Boekbespreking

John Houghton, Harry Potter: een uitgelezen kans. Uitg. De Vuurbaak. 80 blz. ƒ 17.50.

Hoe moeten we omgaan met kinderboeken waarin sprake is van tovenaars, spoken, geesten, heksen, bovennatuurlijke krachten e.d.? Is het juist dat onze kinderen die lezen?

Over deze en dergelijke vragen gaat dit boekje, dat vertaald werd vanuit het Engels. De schrijver richt zich met name op de vier deeltjes van de serie over Harry Potter van de hand van de Engelse schrijfster J. K. Rowling, een serie die een enorm succes werd en zal uitgroeien tot zeven deeltjes. De schrijver gaat evenwichtig op de thematiek in, waarbij hij een aantal kernpunten aan de orde stelt, zoals de mythische structuur van deze boeken, het wereldbeeld waarvan de boeken uitgaan, heksen, magie e.d. Hij laat in zijn beoordeling geen ongenuanceerd 'nee' horen, en neemt daarbij onder andere de sprookjes (Assepoester, Sneeuwwitje) als voorbeeld. Maar hij spreekt ook geen volmondig 'ja' uit. We zullen voor onze kinderen kritisch met de boeken van Harry Potter moeten omgaan, zoals we hen, als het goed is, ook niet zomaar zonder meer neerzetten voor de tv of hun gang laten gaan met internet. Is de ontwikkeling van het kind niet rijp genoeg, dan kan de verbeelding van het kind te zwaar belast raken, waardoor enge dromen en nachtmerries kunnen ontstaan. Er kunnen ook, zeker in onze tijd met z'n New Age-invloeden, ongewenste invloeden op het kind uitgaan, omdat het kind nog geen onderscheidingsvermogen heeft. Daarom meent hij dat deze boeken, bedoeld voor acht- tot veertienjarigen, niet geschikt zijn voor kinderen onder de tien jaar, een leeftijdsgrens die nog naar boven moet worden opgeschoven als het kind gauw bang of kwetsbaar is. Zeker omdat de schrijfster heeft aangekondigd dat in de nog te verschijnen deeltjes de spanning en het geweld zullen toenemen. De conclusie van de schrijver is, dat de magie in de boeken over Harry Potter niet van het onschuldige kaliber van sprookjes is en het goede eraan niet symbool staat voor het leven. In de serie wordt duidelijk het postchristelijke, postmoderne klimaat van onze tijd gereflecteerd; de enorme aantrekkingskracht van de serie ligt misschien wel hierin dat ze deze modern-heidense ontwikkeling versterkt. Overigens gelooft de schrijver niet in lijsten waarop staat wat je wel en niet kunt lezen. Hij pleit voor begeleiding van het kind bij het lezen van dergelijke boeken en zegt, m.i. terecht, dat bij afwijzing voor een goed alternatief gezorgd moet worden. Het is goed om van dit boekje kennis te nemen, vooral voor ouders, leerkrachten en mensen in het jongerenwerk. En dan moeten we niet alleen denken aan de boeken over Harry Potter, maar ook aan andere kinder- of jeugdboeken die de laatste decennia zijn verschenen.

H. VELDHUIZEN, HUIZEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen