De Heilige Geest: vuur!

Vuur - dat is het tweede kernwoord uit de Bijbel dat ons treft als het gaat om de uitstorting van de Heilige Geest. Al in de profetie van Joël 2 wordt de komst van de Geest van God gecombineerd met het vuur van het gericht. Het voorlaatste heilsfeit is het laatste appèl. Dat is dan ook het thema van de eerste pinksterpreek. Petrus bindt de samengestroomde menigte op het hart: bekeert u! Met veel meer andere woorden betuigde hij en vermaande hen: wordt behouden van dit verkeerd geslacht! Een laatste oproep! Alleen eenieder die de Naam des Heeren zal aanroepen, zal zalig worden.

Ook Johannes de Doper legt dat verband. Met de komst van Christus begint het eindgericht. Hij zal dopen met de Heilige Geest en met vuur. De wan is in Zijn hand. Hij zal koren en kaf van elkaar scheiden. De tarwe zal Hij samenbrengen in Zijn schuur. Pinksteren is het feest van oogst. De tarwe is ook het laatste onderdeel van de oogst. Maar het kaf zal Hij met onuitblusselijk vuur verbranden. Dat beeld blijft terugkeren in Jezus' prediking van het Koninkrijk van God. Toch gaat het anders dan de Doper had verwacht. Voordat Christus de wan in de hand neemt, gaat Hij de weg naar het kruis. Eerst zal Hijzelf het tarwegraan zijn dat in de aarde valt en sterft. Er is hier duidelijk een parallel met de profetie van de Zoon des mensen uit het boek Daniël. In die profetie wordt Hem het eindgericht opgedragen. Op de jongste dag zal Hij die opdracht ook uitvoeren. Maar eerst nog komt Hij om te zoeken en zalig te maken wat verloren is en Zijn leven te geven tot een losprijs voor velen. Zullen we dan niet tot Hem de toevlucht nemen nu het nog kan?

Voor Lucas, ook de schrijver van de Handelingen der apostelen, staan Johannes' woorden over het dopen met de Heilige Geest en met vuur in het perspectief van Pinksteren. De feitelijke, maar voor mensenoog onzichtbare onderdompeling van de apostelen in de Heilige Geest wordt aangegeven door drie tekenen: behalve de geweldig gedreven wind en het spreken met andere talen zijn dat de verdeelde tongen als van vuur dat zat op eenieder van de aanwezigen. Daaraan herinneren de mijters waaraan de bisschoppen in de vroeg-christelijke kerk al te herkennen zijn. Maar dat is te exclusief. Ook te gemakkelijk. In de aankondiging van Johannes de Doper zijn het niet de discipelen die worden ondergedompeld in het vuur van de Heilige Geest. Zij waren op dat moment nog niet door de Heere Jezus geroepen. Het gaat hier om het volk van God. Op Pinksteren is de kerk voor eens en voor altijd gedoopt met de Heilige Geest. Daarom is iedere christen per definitie een 'tong', een 'stem'. Want met het hart gelooft men ter rechtvaardigheid en met de mond belijdt men ter zaligheid. Dat is geen automatisme. Het gaat erom of we helemaal vervuld zijn van de grote daden des Heeren. De Heilige Geest is ons gegeven maar hebben wij Hem ook persoonlijk ontvangen? Bidden wij ook om de doorwerking van de Heilige Geest in ons hart en leven? Laat het danken en bidden niet ophouden: Kom Schepper, Heilige Geest!

Het heilsfeit van Pinksteren kan niet ongedaan worden gemaakt door ons ongeloof. Daarom zegt Paulus tegen de Thessalonicensen: blust de Geest niet uit. De gebruikte werkwoordsvorm geeft aan dat zij daar inderdaad al mee bezig zijn en dat ze nu met dit kwaad moeten stoppen. Door de verkondiging van het Evangelie gloeit ook in Thessalonica het vuur op van de Heilige Geest. Want - schrijft de apostel - ons Evangelie is onder u niet alleen in woorden geweest, maar ook in de kracht en in de Heilige Geest en in veel verzekerheidheid (1:5). De gemeente heeft zelfs een voorbeeldfunctie voor de regio. Niet uitblussen! De keerzijde van de apostolisch vermaan is een bron van troost. Wij hoeven dus niet het heilig vuur in de gemeente gaande te houden, nog minder te ontsteken. Het heilsfeit van Pinksteren kan niet ongedaan gemaakt worden, evenmin als de opstanding of de geboorte van Christus. God heeft Zijn lieve Zoon gesteld tot een Heere en Christus. Dat wordt verkondigd en dat zal verkondigd worden. Keer op keer verheft God Zijn sterke stem met kracht.

Dat komt vooral uit in de profetieën (5 : 20). Het gaat daarin om de toepassing van het Evangelie van het koninkrijk van God in de tijd waarin wij leven. Als we niet bewust die omslag willen maken, gaan we onder in wereldgelijkvormigheid. Dat vraagt om onderling overleg maar vooral ook om zelfverloochening. Onze geloofwaardigheid als christenen van het rijke Westen staat op het spel. Daarom: beproeft alle dingen, behoudt het goede, onthoudt u van alle schijn des kwaads. Dit vermaan staat niet geïsoleerd maar wordt verbonden met de oproep tot levensheiliging, voortdurend gebed en lofprijzing. Heere, laat het vuur van de Heilige Geest in ons midden hoog op laaien, doorgloei ons met de warmte van Uw liefde. Dan wordt zeker ook weggebrand wat voor Gods heilig aangezicht niet kan bestaan. Het vuur van de Geest zuivert en loutert. In dat licht staat ook de zegenbede waarmee de apostel zijn brief besluit: En de God des vredes Zelf heilige u geheel en al; en uw geheel oprechte geest en ziel en lichaam wordt onberispelijk bewaard in de toekomst van onze Heere Jezus Christus. Toch vuur in de gemeente. Van buitenaf - van Bóven af. Niet burn-out raken - maar een kaarsje zijn, brandend in de nacht. Het gebeurt gewoon: zijt vurig van geest en hebt vurige liefde tot elkander.

H. J. DE BIE, HUIZEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen