Liefde, wonderlijker dan die der vrouwen

Als klein manneke vond ik het steeds weer mooi. In elke doopdienst zongen we van 'Abraham, Zijn vrind'. Ik was jaloers op die Abraham; wat is er mooier dan vriend van God te zijn. In mijn gedachten was Abraham weliswaar een oude man, maar dat betekende voor mij niet dat kinderen geen vriend van God mogen of kunnen zijn. Integendeel.
We zien de Heere Jezus weer met 11 discipelen. De laatste avond samen. Heel wat opmerkelijke woorden worden door Hem gesproken. Kijkend naar dat elftal, zegt Hij hun dat ze Hem tot vrienden zijn. Komt meer voor, zou je denken, dat bij het scheiden van personen er vleiende woorden worden gesproken. 'Je was een fijne collega', 'u bent een lieve juffrouw'; gesproken woorden op het moment dat die ander niet langer je collega of je juffrouw is.
Geloof maar dat het bij Jezus meer is dan enkel wat gevlei. Nee, de Zoon doet net als Zijn Vader: Hij houdt er vrienden op na. Aan mijn oog trekken een aantal namen voorbij. Abraham. Mozes, David, de man naar Gods hart. Elf discipelen. Henoch ook, neem ik aan. Van Paulus heb ik begrepen dat hij - gezien zijn verleden - zich er niet of moeizaam bij durfde scharen. En mijn naam? Ik durf het bijna niet te hopen. Al kan ik het niet laten het vurig te hopen.
Vriendschap is een bijzondere liefde. Wonderlijker dan die der vrouwen, zo zegt David over de vriendschap met Jonathan. Aan vriendschap gaat geen gegeven relatie vooraf. Zoals in een huwelijk, een gezin, een christelijke gemeente. Deze laatste zijn gegeven relaties, je kunt niet zeggen dat je kunt kiezen er al dan niet toe te behoren.
De keuze je er aan te onttrekken wordt je van Godswege versperd. Vriendschap is anders. Die kan overgaan, die kun je beëindigen. Vriendschap ontstond doordat je de ander ontmoette, elkaar leerde kennen en waarderen. Je raakt aan elkaar gehecht en verknocht. Een vriend of vriendin verliezen door de dood doet vreselijk zeer. (Niet voor niets dat de enige keer dat we in de bijbel lezen dat Jezus huilde, dat dat was bij het graf van een vriend, Lazarus) Met vrienden deel je gezelligheid, maar ook je zorgen en verdriet. Menig keer meer nog dan met naaste verwanten. Voor je vriend heb je geen geheim. Vrienden hebben meestal gezamenlijke interesses. Er is niemand anders dan hij van wie ik het kan hebben dat hij eerlijk mijn feilen en gebreken aanwijst. Kortom, wie vrienden heeft, is rijk.
Wat houdt de Heiland veel van Zijn leerlingen. Een bijzondere en hechte band is tussen hen en Hem gegroeid. Het is alsof Hij zich dat nu ten volle bewust wordt. Daarin voelt Hij ook de pijn dat die band verbroken zal worden. Ook dat nog. Alsof al het lijden van Gethsemane en Golgotha al niet erg genoeg waren. Hier ontwaar ik die Hogepriester die al mijn lijden deelt. Ik leef immers in een gebroken wereld; een werkelijkheid die mijn hart meer dan eens breekt. Ook dat lijden en verdriet die het geeft als wij vrienden verliezen door de dood. Onze smarten heeft Hij gedragen! Het bijzondere van vriendschap is de gemeenschappelijke interesse, het vele delen met elkaar. Dat zegt Jezus dan ook van deze vriendschap: want al wat Ik van Mijn Vader gehoord heb, heb Ik u bekendgemaakt. Net zoals Zijn Vader deed met Abraham en Mozes. Alles over God heeft Hij hun verteld.
Veel sprak Hij over het koninkrijk van God. En discipelen zijn nu eenmaal nieuwsgierig. Steeds weer en steeds meer zijn ze aan Zijn voeten te vinden, of trekken ze met elkaar te voet door het land. In al dat spreken van de Meester wordt hen Gods liefde en genade onthuld. Eindelijk Iemand die ons eens kan vertellen Wie en hoe God is. Op meerdere plaatsen in het evangelie van Johannes lees ik dat discipelen Gods Woord bewaren. Hier blijkt de werkelijke interesse. Zo ben je discipel; iemand die zich zalig luistert. En in dat alles wordt God je lief en dierbaar.
Het doet Jezus goed. Met blijdschap en dankbaarheid bemerkt Hij dat er zo een band ontstaat tussen Hem en de leerlingen. Naast vele vijanden heeft Hij gelukkig ook vrienden.
Zou Jezus zich niet vergist hebben? In de nood leer je immers je vrienden kennen. Over enkele uren zullen ze Hem in Gethsemane in de steek laten... Eén van Zijn beste vrienden zou nog wel ten stelligste beweren dat hij Jezus - nota bene - geen eens kent. Als het aan die vrienden lag, zou de vriendschap stoppen. Iets gewijzigd zou je dat lied ook kunnen zingen: welk een vrienden heeft deze Jezus.
Dat leert ons de woorden goed spellen zoals Jezus die sprak: Ik heb u vrienden genoemd. Hij zegt niet: we zijn vrienden van elkaar geworden. Gelijkwaardig, over en weer. Nee, Hij neemt initiatief, Hij benoemt tot vrienden.
Die trage pupillen, twijfelmoedige dommeriken, lakse en laffe leerlingen, ze zijn Hem lief. Vrome vijanden hadden het dan toch maar bij het rechte eind: Hij is een vriend van zondaren, van hoeren en tollenaren. Wie of wat ze ook zijn, Hij houdt ze voor Zijn vrienden. Ik houd het erop dat er niets beters is dan me dit genadig laten zeggen.
In stille verwondering overdenkt mijn hart Zijn woorden. Wat een liefde. Dat ik vriend van Hem mag zijn. Mijn hart gaat zingen:
Mijn Jezus, ik hou van U
Ik noem U mijn vriend.

F. MAAIJEN, ZIJDERVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen