De stille tocht van I0 april - een impressie

'Ruim 400 studenten hebben zich reeds aangemeld. Wie volgt?' Middels pamfletten met deze zinsnede werden studenten, cursisten en medewerkers van pabo de Driestar aangemoedigd deel te nemen aan het stille protest tegen de nieuwe euthanasiewet. In vele kerken werd in de periode voor de stille week eenzelfde oproep gedaan. Via diverse verenigingen en scholen kon men zich opgeven. Speciaal voor 'Den Haag' gereserveerde bussen konden op heel wat aftrek rekenen. Ook werden er extra treinen ingezet. 'We gaan ervan uit dat er morgen zo'n 2500 mensen aanwezig zijn', zei de heer Kole, directielid van de Driestar en voorzitter van het organisatiecomité 'Stil protest', de avond van tevoren. Rond kwart voor twee arriveren de eerste 'tochtlopers' bij de verkeerslichten voor het Malieveld. Jongeren van de 'ordedienst', herkenbaar aan hun witte T-shirts met rode prints, wijzen naar de plaats waar men het beste kan wachten: 'Niet het Malieveld, maar de Prinsessegracht is vanmiddag toegankelijk voor ons.' 'Kunt u nog een stukje doorlopen? ', zo klinkt het meermalen. Aan de menigte die toestroomt, lijkt geen einde te komen. Jong en oud is vertegenwoordigd, hoewel het merendeel jeugd is. Op de gracht wordt het voller en voller. Ongeregeldheden doen zich niet voor.

Tegen drieën zet de sobere optocht zich in beweging. Politie te paard gaat voorop. Langzaam begeven we ons in de richting van het Binnenhof. Ik voel me alsof ik in een begrafenisstoet meeloop. Onze gedachten gaan uit naar patiënten die hevige pijnen lijden, naar artsen die garant staan voor zorg en die wél willen vechten voor leven, naar medicamenten die een dodende werking hebben, naar kamerleden die debatteren over zorgvuldigheidseisen, naar de Schepper van het Leven, Die ook het levenseinde in Zijn hand houdt. In ons hart is een stil gebed. Op het grote plein achter de gebouwen van de Eerste en Tweede Kamer dringt pas tot ons door met hoeveel deelnemers we dit protest eigenlijk voeren: er blijken bijna 10.000 mensen op de been te zijn. We vernemen dat het even de vraag is geweest of het wel verstandig was ons allen tegelijk tot het plein toe te laten. Maar vanwege het karakter van de manifestatie hebben we toch toestemming gekregen ons in te schikken'. Achtereenvolgens voeren zeven sprekers het woord.

Dr. K. Veling (Christen-Unie) en ir. B. J. van der Vlies (SGP) spreken namens hun politieke partijen. 'We zouden niet moeten willen leven in een samenleving waarin de vraag of het leven van een mens niet beëindigd zou moeten worden zomaar kan opduiken', stelt Veling. De politicus wijst ook op komende discussies over de grens voor hulp bij zelfdoding - tot en met het beschikbaar stellen van een pil om het leven te beëindigen - en op problemen waarmee artsen in de toekomst te maken krijgen. Van der Vlies geeft aan dat we als mens geen recht hebben op een zachte dood. 'Wel mogen we al het rechtmatige doen ter verlichting van de terminale fase waarin mensen komen te verkeren. Ons antwoord is daarom: goede palliatieve zorg, adequate pijnbestrijding, goede stervensbegeleiding en pastorale zorg. De vraag om euthanasie is veelal een schreeuw om hulp en geborgenheid.'

Mevr. drs. Alie Hoek-van Kooten, arts, stelt de term 'zorgvuldigheidseisen' aan de kaak: straks kan men voor het inlopen van een pad met 'verboden toegang' worden veroordeeld, terwijl een arts bij het toepassen van euthanasie volgens zorgvuldigheidseisen vrijuit gaat. Met een parodie op een kinderliedje spreekt zij over Nederland dat in slaap wordt gewiegd: '... daar buiten loopt een schaap; dat komt op zorgvuldige voetjes en spuit zijn gif zo zoetjes...'.

Dr. R. Seldenrijk, directeur van de Nederlandse patiëntenverenging, noemt de nieuwe wet een loslaten van het respect voor het leven en wijst op schadelijke gevolgen voor het vertrouwen van patiënten in de integriteit van dokters en zorgorganisaties. 'Patiënten pleiten voor basale zorgverlening. Dat recht komt iedereen toe', aldus de spreker.

Vervolgens komt een drietal jongeren aan het woord. Pabostudenten Nieske en Johanneke ten Brinke (derde en tweedejaars) zetten 'Onzekere toekomst?' boven hun toespraak. 'Als euthanasie binnen ons land geaccepteerd zal zijn, is er dan nog wel plaats voor lijden? Zal er zorg zijn voor hen die in hun ondragelijk lijden niet anders willen en kunnen dan blijven leven? Mogen deze mensen er zijn?', vragen ze.

Artine de Kool, zesdejaars studente geneeskunde, is de laatste spreekster. U zult me niet kwalijk nemen dat ik als haar zus naar deze toespraak extra goed heb geluisterd. Artine onderstreept allereerst dat men er vanuit mag gaan dat alle artsen zich inzetten voor hun naaste: anders kiest men er niet voor geneeskunde te gaan studeren. Iedere arts worstelt met het nemen van een beslissing over leven en dood: met zichzelf, met de wil van de patiënt en met de wil van de familie. Ook wijst zij op het belang van het oplossen van de eenzaamheidsproblematiek, die vaak achter een euthanasieverzoek ligt. Afrondend meldt ze gelukkig nog veel beginnende artsen te kennen die staan voor het leven en die hun medische carrière met dit uitgangspunt starten, welke wetten er ook geschreven worden.

Op het 8-uurjournaal is de euthanasiewet één van de zeer kort belichte punten, in de laatste minuten. Even komt ook de tocht in beeld: 'het stille protest vanuit christelijke organisaties'. 'Zonder resultaat', zo wordt er gesteld. Of we teleurgesteld zijn? Ik denk aan het moment waarop ik me omdraaide - we waren via het Binnenhof gelopen, en al bijna om de regeringsgebouwen heen, opnieuw op weg naar de Prinsessegracht - aan de lange sliert mensen die ik zag volgen, en met wie ik me in de bewuste uren zo verbonden heb gevoeld. Ik denk aan de woorden die ir. J. van der Graaf sprak, toen hij na de toespraken op het podium werd geïnterviewd: 'Christus leeft tot in eeuwigheid'. Ik herinner me wat rabbijn mr. drs. R. Evers zei in datzelfde vraaggesprek: hoe mooi hij het vond dat zoveel jeugd opkwam tegen datgene wat indruist tegen de Bijbel. Ik zie nog de enthousiaste blik van ds. O. Bottenbleij, eveneens geïnterviewd, toen hij het had over jonge christenen die bewust kiezen voor een baan in de zorgsector. Ik hoor de volgende dag van de heer Kole hoe lovend de politie was over het verloop van de manifestatie... Bij mij overheerst het gevoel dat we met zo'n grote groep echt een getuigenis hebben kunnen geven. Zachtjes klinkt het na in mijn oren: 'Er zijn nog veel artsen die voor hun principes staan...', 'Palliatieve zorg neemt de vraag om euthanasie bijna geheel weg...', 'De vraag om euthanasie is veelal een schreeuw om hulp en geborgenheid...'

Euthanasie uit het wetboek van strafrecht? Een pijnlijke ontwikkeling. Maar voor wie wil leven in dienst van God is het tegelijkertijd een ontwikkeling die een opdracht met zich meebrengt!

RIEKE DE Kool, BELEIDSMEDEWERKSTER PABO DE DRIESTAR

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen