ZENDING: DAAR EN HIER...

CHRISTENEN VAN DE KOUDE GROND

Ergens in het voorjaar zie je de Russische stadsboeren als op afspraak weer massaal op pad gaan met rugzakken vol tomaten- en komkommerplanten. Het in de flat gekweekte groen moet namelijk naar de volkstuin, de koude grond in. Want alleen daar kunnen de planten volgroeien en vrucht dragen. En precies daar zijn we voor gekweekt; echt niet voor de sier. Natuurlijk, er zit het risico in van de late vorst. Maar om de planten vanaf het prilste begin te harden, worden ze thuis al regelmatig blootgesteld aan de koude winterlucht. Zodat ze straks tegen een stootje kunnen. Dan nog gaat het wel eens fout. 'Maar als ik ze thuis houd, heb ik misschien wel mooie planten, maar nooit veel vrucht', reageert één van hen. Alleen de buitenlucht maakt ze sterk.

Wanneer is een christen klaar voor de koude grond? Wanneer mogen onze jongeren 'naar buiten'? Wanneer mogen, ja moeten ze 'onder de lamp vandaan' om zelf als lichtdrager in de wereld te staan? Zeker, het gaat hier om reële vragen. Maar wie is ooit bekwaam genoeg? En daarbij: de wereld trekt en voor je het weet bevinden we ons op een hellend vlak. Binnenhouden is vaak het devies. Op het gevaar af dat de kerk straks alleen nog uit kasplantjes bestaat.

Toch is het maar de vraag of onze angst terecht regeert. Want hoe begrijpelijk ook, het gaat de Landman toch echt om vrucht. Veel vrucht. In plaats van de gemakkelijkste weg moeten we misschien wel gaan werken aan begeleide confrontatie, aan geestelijk mentorschap, aan concreet gebed met en voor de jongeren. Want het hellend vlak is vooral gevaarlijk voor diegene, die niet geleerd heeft zich daarop te bewegen. Maar dat vraagt wel een geestelijke diepte-investering, die er niet om liegt. En wie is bereid die weg te gaan? Uiteraard gaat het hier niet om een methode. Waar het om draait is een missionaire levensstijl vanuit een missionaire gemeente. Om zoals Jezus gaandeweg met ontferming te worden (voort)bewogen. En dat is wel degelijk een keuze. Zoals Engelse christenen zich in een achterstandswijk van Birmingham met een groeiend aantal vluchtelingen en allochtonen ooit de vraag stelden: 'Zijn wij hier louter om te bestaan, om te overleven? Of hebben wij een missie?' Ze kozen voor het laatste en begonnen te werken bij de bushalte vlak voor de deur. Eenzelfde missie hebben de studenten van de Navigators, bij wie ik onlangs in Rotterdam te gast was. Even natuurlijk als biddend gaan ze om met niet-christelijke medestudenten, voor wie ze regelmatig laagdrempelige happenings organiseren om hen op eigentijdse wijze met het Evangelie in aanraking te brengen. Bijna even natuurlijk gaan elke keer tientallen studenten mee om erachter te komen hoe levensecht en actueel de boodschap van Jezus is. Glimpen van het Koninkrijk van God, dat op ons toekomt.

Zó geloven, dat ons leven ervan afhangt. Meer bezield dan gedreven. Vertrouwend dat we alleen door genade staande blijven, raken we juist onder invloed van weer en wind dieper geworteld in Christus, onze Heere. Dan brengt het verlangen naar vrucht ons inderdaad verder dan het rondje om de kerk. Want we zijn christenen van de koude grond.

PIM KALKMAN jeugdevangelist De Windroos (IZB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen