Boekbespreking

Het w n jeireïiCS^ttur/fj^aiMe media twéé wetófgeleden de a^Qpiwelijke"! memden die zich in de Verenigde SÏ voltrokken had, dat ik met de elektrische schaar in de hand boven de heg uitkwam. Mijn buurman en ik wisselden onze ontzetting uit, en ik zei hem hierin vooral een geestelijke dimensie te zien: een aanval op hen die Israël, Gods volk, steunen. Ik kon hem er niet in meekrijgen. Ik ervoer aangehoord te worden, zonder echt contact te krijgen. Is het tolerantie als een ander zich niet wil verdiepen in wat jou drijft? Een vraag uit het concrete leven, die alles te maken heeft met het CSFR-jubileumthema. Een studentenvereniging op gereformeerde grondslag, gebaseerd op gedrevenheid en idealisme en met als doel de eigen traditie en cultuur te doorvorsen. Dat werd een halve eeuw geleden de CSFR. De. leden beseffen dat de maatschappij waarin de oprichters leefden, van gedaante veranderd is. Nederland seculariseert almeer en de ruimte voor christenen om in het publieke leven de consequenties uit hun geloofsovertuiging te trekken, dreigt verder afgesnoerd te worden. Dat leefklimaat is een vruchtbare voedingsbodem vpor vragen als: Hoe kan in deze samenleving nog geleefd worden vanuit de eenheid van het geloof? En hoe moeten we staan ten opzichte van de pluriformiteit aan meningen?

Over dit soort vragen gaat het jubileumcongres op xo november. Als studiemateriaal vooraf verscheen de lustrumbundel 'Tolereren of bekeren. Naar een christelijke visie op verdraagzaamheid'. Het vertrekpunt wordt genomen in een cultuur die niets begrijpt van mensen die 'nog loyaal zijn aan een overgeleverde ethiek en deze niet zomaar ter discussie stellen. Zij staan te boek als intolerant en dat rechtvaardigt intolerantie jegens hen

.' De artikelen in de bundel zoeken naar de betekenis van begrippen als tolerantie, relativisme en verdraagzaamheid in hun relatie tot het mensbeeld en de waarheidsopvatting en komt vervolgens met een aantal praktische overwegingen voor het maatschappelijke, politieke en kerkelijke leven. Door deze opzet wordt de bezinning direct vruchtbaar gemaakt voor het leven. In zijn opstel 'Wat is er gebeurd met de waarheid? ' geeft prof. dr. R. Kuiper - die schetst dat de Nederlandse samenleving door de houding van de overheden wel toleranter maar niet verdraagzamer geworden is - dit ook aan: 'Uiteindelijk is het vraagstuk van verdraagzaamheid en tolerantie niet louter een zaak

van studeerkamerwijsheid, maar van de levenspraktijk. Het gaat om het erkennen van de ander, het onderweg-zijn met de ander, kortom, het gaat om naastenliefde.' TVveede-Kamerlid André Rouvoet vraagt zich af of het wel zin heeft met iemand te discussiëren die bepaalde zaken boven iedere discussie verheven acht. Zijn antwoord is positief: een dialoog wordt niet alleen gevoerd om het met iemand eens te worden. Dr. P. F. Bouter bespreekt hoe de Vroege Kerk staande bleef te midden van andere religies, om te eindigen met een oproep: 'Hoe krachtiger het multireligieuze en pluriforme karakter van de maatschappij naar voren zal treden, des te meer zal de verworteling van de christenheid in de kennis van de opgestane en verhoogde Verlosser haar eerste en continue roeping zijn.' Nadat het verslag van een lezing van prof. dr. A. A. van Ruler over theocratie en tolerantie is afgedrukt, samen met het commentaar daarop van mr. G. Holdijk, volgt de bijdrage van de eindredacteur van ons blad, die in de pers al de nodige aandacht kreeg. Dr. ir. J. van der Graaf schetst hoe de leer van Christus, die in het dogma klopt en in het belijden tot klinken komt, ook in de Nederlandse traditie moest worden bevochten. Als les uit de recente kerkgeschiedenis trekt hij dat de dwaling zich geruisloos, want in gereformeerd gewaad, breed kan maken. Wanneer daarbij de eer van God en Christus in het geding zijn, dan is de tucht noodzakelijk: dan en dan alléén.

Ik noem in deze aankondiging ook het artikel van mevr. dr. H. Oostenbrink-Evers over een juist nu aangelegen thema, 'Eenheid en verscheidenheid binnen de kerk'. Wie haar publicaties kent, zal niet verbaasd zijn te vernemen dat ze dit doet aan de hand van de kerkorde van 1951. De bundel eindigt met het Woord: ds. N. M. Tramper trekt lessen uit Filippenzen 2, waar Paulus de gemeente oproept eensgezind en van hetzelfde gevoelen te zijn.

Wie de CSFR-deur achter zich dicht zag vallen en in gezin, kerk of samenleving verantwoordelijkheden naar zich toegeschoven kreeg, kan met een steelse blik kijken naar de student die ondanks toegenomen studiedruk zich in een pittig thema vast kan bijten. 'Toleren of bekeren' biedt daartoe veel goed materiaal, juist ook door de vertaling naar de praktijk,

P. J. VERGUNST, APELDOORN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen