Globaal bekeken

D e kerkenraad van de hervormde gemeente van Öene gaf'een terugblik en bemoediging voor alle inwoners van Oene' uit onder de titel Van lijdzaamheid naar hoop - Oene en MKZ, met bijdragen van inwoners van Oene, die vertellen hoe ze de crisis hebben beleefd (zie Aankondigingen). Hier volgt het verhaal van A. Kiesbrink 'Tongbloare' omstreeks 1930:

'Hoe was het vroeger met de economie en met de boerenstand, voornamelijk met de kleine boerenstand? Nu, daar kan ik ouer meepraten! Mijn vader was een kleine boer op een boerderijtje met 5 ha. En economisch was het zuini zeer zuinig. Nu spreek ik over achter in de twintiger en vóór in de dertiger jaren van de twin tigste eeuw. Ik kan het met e'e'n zin zeggen: een rijke schatkist en een arm volk. Alhoewel er toen toch ook wel rijken waren. Je zou zeggen "een echt S.DAP.-antwoord", maar ze hadden wel gelijk: wie arm was bleef het, want er was geen kans om geld in handen te krijgen. Wat heeft mijn moeder de dubbeltjes en de centen moeten omdraaien voordat ze die uit kon geven! Toen waren er ook nog halue centen in omloop! De inkomsten waren flering, ook voor hen die in loondienst waren. Wat je verdiende had je allemaal nodig uoor het levensonderhoud. Dat was de instelling van de regering. Even haal ik een gebeurtenis aan die enkele jaren later nog plaatsvond. Ik was toen al getrouwd en werkte in de winter in de werkverschaffing. Ik mocht drie weken werken en da uolgde een wachtweek. Want in die drie weken had ik zoveel verdiend, daar moesten we de vierde week ook maar uan (even. Die vierde week had je niets, geen werk, maar ook geen steunuitkering. Zo was het toen, in die "goeie ouive tijd".

Mijn vader had de koeien verzekerd, want als er g, e'e'n dood ging, kon hij er niet weer één terugko pen. Zo was dat 70-75 jaar geleden! - In die tijd was er ook mond- en klauwzeer ("tongbloare"). Ik meen in de winter van 1927. Ik was 15 jaar. Maar toen ging het anders dan : nu! Je ontdekte het doordat een koe begon te zeveren en ook wel wat kreupel werd. Maar e is niets mee gebeurd. Er werd geen veearts gehaald, want dat kostte geld. Dus ook geen enting. Voor zover ik mij herinner was dat er in 1927 nog niet. De koe genas vanzelf weer. E jonge koe in dezelfde stal heeft het helemaa niet gehad! Na een week knapte ze al weer wat op en werd ze al soepeler in het gaan liggen opstaan. Wel werden de koeien in de ziektepe riode extra goed verzorgd. Bieten werden aan dobbelsteentjes gestoten met de schop en m lijnmeel gemengd. Dat was makkelijker voor ze om te kauwen. Ook gaf een zieke koe minder melk. Je kwam ongeveer op de helft, dus ook minder inkomsten. Die melk ging gewoon naar de fabriek! Daar werd niet over gesproken. zover ik weet is er nooit iets over gehoord. En dan nu MKZ, voorjaar 2001! Ik heb er maa ée'n woord voor: "verschrikkelijk!", zoals er mee wordt omgegaan. Alles uitroeien (ombrengen) en dat stelt me voor de vraag: "mag dit? " K dit worden verantwoord? Neen en nog eens neen!!'

D r. C. A. van der Sluijs, hervormd gereformeerd predikant te Rotterdam-Zuid, gaf een sprankelend boekje uit onder de titel De Kerk van mijn vader (uitgave Groen, Heerenveen). Hij blikt ook even terug op zijn studententijd:

'Wellicht is het ook een zekere nostalgie d vaak doet terugverlangen naar mijn studenten tijd, toen ik dominee L. Kievit hoorde preken en zijn sprankelende meditaties las in de Waarheidsvriend. De elektrisch geladen spanning van de bediening der verzoening werd door h vertaald op een ongekende eigentijdse wijze. En ook de katheder doet ertoe! Als ik denk aan de colleges van prof. dr. A. A. van Ruler, dan geniet ik nog van de sprankelende manier van denken die zich uitkristalliseerde in fonkel bewoordingen vanachter de katheder in het afgeladen auditorium van het Universiteitsgebouw aan het Domplein te Utrecht. Studenten n van allerlei faculteiten waren aanwezig om dit mee te maken en mee te beleven. Ongeacht he feit dat men zijn theologie niet altijd helemaal kon meemaken. Maar dat sprankelende charisma!

Prof. dr. M. van Rijn was vóór mijn tijd, maar de statuur van deze kenner van de Reformatie, en dan vooral van Luther, was levensgroot - zichtbaar in een man als dominee W. L. Tukker, die ik meer dan eens met grote achting hoorde spreken over Maarten van Rijn. Ik heb destijds trouwens ook genoten van de colleges "gerefo meerd protestantisme" van de bezielende pro dr. S. van der Linde. r Iets dergelijks moet men gehad hebben in d bij- persoon van de legendarische prof. 6. Wisse, althans, zo komt hij op mij over als ik zijn Me'moires lees. Na mijn studententijd was daar in Utrecht prof dr. C. Graafland, die met zijn bevlogenh velen wist te boeien en te inspireren. Ik geniet nog altijd van zijn fijnzinnige wijze van analy seren, al ben ik het lang niet altijd met hem eens. Dat hoeft immers ook niet om toch verwantschap te voelen met zijn gedrevenheid. Zo word ik ook altijd meegenomen door de evenwichtige en doorwrochte studies van de ie kerkhistoricus me prof. dr. W. van 't Spijker uit - Apeldoorn.

Het lijkt er soms echter op of het spirituele i tellect vandaag de dag op z'n retour is! En dan beginnen we toch echt de aansluiting te missen em op de breedte en de diepte van de Reformatie en de kerk der eeuwen.

Het baken in de woelige zee van de kerkgeschiedenis is voor ons nog altijd Augustinus, met achter hem het doorslaggevend getuigenis ende van de apostel Paulus. Laten we het er maar o houden dat dezelfde God van toen nóg leeft en nog altijd aan Zijn volk de zegen geeft op een wijze die we mogelijk opnieuw dienen te gaan herkennen. Want onze ontrouw doet Zijn tro t niet teniet. Hij zal daar verschijnen, waar gaan verdwijnen.'

V.D.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen