Waarover spraken zij?

En dan: meestal precies op tijd, daar verschijnen zij op de zondagochtend en - namiddag. Uit een deur voorin de kerk, zodat je alle gezichten kunt zien, of vanachter door het gangpad naar voren.

Zien zij er ondoorgrondelijk uit? Is er wat van hun gezichten af te lezen? Waarover spraken zij?

Wat gebeurt er voor en na de dienst in de consistoriekamer? Of liever, wat moet er in ieder geval gebeuren? Stelt u zich voor: in een tijdsbestek van tien minuten stromen, al naar gelang de vertegenwoordiging van de kerkenraad bij deze dienst geregeld is, de ambtsdragers binnen. Zij hebben allemaal hun taak. Eén van hen in het bijzonder, de predikant. Maar hij niet alleen. Wie spreekt het consistoriegebed uit, wie heeft de af- en aankondigingen, wie collecteert? Om maar te zwijgen van bijzondere diensten, als bijvoorbeeld een doop- en avondmaalsdienst.

Toch: de predikant heeft de leiding van de dienst en is de voorganger, die geroepen is het Woord, het sacrament te bedienen. Hij doet dat staande te midden van de andere ambten. Niet als een eenling, die nu zijn prestatie gaat leveren.

Voor en na de dienst worden handen geschud. Vaak - niet altijd - wordt er wat zachtjes bij gezegd, als er een oogen handcontact is: sterkte, zegen, soms twaalf jaar lang hetzelfde. Ik wil zeggen: dat mag, dat behoeft niet. Creativiteit in dat gebeuren, het tonen van je hart kan zeer bemoedigend zijn. Een rituele hand en een gemompelde wens kunnen ontmoedigend werken. 'Daar gaan we weer' of veel erger: 'Ik verwacht er eigenlijk niet veel van'.

Waarover spraken zij? De cultuur van de ontmoeting voor en na de dienst is erg divers. Nu moeten wij oppassen om een keurslijf aan te meten. Ten slotte zijn het ook allemaal mensen van vlees en bloed die elkaar ontmoeten. Daar zijn luidruchtige en spontane, daar zijn meer bezonnen en teruggetrokken mensen bij. Toch: als de tien minuten voor en na de dienst in beslag genomen worden door het uitwisselen van nieuwsproducten, uitdelen van agenda's voor vergaderingen, toedelen van de kerkelijke pers, het op dat moment pas klaarmaken van de afkondigingen, inclusief de voorbeden, soms ook wel eens het kissebissen, wie nu de bloemen moet wegbrengen, dan denk ik weieens dat die zaken buiten dat tijdsbestek gehouden kunnen worden. Je kunt als predikant, in de spanning van de dienst, die gehouden gaat worden, die gehouden is, je soms zo'n vreemdeling ervaren. Nogmaals: wij staan er toch samen voor! Zou het niet goed zijn, om je als gemeente en kerkenraad steeds weer af te vragen, met welke (on)mogelijkheden een predikant kan bezig zijn, in de voorbereiding en in het voorgaan in de dienst.

Ik bewaar de beste herinneringen aan wat zusters uit de gemeente naar mij toebrachten in moeilijke tijden. Omdat zij weet hadden van de spanning en zwaarte van de opdracht. Zo goed, als ik met dankbaarheid terugzie op ontmoetingen voor en na de dienst, waarin persoonlijke betrokkenheid in kritiek en waardering, vooral ook in enkele woorden van bezinning en verwerking van de dienst, van de prediking, naar jou toe werden gebracht.

Nogmaals: geen keurslijf. Wel een stijl, die de spanning rond de bediening van het hoge WOORD ademt.

J. L. W. KOPPENHOL, HUIZEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen