De belijdeniszondag: keerpunt of hoogtepunt?

Een paar weken geleden kwam een van onze kinderen na de catechisatie met een vraag, ze hadden het die avond over het Heilig Avondmaal gehad. Er waren heel wat aspecten belicht, maar aan het eind had de catecheet gezegd: 'Jullie moeten het maar eens aan je ouders vragen, hoe zij de viering van het avondmaal beleven'. Het leidde tot een uitvoerig en open gesprek waar we allemaal met veel dankbaarheid op terugzagen. Op zo'n laat moment in de avond realiseer je je eens te meer hoe nodig het is niet alleen dingen uit je hoofd te leren, maar ook met elkaar te delen wat het leven met God mag betekenen in deze tijd. Wat is het gesprek van hart tot hart tussen jongeren en ouderen en tussen jongeren onderling belangrijk. Het bracht me tegelijk op een idee voor het schrijven van dit artikel over de openbare geloofsbelijdenis. Waarom zou ik het eens niet aan een aantal jongeren vragen, hoe zij die dag en dat moment hebben beleefd? Leringen wekken, voorbeelden trekken! Ik nodigde vier studenten aan onze Christelijke Hogeschool Ede uit er iets over op te schrijven. Heel spontaan zeiden ze alle vier 'ja'. Ze geven graag hun persoonlijke verhaal door ter bemoediging en aansporing van hen die zich deze weken voorbereiden op het jawoord in de gemeente van Christus.

De eerste die we aan het woord laten is Esther Sanderman. Zij is 23 jaar. Op 20 april 1997 deed zij belijdenis in de hervormde gemeente te Rijssen. Zij woont nu in Rotterdam waar zij gewerkt heeft als activiteitenbegeleidster in verpleegtehuis Pniël. Sinds september vorig jaar studeert ze weer en volgt ze de opleiding Godsdienst Pastoraal Werk.

'Mijn belijdenis was voor mij een heel bijzonder moment. Vooral omdat ik een paar maanden daarvoor twijfelde of ik wel belijdenis kon doen. Dit kwam, omdat ik van jongs af met deze dingen ben opgegroeid en al op jonge leeftijd actief betrokken was bij kerkelijk werk. Het hoorde er bijna vanzelfsprekend bij. Ik had er nooit echt bij stilgestaan wat het geloof voor mijzelf betekende. Daar ben ik toen heel intens over gaan nadenken. Ik merkte dat er heel wat aan mijn christen-zijn mankeerde. Ik had niet altijd zin in bijbellezen en soms vergat ik om te bidden. Het gebeurde vaak ook zo automatisch. Door met anderen te praten over hoe zij het geloof inhoud geven en wat dat voor hen betekent, kon ik dat ook steeds beter voor mijzelf onder woorden brengen. Juist in die tijd groeide mijn persoonlijke relatie met God. Nu was het niet meer 'standaard', maar verlangde ik naar 'echt' contact met God. Nu vertelde ik in mijn gebed wat er in mij omging en vroeg Hem of Hij mij wilde laten zien wat geloven betekent. Ik besefte daardoor steeds meer dat ik gewoon niet zonder Hem kan.
Mijn belijdenis zie ik als een hoogtepunt in mijn leven. Niet echt als een keerpunt. Als ik terugdenk besef ik dat ik - ondanks mijn latere twijfel - al op jonge leeftijd het verlangen had om bij God te horen. Ik zag er ook naar uit om het avondmaal mee te vieren. Ik heb het als een bijzonder moment ervaren om mijn geloof voor God en alle mensen hardop te mogen belijden. Als ik erop terugkijk, ervaar ik die dag als een emotionele maar ook heel vreugdevolle dag. Daarna is de groei in het geloof voor mij echt toegenomen. Het is niet altijd gemakkelijk om christen te zijn, maar ik zou niet weten wat voor zin het leven heeft zonder Jezus Christus. Hij wil er elke dag voor mij zijn!'

Antoni Heutink woonde tot vorig jaar in Genemuiden. Inmiddels is hij met zijn vrouw Erna en hun dochtertje Miryam naar Tholen verhuisd. Hier is hij werkzaam als pastoraal medewerker in de hervormde gemeente. Op zaterdag is Antoni in Ede te vinden, waar hij het laatste jaar van zijn opleiding Godsdienst Pastoraal werk hoopt af te ronden.

'Nu ben ik 23. Toen ik 19 jaar was, heb ik in het openbaar belijdenis gedaan van mijn geloof. Van een waar, zaligmakend geloof. Het was ook mijn verlangen om dat te doen: openlijk voor de gemeente betuigen, dat heel mijn zaligheid gelegen is in het volbrachte werk van Christus, 't Was een heugelijk moment, waarbij ik de woorden van 2 Timotheüs 3 : 14 en 15 meekreeg.
Na de dienst was er gelegenheid om de nieuw bevestigde lidmaten de hand te schudden. Nu herinner ik mij nog vaak de woorden die iemand mij toevoegde toen hij mij een hand gaf, en zei: 'Welkom in de strijd'. Die woorden zijn mij altijd bijgebleven en ik moet zeggen: nu snap ik wat hij bedoelde. In de jaren die erop volgden ben ik gaan zien: het geloofsleven is een leven vol strijd! Het wordt aangevochten. De duivel, de wereld en vooral het eigen verdorven vlees zitten niet stil. Telkens weer is er die zondige aard van binnen. Maar ook de verzoekingen en beproevingen van buitenaf, in de praktijk van het dagelijks leven. Ik denk dat het zus of zo moet gaan, maar de Heere zet wel eens radicaal een streep door mijn plannen en voornemens.
Dacht ik het jaren geleden te 'hebben', steeds meer merk ik dat de Heere me telkens weer en overal van afbrengt. Opdat ik met lege handen tot Hem zou komen. Als een bedelaar. Alleen, het punt is: ik wil dat helemaal niet. Ik wil het graag zelf doen. Ik wil mij zélf graag reinigen en heiligen. Daarbij heb ik God niet nodig. Wat een hoogmoed! Om die reden moet ik mij telkens weer, net als Job, verfoeien en berouw hebben in stof en as. Nee, 'k word er niet beter op. Steeds weer moet ik mijzelf afkeuren. En mij tegelijk verwonderen dat de Heere naar zo een als ik om wil zien. Wat een wonder: 'Zijn oog slaat mij in liefde gade; Hij wil mij heil bereiden; Mij in een vesting leiden'.
Ten slotte: is dat leven dan saai, vervelend of moedeloos makend? Nee, van harte aanbevelenswaardig! De overwinning is zeker, maar dan wel: 'door U, door U alleen, om 't eeuwig welbehagen!'

Rianne Schipper is eerstejaarsstudent van de voltijdsopleiding Godsdienst Pastoraal Werk aan de CHE. Zij is 21 jaar en opgegroeid in Zeist. Daar heeft ze van jongs af aan meegeleefd in de hervormde Patijnwijk. Ze ervaart deze gemeente als 'een open en fijne gemeente', waar ze graag 's zondags heen gaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen