Globaal bekeken

'De meeste kwalen aan het einde van een leven zijn onnodig: tegen pijn, eenzaamheid en de angst iemand tot last te zijn kan men iets ondernemen. Daarom geef ik deze kwalen niet de voorkeur boven de dood - maar het omgekeerde is daarom nog niet geldig: de dood door bijvoorbeeld actieve euthanasie is geen alternatief voor zulke kwalen. De begeleiding in een hospice biedt de oplossing, actieve euthanasie niet. Daarom hebben we om Europese maatregelen tegen de Nederlandse regering gevraagd. Minister Borst volgt een doel en het is in de politiek vaak niet normaal om een doel te volgen, maar Borst heeft een doel. Ze is alleen maar consequent in haar handelen. Dat ze bijvoorbeeld deze week terugkrabbelde in verband met die zelfmoordpil past in dat beeld, want ik kan u beloven dat ze binnen een halfjaar met deze zaak terugkomt. En haar doel is fundamenteel anders dan wat ik onder patiëntenbescherming versta. Ik geloof dat ze afwil van de ernstig zieken en de bejaarden, en dat op een perfide wijze. Ze gebruikt daarbij het argument van de zelfbeschikking, maar in werkelijkheid en gaat het om de zelfbeschikking van de gezonden en niet die van de zieken. De solidariteit met de zieken wordt opgeheven. Euthanasie is de uitdrukking van het falen van ons gezondheidssysteem, want dat systeem wil gezond maken. En stervenden kun je niet gezond maken, die kun je alleen maar begeleiden. Eigenlijk zouden we dus het systeem moeten veranderen, maar dat hoeven we niet te veranderen want we hebben nu de euthanasie.

In Nederland worden mensen ge-euthanaseerd - kankerpatiënten bijvoorbeeld - die door een goede pijntherapie fantastisch geholpen hadden kunnen worden, en dan bedoel ik een goede pijntherapie. Als ik soms zie hoe artsen pijntherapie bedrijven zou ik ook liever uit het raam springen. De mensen worden met morfine volgepompt en raken in een volkomen desolate toestand, zijn geheel en al onaanspreekbaar. Maar morfine kan ook intelligent ingezet worden: wist u dat je met morfine zelfs kunt autorijden?

De Nederlandse euthanasiewet is vrees ik een dijkdoorbraak. Uit het onderzoek van de Erasmusuniversiteit uit 1995 bleek dat jaarlijks 3200 mensen op hun verzoek werden gedood, dat 400 mensen medische hulp bij zelfdoding kregen, en dat het leven van maar liefst 900 mensen werd beëindigd zonder dat ze daarom hadden verzocht. Alle criteria die nu zijn opgesteld, zijn eigenlijk allang door de plee gespoeld! Zestig procent van de gevallen werd niet gemeld, en in meer dan 20 procent van de gevallen werd geen tweede arts geconsulteerd.

Ik moet erbij zeggen dat de tegenstanders van euthanasie in Nederland fouten hebben gemaakt door hun argumenten te ontlenen aan het geloof. Zeventig, tachtig procent van de bevolking heeft niks meer met de kerk. Voor de sociaal-democraat is stervensbegeleiding een kwestie van solidariteit. De stervende is de lakmoesproef voor de solidariteit van een samenleving. Dat heeft niets met God te maken. Er is maar één antwoord op het probleem en dat is dat ons gezondheidssysteem moet veranderen. We geven veel te veel geld uit aan nog eens een chemotherapie, en nog eens een ingreep en nog eens een operatie en veel te weinig geld aan een goede stervensbegeleiding. Daarvan ben ik overtuigd.

Overigens was hier een Nederlandse televisieploeg die kennelijk verwachtte een aartsconservatieve christelijke organisatie aan te treffen die met protestborden tegen euthanasie rondliep. Toen bleek dat we niet aan dat beeld voldeden, hebben ze het maar niet uitgezonden.'

V. D. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen