HGJB

Eind 2000 bestond de Hervormd-Gereformeerdejeugdbond gojaar. Al eerder werd daaraan aandacht besteed in dit blad. Ondergetekende is al 45 jaar betrokken bij de HGJB. Precies de helft dus van de bestaanstijd. Van deze 45 jaar zijn er 35 beroepshalve.

In het kader van het HGJB-jubileum en ook tegelijk met de Operatie Rugzak worden in 4 a 5 korte artikelen herinneringen opgehaald. Vanzelfsprekend worden daarbij de lijnen doorgetrokken naar het heden. Niet alleen uit de oude doos dus! en als 'beginnend jongeling' had je erg veel moeite om alles in je op te nemen. Ijverig werden aantekeningen gemaakt in een speciaal daartoe aangeschaft schoolschrift... Na de inleiding was er pauze met koffie met koek. Daarna kwam er gelegenheid tot vragen stellen. Wat de vragen waren weet ik niet meer. In ieder geval: i k had ze niet en kennelijk verging het de andere pasbeginnenden evenzo. Wie hadden er dan wél vragen? De gevorderden! Links en rechts schoten ervaren leidslieden overeind en vuurden hun vragen af op de inleider. Soms werden de discussies zelfs heftig! En ik maar schrijven... Aan het eind van de avond werden we allemaal opgeroepen de volgende keer weer aanwezig te zijn. Met een hoofd vol stapten mijn 'collega' en ik weer op de fiets voor de terugreis. Wie mij nu vraagt: 'Hoe vond je zo'n avond?', die antwoord ik: 'Toch wel fijn!' Je had het gevoel datje erbij hoorde, dat je er wat kon opsteken. Je werd op een spoor gezet. Zó kon je verder komen in dit werk, samen met anderen... Interactief Op die bewuste avond kon ik nog niet vermoeden dat ik tien jaar later zelf leiding zou geven aan een dergelijk gebeuren. Misschien is de grondslag wel gelegd in dat Alblasserwaardse dorp tussen die ervaren vragenstellers. Hoe dan ook, ik kwam zelf'op de planken' terecht. Hoe ging het toen? Anders! Ik heb nooit zulke massale bijeenkomsten meer geleid. Als cursus tenminste. Hooguit 30 mensen.  Lange tijd heb ik het stramien gehad: na de opening een korte inleiding mijnerzijds en daarna discussie o f andere werkopdrachten in kleine praat- o f taakgroepjes. En ten slotte een plenaire afronding. Voordeel daarvan was dat jonge en schuchtere deelnemers gemakkelijker loskwamen. Verder heb ik altijd 'gemengd gezwommen'. Niet met jongens apart en zeker niet met meisjes... Daarna werd het proces nóg meer interactief. Dan begon je bijvoorbeeld met een kernwoord op een flap en betrok de deelnemers gaandeweg bij het gespreksproces. O f als introductie een bandopname. Dat durfde ik pas toen ik ruime ervaring had opgedaan. Voor zo'n gebeuren moet je niet meer aan je papier gebonden zijn. Inmiddels ben ik alweer jaren uit het 'veldwerk' en ben ik het zicht op de praktijk wat verloren. En vergeet nietdat er nog al wat werkvormen en hulpmiddelen bijgekomen zijn: rollenspelen, sketches, videofragmenten, e.d. Onmisbaar Kadervorming is onmisbaar. Vroeger en nu! En o f je dan massaal werkt met een soort hoorcolleges, o f datje in kleine groepjes bezig bent, dat maakt niet zoveel verschil. Iedere tijd heeft z'n eigen vormen. Daar moeten we niet neerbuigend over doen. Vroeger zijn velen gesticht en bemoedigd door die lezingen. Nu worden leidinggevenden gemotiveerd door andere vormen. De Heilige Geest maakt gebruik van verscheiden mensen, verscheiden gaven, verscheiden middelen. Het voornaamste is dat Hij werkt. In 1959 en in 2001! Ja toch? A . J. TERLOUW, ZEIST STAFFUNCTIONARIS HGJ B

AJT

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen