'De Bijbel: geïnspireerd óf gefantaseerd?!'

Wie het landelijk nieuws van elke dag een beetje volgt weet, dat er de laatste tijd nogal wat 'hot items', heikele onderwerpen op de agenda staan. In de politiek wordt er druk nagedacht en gediscussieerd over bijvoorbeeld euthanasie, abortus, homohuwelijk, 24-uurs economie, winkeltijden, afschaffing van het bordeelverbod. In ons land doen we dat op de ons kenmerkende manier, nationaal en ook internationaal bekend als 'het poldermodel'. In de praktijk houdt dit in, dat we met elkaar in gesprek blijven, luisteren naar elkaar, open staan voor eikaars standpunten, meningen, argumenten, en bereid zijn van beide kanten wat water bij de wijn te doen. Tot we elkaar vinden in het compromis. Ook in de SoW-kerken, plaatselijk, provinciaal, landelijk, spelen op dit moment de nodige zaken. Naast de hierboven vermelde thema's, die immers niet buiten de kerk om gaan, zijn dat onderwerpen als bijvoorbeeld verzoening, postmodernisme, bestaan van God, de verhouding God-mens in Christus, dooppraktijk, ziekenzalving, het bevestigen en inzegenen van homorelaties. Ook in kerkelijke discussies is het poldermodel steeds meer gemeengoed: al pratend proberen tot een oplossing te komen, waarin een ieder zich kan vinden, soms wat meer gevend, soms wat meer nemend, want zo is nu eenmaal het leven. Als we er maar samen uitkomen, samen één zijn. Dat, immers, is heilige opdracht. Er is al onenigheid en verdeeldheid genoeg in de wereld; dat kan niet, dat past niet in de kerk.

Ik moet zeggen, in de praktijk valt het allemaal niet mee. En het werkt ook ontzettend onbevredigend: het voelt niet goed. Dat ervaar ik persoonlijk niet alleen zo, maar ik merk het ook aan de gesprekspartners met wie ik om de tafel zit. Steeds duidelijker blijkt, dat er vóór alle vragen, waarover we met elkaar discussiëren, nog een voorvraag gesteld moet worden, en wel deze: hoe zien we de Bijbel, als Boek van God voor mensen, óf als boek van mensen over God? Is de Bijbel Godswoord óf mensenwoord; Godswerk óf mensenwerk? Is de Bijbel, weliswaar door mensen geschreven, maar dan wel mensen, die daartoe aangezet zijn door de Heilige Geest; óf is de Bijbel gewoon een menselijke afdruk van een menselijke indruk? Met andere woorden: is de Bijbel geïnspireerd, óf gefantaseerd? Gaat het om de eer van God, om Gods Koninkrijk en Zijn gerechtigheid, waarin wij zondaren uit genade alleen, door geloof mogen delen; óf gaat het er enkel en alleen om het mensen naar de zin te maken, om een goed gevoel bij mensen? De Bijbel zeifis hier heel duidelijk over, leest u maar eens Psalm 119 : 97-105; 2 Timotheüs 3 : 14-17; 2 Petrus 1:12-21; Romeinen 16:25-27. Het antwoord op de voorvraag is allesbepalend. Want alle antwoorden op de vervolgvragen staan of vallen met het antwoord op de vraag, hoe je de Bijbel ziet en leest. Hier gaan de wegen dan ook uit elkaar. Want beide kunnen niet tegelijk waar zijn. Het is óf het een, óf het ander; het is óf zwart, óf wit. Grijze middenmoot kan hier niet.

Tot een compromis komen is dan ook onmogelijk. Want hier is geen sprake van wijn en water, maar van wijn en vergif. En vergif in wijn is dodelijk! Daarom gaat ook het argument, om met alles wat op en in ons is te proberen samen één te zijn, hier niet op, hoewel dat heilige opdracht is, zie Johannes r7 : 20-23. Want Jezus roept ons in dit Bijbelgedeelte op om één te zijn, zoals Hij en God de Vader Eén zijn. En op dit fundament één geloof, één doop te bouwen (Efeze 4 : 5). In de hele Bijbel is geen tekst te vinden, waarin de Drieenige God, Vader, Zoon en Heilige Geest elkaar tegenspreken. En dat gebeurt nu net wél, als we hier óf-óf veranderen in én-én. Vreselijk vermoeiend, al die urenlange discussies, heel wat slapeloze nachten zijn het gevolg. Je moetje steeds weer opnieuw verdedigen, steeds weer nieuwe argumenten aandragen.

Dat geldt voor beide standpunten. En je komt er maar niet uit. Watje allemaal al niet zou kunnen doen in diezelfde tijd voor de kerk, voor je medemens, voor de opbouw van de Gemeente! Soms speel ik daarom wel eens met de gedachte: zou het voor alle betrokken partijen niet veel beter, wijzer, verstandiger zijn, alvorens een discussie te beginnen, open en eerlijk te zeggen, hoe je de Bijbel ziet en leest: als geïnspireerd óf als gefantaseerd? Of, maar dat is heel rigoureus, de SoW-kerken in tweeën splitsen, waarbij de ene groep de Bijbel ziet en leest als Godswerk en als leidraad, richtsnoer, maatstaf neemt voor het dagelijkse leven, en de andere groep de Bijbel ziet en leest als mensenwerk en van daaruit probeert leverancier te zijn van goede gevoelens. Daarnaast blijven er dan nog wel verschillende 'neutrale' vraagstukken en thema's over, bijvoorbeeld de milieuproblematiek, de kinderarbeid, (natuur)rampen, waarop we de handen ineen zouden kunnen slaan om gezamenlijk actie te ondernemen. Of, en dat zou het allerbeste zijn, samen onze knieën buigen, Gods Woord horen en gehoorzamen. Dat alleen zal werkelijk vruchtbaar zijn: voor onszelf, voor elkaar, voor de Gemeente.

G. KOBES, OMMEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen