Het luxe mobieltje

De wonderen der techniek: bij die aanduiding had ik altijd al een onbestemd negatief gevoel. Het begrip wonder heeft in mijn gevoel een religieuze lading. Zo goed als het woord zonde, zodat bij een gebroken kopje de uitroep: wat zonde! bij mij enige weerstand moet overwinnen.

Toch word ik almaar verbaasd over de techniek. Neem nu het mobieltje, waarmee je zomaar uit de auto, of in een hotelkamer verweg in het buitenland, of in een schoollokaal onder de les via een satelliet contact kan zoeken met wie je maar wilt. Je bent nooit meer onbereikbaar. Ook op vergaderingen en zelfs catechisaties wordt deze apparatuur soms opzichtig neergelegd. Wanneer je informeert waarom dat nodig is, komt vaak als verontschuldiging dat men ernstige, dringende berichten verwacht. Niet zelden hebben ze met leven of dood te maken. Er kan een kleine geboren worden, er kan een geliefde heengaan. Daar kan een plotselinge noodsituatie zich voordoen. En daarom is het nodig dat men op elke plaats, op elk moment bereikbaar is.

Veel jongeren zijn zeer behendig met deze telg van telecommunicatie. Na een catechisatie kwam ik in gesprek met een groepje jongeren, dat buiten nog even nableef. Zij waren druk bezig met hun sigaretje en hun mobieltje. Hoe klein, hoe licht, met welk display, dat zijn de eisen voor dit apparaat. Ik vroeg aan een leerplichtige scholier hoeveel hij maandelijks kwijt was aan deze hobby. Zonder hapering kwam er uit: ongeveer ƒ 80, - per maand, dominee. En ik: hoe kom jij aan dat geld? Eén dag per maand bij een grootgrutter, zei hij. Samen hebben wij het jaarbedrag uitgerekend, naar boven afgerond ƒ 1.000, -. En omdat hij uit een kerkvoogdengeslacht kwam en wist wat een kerkelijke gemeente aan lasten had, heb ik geprobeerd hem te laten beloven, dat hij nooit onder dit bedrag voor de echte telecommunicatie, de bediening van Gods Woord in de gemeente van Jezus Christus zou bijdragen.

De jonge generatie van onze tijd is de rijkste uit de geschiedenis van het Westen. Geeft dat een goed gevoel? Het kan door ouderen, die armoede meegemaakt hebben, als een voorrecht worden beschouwd. Je kunt je kinderen zoveel geven. Soms is het ook beklemmend. Wie voluit tevreden is met wat hij of zij in het hier en nu heeft, wie eigenlijk alles heeft wat het hartje begeert, komt nauwelijks toe aan vragen naar God, de Schepper en Onderhouder. Wat wij hebben, het lijkt zo maakbaar. Wij hebben ervoor gewerkt. Godsbesef is daar het meest, waar wij ons klein, kwetsbaar gevoelen. Waar de dingen niet vanzelfsprekend zijn en daarom dankbaarheid en verwondering wekken. Zijn wij als ouders niet geroepen, als pastores niet minder, om een aankomende generatie te waarschuwen voor het baden in weelde? Wat worden wij, om maar met bijbelse termen te spreken, rijk en verrijkt en hebben aan geen ding gebrek. Ik herinner mij, hoe bij gegoede milieus het tot de opvoeding behoorde om met het basale tevreden te zijn: een boterham zonder beleg, met tevredenheid. Waarom? Een signaal om met zorgvuldigheid om te gaan met de primaire levensbehoeften. Wat is een tarweboterham, wat is een glas helder water lekker! Onovertroffen! Dank God daarbij!

J. L. W. KOPPENHOL, HUIZEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen