zijt gij zo vreesachtig? Hoe hebt gij geen geloof?' (vs. 40). Neemt Hij het ze kwalijk dat zij Hem gewekt hebben? Dat niet. Drijft Hij de spot met hun angsten? Hoe zou Hij. Doch Hij misprijst ze wel, om hun wantrouwen en kleingeloof. Ondeugden die hun gebed in erge mate ontsierden. Ik zou dan ook alle roependen in de woestijn van eigen hart of kerkelijk leven willen vragen: kijk uw gebeden er eens op na. Toets ze aan het Woord van God! Evangelisten in zwaar weer. Nu, achteraf bekeken, toch ook een verrijkende ervaring, naar kennis en vertrouwen. 'Wie is toch Deze dat ook de wind en de zee Hem gehoorzaam zijn!' (vs. 41). Verrijkend ook, deze overtocht te hebben meegemaakt.

P. M. BREUGEM, BARNEVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen