Door Zijn kracht opgewekt tot een nieuw leven

Op het moment dat ik dit artikel voor de Waarheidsvriend schrijf - dat moet gaan over het nieuwe (natuurlijke) leven na Pasen - zitten op mijn netvlies de afschuwelijke beelden van gedode dieren op veehouderijen in ons land als gevolg van wat genoemd wordt 'preventieve ruiming' in verband met de mond- en klauwzeerepidemie. Dat vreselijke gebeuren grijpt ons allen aan. Tegelijkertijd speelt door mijn hoofd dat het wonder gebeuren kan en de euthanasiewetgeving niet door de Eerste Kamer wordt overgenomen. De spoorwegstakingen over het zogenoemde 'rondje om de kerk', zijn in het licht van het bovenstaande eigenlijk beschamend. En dat alles betreft ons kleine landje. Wereldwijd geeft het journaal gruwelijke beelden over Israël, oorlogsgebieden, aardbevingen. Het lijkt alsof de dood het laatste woord heeft. Is het een wonder dat mensen eten en drinken: want morgen zijn we dood.

Er is meer dan onheilsfeiten. Dat is het heilsfeit van Pasen. Dat is een historisch feit. Daardoor hebben dood en verderf niet meer het laatste woord. Het leven van alledag mag in het licht staan van Jezus Christus, Die opgewekt is uit de doden en leeft. Dat is Gods werkelijkheid te midden van onze werkelijkheid. Gods leven te midden van ons leven.
Dat is Pasen te midden van onze denkramen. Leven dwars door de dood heen.
Daarom komt Pasen ook van de andere kant. Van Gods kant. Van ons uit gezien is de dood zo definitief. Van Gods kant echter is het graf opengebroken.
Nu kan het echter niet zo zijn dat iedereen zomaar zijn eigen gedachten heeft over God,  Jezus Christus en de opstanding. In de Korinthebrief laat de apostel Paulus nadrukkelijk zien dat dat niet kan. Daarbij gaat het niet alleen over de feiten - ook dat - maar het gaat om de feiten die toegepast moeten worden in ons leven. En wel zo toegepast dat het werk van de Heere Jezus Christus in Zijn sterven en in Zijn opstanding verstaan wordt als een werk voor ons.

Boven dit stukje heb ik een zin geschreven uit de Heidelbergse Catechismus. De spits van Zondag 17 van de Heid. Catechismus is de vraagstelling van de leraar aan de leerling : 'wat nut ons de opstanding van Christus'. Of om het in onze taal te zeggen: 'Wat heb je er nu aan?' Eigenlijk een heel moderne vraag. Ik zou bijna willen zeggen - een post-moderne vraag. Wat merk ik ervan. Wat doet het met me. Best een aparte vraag, vind ik.
In die vraagstelling komt de opstanding zelf helemaal niet aan de orde. Er wordt zelfs niet gevraagd waarom de Heere Jezus op moest staan. En hoe dat toch mogelijk is. De aanvechting die in onze tijd veel mensen parten speelt vanuit het natuurwetenschappelijke denken, wordt helemaal overgeslagen.
De leermeester van de Heidelbergse Catechismus gaat er gewoon van uit: de Heere Jezus is opgestaan.
Ik zou me voor kunnen stellen dat wanneer wij die vraag voor onze tijd hadden moeten formuleren wij meer dan één vraag aan de opstanding hadden gewijd. Belangrijke kwesties - die vandaag de dag leven - worden niet uitgebreid behandeld. Eén vraag is het nu maar. En dan nog de vraag: wat heb je er aan? Daarmee wordt zeer praktisch ingegaan op het nut van de opstanding. Daarmee krijgt deze kleine Zondag een toch een heel geladen inhoud.
De antwoorden op die ene vraag naar het 'nut van de opstanding voor ons' valt in 3 punten uiteen:

1) Hij heeft door Zijn opstanding de dood overwonnen, opdat Hij ons de gerechtigheid die Hij door Zijn dood verworven had, kon deelachtig maken.
2) Ook wij zijn door Zijn kracht opgewekt tot een nieuw leven.
3) De opstanding van Christus is een zeker pand van onze zalige opstanding.

Je kunt het ook met drie kernwoorden samenvatten:
De opstanding van Christus betekent: Rechtvaardiging - Heiliging - Verheerlijking.

Ik ga nu niet in op rechtvaardiging en verheerlijking. De leermeester gaat ervan uit dat de grond van onze rechtvaardiging de opstanding van Christus is. Alles wat je aan het geloof hebt rust in het nut van Christus' opstanding.
Christus heeft de macht van de dood overwonnen en daardoor mag ik ervaren - ja zeg maar gerust ervaren - dat er werkelijk een nieuw begin mogelijk is.
Dat is een nieuw begin vanuit de vergeving der zonden door het werk van Christus.
Olevianus zegt het als volgt:
'Als Christus in het Heilandswerk van plaatsvervanging uit al onze zonden triomfantelijk opstaat, wil dit zeggen dat niet één van al onze zonden - die tezamen op het lichaam van Christus geworpen waren - is overgebleven, die niet volkomen gestraft en betaald zou zijn. Want - zo vervolgt hij - anders had Christus niet kunnen opstaan. Immers waar nog één zonde (als schuld voor God) overgeleven is, daar is nog de bezoldiging der zonde geldende, namelijk de dood'.
Maar Christus is opgestaan. Hij leeft. Ik hoop dat iedereen die dit leest zeggen mag: 'Jezus leeft, en ik met Hem'. Daar zal dan ook wat van te merken zijn. Want 'wij worden door Zijn kracht opgewekt tot een nieuw leven'. Het nut van de opstanding van de Heere Jezus voor ons is dat de kracht -die werkzaam was in de opstanding van Christus - eigenlijk een blijvende - een permanente kracht is... Een blijvende kracht in de gemeente. En zoals u weet - is de gemeente het lichaam van Christus. De opstandingskracht is dus niet momentaan. Maar blijvend. Weet u, - als het gaat over het nieuwe leven dan denken wij vaak aan het werk van de Heilige Geest. We denken aan een opdracht die we krijgen. Een gebod. Zo staat het b.v. ook in het 3e deel van het klassieke doopformulier: de 'Ten derde, overmits in alle verbonden twee delen begrepen zijn, zo worden ook wij weer van God door de doop vermaand alle en verplicht tot een nieuwe gehoorzaamheid'.
En nu wordt hier dat nieuwe leven gebonden aan Christus' opstanding. Daarmee is de opstanding dus geen 'historisch' feit dat alleen maar tot het 'verleden' behoort.
Er is sprake van een doorwerkende kracht. De opstandingskracht van Christus vernieuwt mijn leven. Iemand heeft gezegd: 'De ervaring van de opstandingskracht van Christus in het heden is het duidelijkste bewijs voor een christen, dat Hij inderdaad is opgestaan'.
Dat vind ik heel scherp gezegd. Misschien te scherp. Want ook als ik het niet ervaar - zo staat toch vast dat de Heere waarlijk is opgestaan. Maar ik begrijp de bedoeling van die uitspraak wel.
De opstandingskracht is Gods niet te isoleren werkelijkheid in het heden der genade. Leest u er Romeinen 6, Efeze 2 en Colossenzen 3 maar op na. Dan blijkt dat het onmogelijk is dat zij die Christus door een waar geloof ingeplant zijn, niet met Hem zouden opstaan tot een nieuw leven. Door Zijn kracht, door Zijn bevel is er nieuw leven. Daarom is het goed niet te blijven cirkelen om het grote geheimenis van de opstanding. We moeten verder. De dingen van elke gewone dag en elke ongewone dag vragen onze aandacht.
Wie op Pasen in de kerk is geweest moet weer verder het leven van alledag in. Dat is het leven dat te maken heeft met de mond- en klauwzeerepidemie. Met het preventief ruimen van de stallen. Met die gruwelijke beelden over Israël, oorlogsgebieden en aardbevingen. Ja, als je om je heen kijkt... Hoevelen leven er in deze wereld op de rand van de hongerdood? En dichterbij... hoevelen zijn niet dood-eenzaam. Ja, we moeten verder. En we mogen en kunnen verder. Middenin deze wereld heeft Jezus Christus heel het complex van demonische machten, die Gods schepping tot een chaos willen maken voorgoed vernietigd en verslagen. Dat betekent toch dat niet de zonde, niet de dood, niet het graf het laatste woord heeft. Er is hoop en verwachting door het geloof in Jezus Christus.
Direct na de opstanding is Jezus weer aan het werk gegaan, als ik dat zo zeggen mag. Hij zocht de bedroefde leerlingen van Hem op. Hij geeft hun leven perspectief. Aan die kleine groep volgelingen gaf hij moed en hoop. Daarom heeft na de opstanding van de Heere Jezus de wereld het ook gemerkt dat Hij is opgestaan. Zijn volgelingen zijn een bewogen beweging te midden van deze werkelijkheid. Ze hebben iets van - om nog een keer op dat vreselijke mkz-gebeuren terug te komen - een Habakuk-nieuwe stijl. De opstanding van Jezus Christus geeft aan het leven van alledag een andere kleur. Door Hem ziet niet alleen de dood maar ook het leven er heel anders uit. Wie met Hem mag leven weet dat hij niet is overgeleverd aan de zichtbare machten. Christus heeft werkelijk het laatste woord omdat Hij de Eersteling geworden is van de oogst die volgen zou. Christus is opgewassen tegen onze verlorenheid.
Ook vandaag is Hij aan het werk. Hij brengt een heel nieuwe wijze van samenleven tot stand. Staat een mens op uit de zonde, dan staat hij daarmee op uit de geestelijke dood. Dan word je een werkelijk levend mens, die niet alleen altijd naar God blijft vragen en naar Zijn geboden wil leven, maar meer nog. Want in de gemeente gaat het niet alleen om de relatie met God. Wie Christus door een waar geloof ingeplant is, die staat met Hem op tot een nieuw leven. Een opgewekt zondaar vraagt dan: 'Heere, wat wilt Gij dat ik doen zal'. Daarmee worden gelovigen ook tot elkaar in een zeer bepaalde verhouding gesteld. Leven is binnen de gemeente, de kerk en de wereld ook altijd samenleven. Eerst binnen de gemeente. Daar spreekt de bijbel ook nadrukkelijk over. Daarom wordt er gesproken over 'het volk van God' en 'het lichaam van Christus'. Leven na Pasen is altijd samenleven. Gemeenschap met de Heere en met elkaar.
Zou het niet zo zijn dat wij als gemeenten te zeer zijn blijven hangen in allerlei oude wereldse samenlevingsvormen die behoren tot het oude leven? Wat is er nu op Golgotha gekruisigd en gedood? Het oude zondige leven toch? Met Christus is dat toch de dood ingegaan? En in Christus werd toch op de opstandingsmorgen het nieuwe leven aangebracht. Daarmee zijn de wereldse verhoudingen doorbroken. Het 'Door Zijn kracht opgewekt tot een nieuw leven.' waar de leermeester van de Heidelbergse Catechismus over spreekt zal het kenmerk zijn. Niet alleen in het persoonlijke leven maar vooral ook in het samenleven. We zijn te veel teruggezonken op het niveau van de wereld. Te veel hebben we de neiging terug te vallen in het oude leven en het nieuwe leven uit de verborgen omgang met de Heere te verzaken. Dat zeg ik niet met een opgeheven vingertje. Ik ervaar het als een nieuwe nood in het christen-zijn. Iedere keer weer verkiezen we het oude leven dat in Christus gekruisigd is boven het nieuwe leven uit Zijn opstanding. We doen de Heere tekort wanneer we menen dat een leven in persoonlijke godsvrucht voldoende is. Dat persoonlijke leven met de Heere - wat voorwaarde is - komt eerst dan tot z'n doel wanneer het doorwerkt in een werkelijk christelijk leven. Dat is een leven waarin het om één ding gaat: de eer van God. Dat is een leven dat overgegaan is uit de dood in het leven. Uit de duisternis tot Gods wonderbaar licht. Waar Christus is, daar is leven en vrede. Daar is genade en daar is liefde. Daar is blijdschap. Wie geloven mag wordt aangespoord zich aan Christus de Opgestane te houden. Wereldvreemd? Ik denk meer 'vreemdeling' omdat Hij dan werkelijk je leven bepaalt (Colossensen 3 : 17) 'En al wat gij doet met woorden of met werken, doet het alles in de Naam van de Heere Jezus, dankende God en de Vader door Hem.'

G. DE FIJTER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen