Iglesia Evangélica Filadelfia te Burgos [Spanje]

Wij wilden dit keer meer van Spanje zien dan alleen de Costa Brava. Zo volgden wij een klein gedeelte van de 'Camino de Santiago' (de pelgrimsweg van Jacobus, die eindigt in het bedevaartsoord Santiago de Compostela). We sloegen onze tent op bij Burgos, een eeuwenoude echt Spaanse stad. Hoofdstad van Castilië, waar gevochten werd tegen de Moren; waar de 'Katholieke Koningen' Columbus ontvingen en waar Napoleon nogal huishield met zijn troepen. Toch zijn vele oude gebouwen en kerken bewaard gebleven en gerestaureerd. Op zaterdagavond kuieren vele bewoners in het centrum rond en nemen een aperatiefje in een cafétje. Er worden in verschillende kerken trouwdiensten gehouden. Chique geklede bruiloftsgasten babbelen er lustig op los.

Nergens zien wij een protestantse kerk waar we de volgende dag naartoe zouden kunnen gaan. We weten dat er maar weinig protestanten zijn in Spanje. Hoe vinden we dan een kerk? We vragen naar een telefoongids. Onder Iglesia Evangélica vinden slechts één vermelding: Iglesia Evangélica Filadelfïa. In een telefooncel draai ik het aangegeven nummer en krijg een aardige domineesvrouw aan de lijn. Natuurlijk zijn we hartelijk welkom. Elke avond (behalve 's maandags) is er om 19.00 u. een dienst. Het adres van het kerkgebouw is Calle San Joaquin 12. Het is dichtbij de kathedraal en er is parkeergelegenheid. Ik moet maar vragen naar de Iglesia de los Gitanos, dan weten de mensen wel waar het is. Ik schrik een beetje bij dat woord 'gitanos'. Het zijn dus zigeuners. Bij navraag rond de kathedraal vindt men het maar vreemd dat een blanke buitenlander in het Spaans (met een Zuid- Amerikaans accent) vraagt naar de kerk van de zigeuners! Of het wellicht een evangelische kerk is? Of ze inderdaad geen alcohol drinken? Of ze weieens zingen op straat? Daar en daar wonen zigeuners, meneer, vraag het maar aan henzelf. Een zigeunergezin in uitgaanskledij weet me glimlachend te vertellen: 'O ja, daar zijn we wel eens uitgenodigd; het is niet hier, maar aan de overkant van de rivier'.

We geven het zoeken op. Met een verstuikte voet (vanwege die ongelijke straatjes) moetje niet lang doorlopen. Bij de 'Arco de Santa Maria' zien we echter opeens een plattegrond van de stad. En ja hoor, we vinden de straat. Het is dichtbij de plek waar we onze auto hadden geparkeerd! We rijden er meteen maar even langs. In een smalle straat met hoge huizen zien we op de benedenverdieping een wat bredere deur met op de gevel erboven: 'Iglesia Evangélica Filadelfia'. Onze dochters merken teleurgesteld op: 'Zo'n kleine kerk? ; we dachten: het zal wel een grote zijn'. Wij leggen uit dat in Spanje alleen de rooms-katholieke kerken groot en oud zijn. Net als in Peru zijn de protestantse kerken klein. We vertellen over ons eerste kleine huiskamerkerkje met vier kerkgangers. Trouwens, vlakbij de woning van broeder Santiago in de straat genaamd Filadelfia! Broederliefde is belangrijker dan grote en volle kerken. Op zondagavond gaan we dus ter kerke. Wat wacht ons? 'Bereid je er maar op voor dat we om zeven uur nog een van de eersten zullen zijn en dat er misschien maar tien mensen komen.' Maar in de buurt van Filadelfia is bedrijvigheid. Muziek schalt uit die ene deur. Het zaaltje zit al vol met zo'n 150 mensen. Mannen zitten frontaal apart, gescheiden van de vrouwen en kinderen, die achterin en in de zijnis zitten. De kleuren zwart en wit overheersen. Broeken zijn taboe. Achterin de kerk wordt snoep en bronwater verkocht voor de kinderen. Waarom zul je de winst immers alleen aan de snoepfabrikant gunnen? Een kleine muziekgroep zit voorin en leidt de uitbundige zang. De pastor wekt regelmatig - schreeuwend door de microfoon - op tot een hartelijk 'amen' of'halleluja' of 'een applaus voor de Heer'. We beseffen: we zijn in een gematigde pinksterkerk beland. Aan de uitgang blijkt dat deze gemeente al zo'n dertig jaar bestaat en vier dochtergemeenten heeft elders in de stad. Voornamelijk bestaat de gemeente uit zigeuners. Opvallend: een subcultuur geeft: zich sneller over aan het evangelische geloof (trouwens ook een subcultuur) dan mensen uit de hoofdstroom van een samenleving. Wat opvalt is ook dat er bijna uitsluitend aandacht is voor de mannen. In een uur en kwartier gebeurt er veel. Het avondmaal wordt gevierd. We waren welkom. Distantiëren wij ons van deze informele viering of gaan we met de zigeuners naar voren om daarmede te betuigen dat we met hen mogen leven van de genade in en door Christus? We kregen een koekjesachtig dobbelsteentje brood en ieder een klein glaasje druivensap. (Waar zoveel mannen alcoholist zijn geweest is een druppeltje alcohol al weer te veel.) Daarna mocht ik naar voren komen om een groet over te brengen met een psalm, een lied voor de kinderen en Hand. 8 : 39. God beweegt hemel en aarde om Filippus (als tolk en getuige) met die ene Afrikaan in contact te brengen. Die ene zwaluw kondigt de grote zomer aan van het Koninkrijk waar mensen van allerlei taal en volk zullen samenkomen rondom het Lam. Terug op mijn plaats drukken mannen mij de hand.

Daarna preekt een vriend van de pastor over Mat. 9 : 9-13. Over Levi gaat het, die bezig was met zijn handeltje. Dit is een foto van Enrique, Antonio, Juan, Fernando etc. Heel persoonlijk worden kerkgangers aangesproken, dit in tegenstelling tot een afstandelijke r.-k. mis. Jezus vroeg naar hem, die niet naar God vroeg. Zo is Gods genade! Het wordt er met veel stemverheffing ingehamerd en het wordt hardop beaamd. Mattheüs zegt in zijn eigen evangelie niet dat hij daarna een grote maaltijd aanricht voor Jezus, z'n discipelen en zijn collega's tollenaren. Lucas 5 : 29 zegt dat wél. Zo laat Mattheüs zich niet voorstaan op zijn gastvrijheid en gulhartigheid. Zijn linkerhand weet niet wat zijn rechterhand doet. Zo hoort dat. Jezus volgen betekent open leren staan voor broederliefde.

Vervolgens gaat er een diaconaal mandje rond en alleen mannen lopen naar voren voor de kerkvoogdijbijdrage. Hardop wordt na telling ervan meegedeeld dat de opbrengst ƒ 350, was.

En dan staan we weer buiten. We dachten : we worden wellicht uitgenodigd voor een maaltijd bij een zigeunerfamilie... Maar na slechts een enkele groet en een handdruk van de pastor (die - zo bleek - pas één jaar aan de gemeente verbonden was; 'God wist alleen hoeveel langere tijd hij er nog zou zijn'), vervolgden we onze pelgrimsweg naar het Beloofde Land. Dat ligt nog een eindje verder weg dan Nederland, Spanje of Peru. Maar het komt naar ons toe! Merkt u de signalen op?

L. W. SMELT, EDE

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen