ZENDING: DAAR EN HIER...

IK WEET WAAR GIJ WOONT

Regelmatig houd ik op verschillende plaatsen onderwijsweken voor ouderlingen in een groot gebied in Zuid-Malawi. Enkele weken geleden was er zo'n 'seminar' in het dorp Mpulula, in het district Chiradzulu, ongeveer 50 km ten oosten van Blantyre. Ik zag deze keer weer allemaal bekende gezichten. In de afgelopen twee jaar ben ik tenminste één keer bij alle gemeenten op bezoek geweest. Het was een fijn seminar in een klein kerkje van leem met een grasdak. De lezingen gingen allemaal over de praktijk van het geestelijke en kerkelijke leven.

Op de laatste dag van de seminar kwam er een man, die ik niet kende. Hij bleek een ouderling te zijn van gemeenten uit een ander gebied, maar wel uit hetzelfde district. En hij zei dat hij graag een gecombineerde kerkenraadsvergadering wilde hebben in zijn gebied. Alle gemeenten in het district zouden twee mensen moeten afvaardigen naar deze vergadering. We spraken een datum af en namen afscheid.

Op de afgesproken dag nam ik een evangelist mee, die de weg kende. Ik kwam terecht in een gebied, waar ik niet eerder geweest was. Toen we bij de kerk aankwamen, stond ons een grote groep ouderlingen op te wachten, die ik nog nooit ontmoet had. We werden hartelijk ontvangen. Na de korte openingspreek gaf ik de leiding over aan de evangelist, die met mij meegekomen was. De evangelist vroeg om welke punten wij bijeengekomen waren. Er kwam een kettingreactie van discussiepunten naar voren en na een half uur was het plaatje compleet. De groep van vijf gemeenten in dit gebied was tot nog toe helemaal genegeerd geweest. Ze voelden zich in de steek gelaten. Ze hoorden wel bij de kerk, maar dat was nergens uit gebleken. De zending had fietsen gegeven, maar die waren alleen gegeven aan ouderlingen uit dat andere gebied. De zending organiseerde seminars, maar nooit bij hen in de buurt. Ze werden zelfs nooit uitgenodigd. Er waren elke maand vergaderingen, maar zij werden nooit op de hoogte gebracht van de besluiten en plannen.

Wat moest ik hierop zeggen? Ik was nooit meegenomen naar deze gemeenten, maar de evangelist die dat gedaan had was inmiddels al overleden. De man die de fietsen aan bevriende ouderlingen verdeeld had, zat er maar stil en gelaten bij. We hebben in die vergadering harde noten gekraakt. Er was immers onrecht gedaan. Maar de liefde overheerste. Ik stond er verbaasd van. Er kwamen geen verontschuldigingen. Er was geen bitterheid. Er werd zelfs geen wanklank gehoord. Toen heb ik gezegd dat ons werk in de kerk altijd met zonde bevlekt is. Wij verprutsen het elke keer. Maar Christus doet alles goed, Hij kan Zijn Kerk nooit vergeten, want Hij kocht haar met Zijn bloed. Hij weet wat van Zijn maaksel is te verwachten. Hij weet waar zijn Kerk woont, namelijk waar de troon van satan is. Christus begeeft en verlaat Zijn Bruidskerk nooit, ook als ze dat soms denkt.

Misschien zit u ook in zo'n situatie. U moet alle kerkenwerk alleen doen. U moet de kar alleen trekken. U zit op een vergeten post. En de mensen zien niet wat u allemaal voor de kerk doet. Het kan u soms bitter maken. Maar mijn vriend, u doet het toch niet voor de mensen, maar voor de Koning van de Kerk.

B. STOLK, SECR. MISSIONAIRE VORMING GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen