ZENDING: DAAR EN HIER...

In december 1999 werd Corrie van Maanen door de GZB en de NEM (Near East Ministry) voor een nieuwe periode uitgezonden naar Israël. Dit gebeurde vanuit haar thuisgemeente, de Hervormde Gemeente van Zeist. Corrie werkt als verpleegkundige onder Russische joden. Een ervaringsverhaal, een uniek verhaal.... Een uniek verhaal... Het is een warme dag, zo na het middaguur. Met de stadsbus ben ik onderweg naar Rebekka. Zij is een dame van 86 jaar en woont in een kleine flat samen met haar dochter Lea. Het is eenvoudig en een beetje somber in huis omdat er nauwelijks daglicht is. Toch zijn ze blij en dankbaar voor dit plekje waar ze zelfstandig kunnen wonen. Lea is lichamelijk licht gehandicapt en is vaak zo zenuwachtig dat zij niet zonder de hulp van haar moeder kan. En Rebekka kan niet zonder Lea, want haar leeftijd en haar ogen gaan steeds verder achteruit. Twee keer per week komen we bij hen om hen te helpen. De deur gaat voorzichtig open, op een kier. In Moskou was er niet zoveel vertrouwen in de wereld buitenshuis. En dat is in Israël niet anders. Toch zijn wij er welkom. Het is fijn om bij hen te komen. Rebekka met haar vriendelijke gezicht. In al haar eenvoud straalt ze rechtvaardigheid uit. En dan wanneer Rebekka op bed zit met haar voeten in een voetbad, is er het kostbare van het luisteren naar haar verhaal. De verhalen van vroeger. Haar ouders hadden het joodse leven en de traditie lief en zij droegen dit over aan de kinderen. De verhalen uit de boeken van Mozes werden door vader aan Rebekka bekendgemaakt. De liefde voor de geboden, de trouw om de Psalmen te bidden. Maar ook het diepe verlangen, het dromen over Palestina. Tijdens ieder joods feest werd er gezongen: 'Volgend jaar in Jeruzalem.' Voor de ouders van Rebekka bleef het een droom. Later toen Rebekka trouwde en kinderen kreeg droegen ook zij en haar man het joodse leven en geloof over aan de kinderen. Meer en meer moest het in het geheim gebeuren. Op het werk wisten ze wel dat Rebekka een jodin was, maar door haar ijver, haar extra werk, werd ze gewaardeerd en daarom was ze 'veilig'. De droom en het verlangen 'volgend jaar in Jeruzalem', nam alleen maar toe. Temeer toen er velen van haar familie omkwamen in de gruwelijke oorlog. Later overleed haar man en ook haar dochter. Verdriet was Rebekka dan ook niet vreemd, en toch koesterde zij haar droom. Zou het alleen voor jonge mensen mogelijk zijn om naar het Beloofde land Israël te gaan? Of ook voor Rebekka en Lea? Ze was 79 jaar toen ze samen met Lea het besluit nam om naar Israël te gaan. Ze zouden hun papieren in orde gaan maken. Het duurde precies een jaar voor alle documenten in orde waren. Het had wel veel moeite gekost om alles te verzamelen, maar ze hadden de trouw van de eeuwige God hierin ervaren. De vliegtuigticket werd door het joods agentschap betaald. Eindelijk was de dag van vertrek aangebroken. Ze moesten afscheid nemen om een nieuwe toekomst tegemoet te gaan. Met drie koffers, een schrijf- en een naaimachine kwamen ze aan op het vliegveld in Tel Aviv. Wat ging er veel door deze twee vrouwen heen. De beambte vulde opnieuw alle papieren in en vroeg: 'Uw plaats van bestemming? ' 'Jeruzalem', antwoordde Rebekka dapper. Daar had ze tenslotte altijd van gezongen en gedroomd. 'Adres? ', vroeg de beambte. Dat wist Rebekka niet. Door allerlei misverstanden was er niemand gekomen om hen op te halen. De beambte zorgde voor een goedkoop hotel in Jeruzalem. Eindelijk kwamen Rebekka en Lea met een taxi bij het genoemde hotel aan. Twee vermoeide vrouwen en ineens ook zo kwetsbaar. Het heeft nog enkele dagen geduurd voordat de juiste sociaal-werker hen verder op weg hielp naar een volgend plekje. Van daaruit zijn wij in contact met hen gekomen, en konden we Rebekka en Lea verder helpen. Inmiddels alweer zes jaar geleden. Een uniek verhaal. Maar weinig joden komen vanuit een religieuze achtergrond naar Israël. Eigenlijk is ieder verhaal van terugkeer uniek. Bewust of onbewust heeft God er altijd mee te maken. Wel zie je vooral bij ouderen de enorme wilskracht om deze grote stap te maken. Rebekka eindigt haar verhaal. Het is tijd om haar voeten te drogen.

B. STOLK, SECRETARIS MISSIONAIRE VORMING GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen