Zijn in Hem is I, blijven in Hem is 2

Maak eens een praatje met een hedendaagse fruitteler. Met terechte trots somt hij het aantal kilo's fruit op dat per hectare wordt geoogst. Je verneemt dat hij zich heel wat vaardigheden heeft moeten eigen maken. Grondige kennis van bodemgesteldheid, soorten fruit, bemesting en bespuiting is onmisbaar. Computer en machines zijn trouwe metgezel. Blijkbaar allemaal nodig om - uiteindelijk - fruit te kunnen oogsten. Zonder dat alles begin je niets.
Tekenend voor onze tijd, onze cultuur. Alles is techniek. Vandaar ook allerlei cursussen en trainingen. Wat dat betreft is de kerk geen vreemde eend in de bijt. Toerusting van ambtsdragers, training voor leidinggevenden in het jeugdwerk, aanleren van gesprekstechniek. Met dankbaarheid aangewend, tot opbouw en zegen. Onmisbaar vandaag de dag. Zonder dat alles begin je niets.
Een leek beziet de dingen heel eenvoudig. Als niet-deskundige op het terrein van de wijnbouw merkt Jezus op hoe druiventrossen groeien. Doordat de rank blijft in de wijnstok, heel simpel. Zo eenvoudig als waarheid nu eenmaal is.
Blijven in Christus. De blijvende, zo zegt het woord in de grondtekst van de bijbel. De blijvende - in Mij, en Ik in Hem. Blijvers. Er zijn ranken die hebben afgehaakt, voor ze worden afgehakt. Het vuur dooft. Geloof verflauwt, gebed verstomt. Ooit wel van harte belijdenis gedaan. Met God geleefd, in Hem geloofd. Allemaal weg, of niet meer dan slechts gewoonte is over. In ieder geval: het draagt geen vrucht! Geen discipel is er te goed voor. Ik ben er niet te goed voor...
Bij navraag zeggen heel wat ranken kort en duidelijk: andere wijnstokken lonkten. Er is genoeg voorradig om mijn leven te laten voeden en vullen. En de wijn is er niet minder om. Bij enig doorvragen zijn er ook nog wel wat ranken die om andere reden van de wijnstok losraakten. Ze vertellen van stormen die over hun leven raasden. Een rauwe wond laat nog zien hoe ze van de stam werden losgerukt. Voor een ander werd de last te zwaar. Zoals een dikke laag sneeuw in de winter de takken van de conifeer naar beneden buigt. Menige rank bezweek er onder; het knapte. Zo sterk is die rank nou ook weer niet. Kwetsbaar is de hechting aan de wijnstok. Zelfs in de discipelkring zie ik een lege stoel: Judas ging heen. Verbolgen en verbitterd afgehaakt.
Blijven in Hem leer ik als genade spellen, ervaren als geschenk. Genade die Hij zo tot mij spreekt: blijf in Mij! Vermaning van de eerste orde. In vers 7 zegt Jezus dat dat hetzelfde is als dat Zijn woorden in mij blijven. Zijn woorden die manen tot vertrouwen en mennen tot gehoorzaamheid. Liefdevolle gehoorzaamheid, hartelijk vertrouwen. In verbondenheid aan de Heiland waarin ik me laat voeden. De wijnstok als onuitputtelijke bron voor de rank. Elke rank raakt uitgeput als hij niet uit Hem put.
Om vrucht te dragen. Dat is iets vreemds. Wie heeft het nou nog over vruchtdragen in ons leven!? Produceren en presteren is het parool, consumeren ons 'paradijs'. En om te produ- en' ceren en presteren word ik geschoold en getraind. Maar vruchtdragen...
De blijvende - in Mij, en Ik in Hem, die draagt veel vrucht. Ranken groeien, fijn. Voordat het zomer is zijn de ranken tot soms meer dan een meter lengte volgroeid. Ranken bloeien, prachtig (alhoewel dat van de wijnstok best tegenvalt). Vruchten dragen vraagt tijd. Lange tijd in Hem blijven. Lange tijd houden de druiventrossen zich verscholen achter die grote bladeren. In stilte groeiend. Zelfs het rijpen voltrekt zich in een proces. Uit de mond van de Heiland heb ik meer dan eens gehoord: Mijn ure is nog niet gekomen. Het zal in het leven van een discipel niet anders kunnen zijn en toegaan. Discipel ben je niet voor effe, maar for ever. Levenslang aan Hem gehecht zijn, dat wil zeggen: als het geloof leeft, blijft het in Hem, als het blijft in Hem leeft het. Kijk ik nu in de winter, dan is de wijnstok in de pastorietuin kaal en onaanzienlijk. Dat aan die stokken nou ranken gaan leven, groeien en vruchtdragen. Inderdaad, ranken hechten zich nergens anders en beter dan aan een kale kruispaal.
Ik merk nog weleens verlangen naar bloei en groei van het geloof. Discipelen bidden het de 12 eerstelingen toch na: vermeerder ons het geloof!? Vader verlangt naar vrucht. Daar is Hij Landman voor. Elke rechtgeaarde rank verlangt mee. Als we eerlijk zijn, zijn groei en bloei nog weleens prettig omdat ze kunnen zijn tot eigen roem. Strelend voor onszelf. Vrucht is voor Hem. Stralend tot Zijn eer.
Het is de wijnstok zelf die spreekt van uitbundigheid: veel vrucht. De snoeischaar van het Woord wordt volgens vers 3 nog wel eens gehanteerd om meerdere vrucht te dragen. Dat ik dat mag dragen: veel vrucht. Ik? Samen met Israël (Jesaja 5) wordt mij door God gezegd dat Hij verwachtte goede vrucht te kunnen oogsten, verschimmelde druiven zijn echter te plukken. Vruchten van eigen akker worden op elke veiling - zeker die in de hemel - doorgedraaid. Mijn bijbeltje ligt inmiddels open bij Galaten 5 : 22. De vrucht van de Geest als druiventros. Te mooi om niet in Christus te blijven. Hoe zou een goede boom/wijnstok, kwade vruchten kunnen voortbrengen!? Zonder Mij wordt het niets. Vruchtdragen niet. Alles waarvoor ik getraind en geschoold word in kerk en geloof, ook niet. Zonder Mij kunt gij niets doen. Daar kan ik het mee doen. (Op twee manieren op te vatten.) Als dominee. Als moeder. Als twijfelaar. Als stervende. Als puber. Als...

F. MAAIJEN, ZIJDERVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen