De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Globaal bekeken

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Globaal bekeken

4 minuten leestijd

B ij uitgeverij Ten Have (Baarn/Kampen) verscheen een boek, getiteld Het wonder uan Maartensdijk. Wie meent dat het over de autochtone Maartensdijkse gemeenschap gaat vergist zich. Het is het verhaal van 500-600 rooms-katholieken in Maartensdijk, die de geloofsgemeenschap rond de vijf jaar geleden gestichte Sint-Maartenskerk aldaar 'tot een bloeiende parochie hebben gemaakt'. De schrijver Leo Fijen (eindredacteur van KRO's Kruispunt) vertelt het volgende over Laatste eer:

'Het nieuwe millennium was nog maar een paar dagen oud toen Toos Appelman vanuit de Sint-Maartenskerk werd begraven. Een lange stoet van naaste familieleden, vrienden en kennissen, parochianen en dorpsgenoten stelde zich op achter de lijk wagen en trok langzaam van de dorpskerk uan de katholieke gemeenschap naar het kerkhof om de ueel te jong gestorven Toos naar haar laatste rustplaats te brengen. Toevallige passanten en dorpelingen die niet beter u/isten keken er niet gek van op, want het is juist een uan de charmes uan kleine leefgemeenschappen dat de afstand tussen kerk en begraafplaats te uoet kan worden afgelegd. De parochianen uan de katholieke Sint-Maartenskerk tuisten die ochtend in januari wel beter, want zij hadden dit nog nooit meegemaakt En daarom ontroerde het ook zo: de katholieken uan Maartensdijk gingen te uoet door het dorp om een van hun dierbaren de laatste eer te bewijzen en waren zichtbaar als geloofsgemeenschap in het dorpsleven.

Dat is misschien wel tekenend uoor het groeiende zelfbewustzijn van de parochie die nog maar sinds 1995 officieel op eigen benen staat en heel lang in de schaduw uan de hervormde kerk aan de Dorpsweg heeft gestaan. De gelovigen daaruan begeleiden hun overledenen al sinds jaaren dag in rouwstoeten naar het kerkhof en daarom kijkt geen dorpeling meer gek op uan dit tafereel. Want iedereen in Maartensdijk u/eet dat de leden uan de heruormde dorpskerk hun doden begraven op de begraafplaats aan de rand van het dorp, vlak bij de sportvelden. Die protestanten leven en geloven volgens zeer strenge regels die diep ingrijpen in de persoonlijke levenssfeer. Ze zijn op zondag twee keer zichtbaar als ze bijna in optocht ter kerke gaan: de mannen in hun mooiste pak, de vrouwen altijd in hun fraaiste rok of jurk. Ze kijken geen televisie, mogen geen verzekering afsluiten, doen niet mee aan loterijen, organiseren hun eigen geloofsonderricht, sturen hun kinderen naar scholen met de bijbel, hebben hun eigen

winkets en vormen een hechte gemee binnen het dorp. En ze begraven hu op de eigen hervormde begraafplaats. De katholieken van de Sint-Maartenskerk wor den altijd buiten hun eigen dorp begraven. kiezen uoor de naburige begraafplaatsen uan Bilthouen, Maarssen, Utrecht of Hilversum. Toos Appelman besliste anders. Ze ven worden in haar eigen dorp. Dat maakte ook kenbaar aan de pastor uan de katholieke kerk. (...)

Pastor De Wit kreeg het voor elkaar. Hij belouen dat ieder katholiek ritueel werd gelaten bij de begrafenis en den dat er door de protestanten tijdens de sobe re plechtigheid bij het graf werd gecontrole of de katholieken zich wel aan de afspraak h den. Dat was slikken, maar zo kon het wel gebeuren dat er geschiedenis werd geschreven toen meer dan zoo katholieken en b lenden Toos Appelman naar haar laatste rust plaats brachten.'

U it Wijsheid in woorden (samensteller Victor Melka, uitgave Ten Have, Baarn) knipten we de volgende 'joodse spreuken':

• Woorden die uit het hart komen gaan het hart binnen. • Let op de kinderen der armen: ui men de geleerden uoort. • Wie excuses uraagt aan zijn uriend, mag dat niet uaker dan drie keer doen. • Heb geen uertrouwen in iemand die laster rondzaait. Wat hij uan mij zegt, zegt hij straks uanjou. • Beter een rabbijn zonder baard dan een baard zonder rabbijn. • Drie joden, uier gemeenten...

v.o.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 6 september 2001

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Globaal bekeken

Bekijk de hele uitgave van donderdag 6 september 2001

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's