ZENDING: DAAR EN HIER...

ZIEKENHUISPERIKELEN

Tot voor kort was de maandag een dag als alle door-de-weekse-dagen: de was doen, boodschappen doen, een beetje schoonmaken, op theevisite bij deze of gene. Maar daar is verandering in gekomen. Maandag is een echte werkdag geworden. Niet dat het in de verste verte lijkt op een doorsnee dagdienst in het Nederlandse ziekenhuis waar ik voorheen werkte. Dit is een wereld apart. Om een uur of tien tijg ik naar het ziekenhuis, met als handbagage een tas met een pen, een reserve-pen, wat drinkwater en een dubbele boterham. Een uniform hoeft hier niet. Collega's zijn vaak nog niet aanwezig als ik arriveer, want het gaat volgens Nepalese timing. Patiënten zijn er al wel, of beter gezegd, cliënten, want ziek zijn ze niet deze vrouwen, alleen zwanger. Maandag is de dag van de 'antenatal clinic' waar zwangere vrouwen komen voor controle. Ze komen uit Beni, maar ook uit dorpen ver daarbuiten. Voor sommigen uren lopen. De eerste keer dat ik er kwam om te helpen, heeft mijn mond lange tijd opengestaan van verbazing. Het was een bijzonder drukke dag en we moesten een kleine 100 vrouwen controleren, binnen 4 à 5 uur. Dat is zo ongeveer drie minuten per persoon. In deze drie minuten moet je naam, woonplaats, zwangerschapsgegevens te weten zien te komen, gewicht en bloeddruk meten, lichamelijk onderzoek doen, ijzertabletjes uitdelen, eventueel vaccineren en vragen of er bij hen nog vragen en/of problemen zijn. En dat terwijl het om je heen gonst van de stemmen en kindergehuil van het al ter wereld gebrachte kroost. Privacy is er niet. Iedereen komt er zo dicht mogelijk omheen staan en probeert als volgende aan de beurt te komen. Wachten in de rij is een onbekend verschijnsel. De tweede keer dat ik meedraaide, was ik mentaal wat beter voorbereid, maar nu kwam er een nieuwe verbazing bij. Na tweeënhalf uur werken waren de controle-inschrijfkaarten op en werd iedereen die voor het eerst kwam en dus niet in het bezit van zo'n kaart was, onverbiddelijk weggestuurd. Of ze nu van ver of dichtbij kwamen, ze moesten de volgende week maar terugkomen. Mijn verontwaardiging kon zich niet omzetten in begrijpelijk en net Nepalees, dus heb ik maar niets gezegd. Alleen mijn gezicht sprak, denk ik, een taal zonder woorden. Wat me opvalt, is de vaak jonge leeftijd van de vrouwen. De helft is misschien nog maar tussen de 18 en 20 jaar. Terwijl veel vrouwen al een hele geschiedenis achter de rug hebben, met miskramen en kinderen die tijdens de geboorte of op jonge leeftijd overleden zijn. De statistieken liegen er niet om. Maar hoeveel draagt zo'n kliniek bij aan preventieve zorg? Ik hoop veel, maar ik weet het niet. Lang niet iedere zwangere vrouw komt naar de kliniek en degenen die komen, krijgen dus maar een check-up van maximaal vijf minuten. De kans is vrij reëel aanwezig, dat problemen niet gesignaleerd of aangegeven worden vanwege de beperkte tijd van de kliniek, met alle ernstige gevolgen van dien. Mijn probleem van een wel erg late lunch is daarbij vergeleken maar erg klein. Ik blijf bij mijn overtuiging dat de God van Psalm 139, de Schepper en Maker van alle leven, ook dat verborgene in de moederschoot kent. Leven, onzichtbaar voor ons, maar niet voor Hem. Niet één ontsnapt er aan Zijn aandacht, alhoewel het door de situatie in Nepal helaas wel zo is, dat velen nooit het daglicht zien.

B. STOLK,

SECRETARIS MISSIONAIRE VORMING GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen