Goddelijk beroep

Het gaat hier niet om het beroep van de dominee in eerste instantie. Trouwens, wonderlijk genoeg hebben predikanten niet direct aansluiting bij het woord beroep, als het gaat om de definitie van hun werkzaamheden. In vergelijking met ambt komt dat woord beroep een beetje horizontaal over. Maar wat is een predikant zonder roeping? En de roeping, zelfs het 'beroep' gaat voor het ambt.

Maar ik wilde het daar niet over hebben. Nu de diploma's zijn behaald, komt de vraag, met name tot jongeren: 'Wat wil je eigenlijk worden? ' Sommigen zijn hier heel stellig in: ik wil voor de klas, ik wil in de zorg, ik wil boer worden. En een enkele keer: ik wil moeder worden. Toch valt het mij op, dat heel wat jongeren in en na hun schoolperiode niet precies weten, voor welk beroep zij bestemd zijn. Bij navraag reageren velen afhoudend, of redelijk vaag: iets met dieren, met kinderen, met gehandicapten. Of soms wordt een studie genoemd, die meer globale klank dan toegespitste helderheid verschaft.

Beroepskeuze: in de christelijke gemeente doen wij weinig aan voorlichting op dit punt. Nu is er een professionele voorlichting, waar wij als kerk, vanuit onze overtuiging, nauwelijks een bijdrage kunnen leveren. Toch zien wij de opdracht van de mens om zinvol te functioneren als een door God Zelf gegeven mogelijkheid om Hem te dienen in het hier en nu, om iets te betekenen tot heil van onze naaste, in het perspectief van Gods Koninkrijk.

Daar zouden wij wat meer over moeten spreken met elkaar. Wat kunnen wijze mensen veel betekenen in het leven van jongeren, die zoeken naar de toepassing van hun talenten in de wereld van nu. Ik zeg het expres zo. Want wij beleven deze tijd als Gods tijd, wij gaan voort in het krachtenveld van Zijn welbehagen. Onze tijd kent ongekende mogelijkheden. Met evenzovele uitdagingen en verleidingen. Onze tijd heeft ook zijn beperkingen. Met name daar, waar wij in ons bezig-zijn weinig of geen verbintenis ervaren met onze eerste opdracht: de eer van God. 'Al wat gij doet met woorden of met werken, doet het alles in de Naam van de Heere Jezus, dankende God en de Vader door Hem.'

Aandacht van en begeleiding door wijze mensen, identificatiefiguren, van onze jonge mensen op zoek naar levensbestemming. Mensen die je kunt vertrouwen, zelfs zo, dat je ervaart dat God Zelfbij jou is door hun dienst. Daar zou ik voor willen pleiten in deze individualistische tijd. In dit verband denk ik aan de opzet van de Willow Creek geloofsgemeenschap. Ieder lid is gehouden om in de 'small group' zijn of haar plaats in te nemen. Daar kun je pastorale en begeleidende ondersteuning geven en ontvangen, al naar gelang jij gaven ontvangen hebt of hulp nodig hebt. Niet om te bevoogden, maar om eikaars 'hoeders' te zijn.

Ikzelf herinner mij nog de aandacht van oudere, wijze mensen voor jou, als jongen. Zij gingen, meestal figuurlijk, door de knieën om jou in de ogen te kunnen zien. Waarom? Omdat ieder mens uniek is, en in zijn of haar werk ook een unieke plaats mag innemen in Gods wereld. Leest u eens een biografie van een christen. Er komt altijd een leidsman, leidsvrouw in voor.

Hebben wij dat besef van verantwoordelijkheid naar elkaar toe? Of zouden wij daarin moeten groeien?

J. L. W. KOPPENHOL, HUIZEN

Welke visie?

Lambert is één van de duizenden tieners en jongeren in hervormde gemeenten voor wie de HGJB zijn materialen maakt en activiteiten organiseert. Op cursusavonden hebben we het erover hoe leidinggevenden hun programma's kunnen afstemmen op jongeren als Lambert. Maar om dat met beleid te kunnen doen, is het uiteraard nodig om voortdurend het beeld scherp te houden: Wie is Lambert eigenlijk? Hoe zijn zijn leeftijdgenoten? In welke kerkelijke gemeenten groeien ze op? In welke wereld? Wat hebben tieners en jongeren in deze tijd nodig? Kortom, welke visie hanteren we in het jeugdwerk?

Die visie is voor de HGJB natuurlijk ten principale gegeven met de Bijbel, Gods Woord. Maar hoe we daarmee in déze tijd staan, met haar eigen mogelijkheden en bedreigingen, daar is voortdurende bezinning over nodig. Zien we het nog wel scherp? Zien we het nog wel zitten met tieners en jongeren in de kerk, juist ook met het oog op de toekomst? En zo ja, hoe dan?

Dat zijn vragen waarover we als HGJB opnieuw zijn gaan nadenken, en waarover we graag ook met gemeenten en leidinggevenden willen dóórdenken. Biddend om nieuwe visie, en misschien mogen we wel zeggen: visioenen...! Dat wil zeggen: door de Geest gegeven visie voor de toekomst!

Sleutel

De bezinning is nog volop in ontwikkeling. Maar de eerste stappen willen we nu al delen met iedereen die het jeugdwerk in de gemeente ter harte

gaat. We zijn namelijk begonnen ons af te vragen wat jongeren als Lambert typeert... Is er een 'sleutel' die mogelijk nieuwe deuren opent voor kerkelijk jeugd- en jongerenwerk aan het begin van de 21e eeuw? Om een lang verhaal kort te maken, nadenkend over al die duizenden jongeren in hervormde gemeenten, kwam met name één typering op de voorgrond: verbondenheid! Sleutel voor het jongerenwerk in de toekomst zou wel eens kunnen zijn dat jongeren uit zijn op verbondenheid en relatie(s)!

Kijken we nog een keer naar Lambert. Het zal voor iedereen direct herkenbaar zijn hoe belangrijk het voor jongeren is dat ze hun vrienden in de kerk ontmoeten. Eerste vraag is dan of we daar als kerk ook voldoende op ingesteld zijn. Vervolgens zien we Lambert in zijn relatie tot God. Natuurlijk, jongeren willen in de kerk best kennis opdoen, maar veel belangrijker is voor hen de vraag hoe (zo niet: óf) ze werkelijk contact met God kunnen krijgen. Onderzoeken en directe ontmoetingen met jongeren leren dat daarover onder de hervormd-gereformeerde jeugd veel verwarring is, alle goedbedoelde theologie ten spijt... En ten slotte is daar de buitenwereld, in het voorbeeld van Lambert het AZC. Veel jongeren zien best hun verantwoordelijkheid ten opzichte van de maatschappij, maar weten niet hoe ze die vorm moeten geven.

Jongeren in hun verbondenheid met God, de gemeente en de wereld: hebben we zó al voldoende naar hen gekeken? Welke consequenties heeft het voor het jongerenwerk als je de jongere in de eerste plaats benadert als een persoon die aangelegd is op verbondenheid? Met déze vraag hoopt de HGJB zich in de toekomst met name bezig te houden. Inmiddels zijn we er al wel achter dat het om belangrijke consequenties gaat! Maar daarover meer in nog volgende artikelen.

Larry Crabb

Het begrip 'verbondenheid' is geen uitvinding van de HGJB. Het is algemeen bekend dat relaties tot het wezen van het mens-zijn behoren. De theoloog J. I. Packer zegt dan ook ergens: 'Het leven is in wezen relaties, en een rijk leven is een leven dat verrijkt wordt door iemands relaties.' Opvallend is dat dit feit de laatste tijd meer benadrukt wordt dan vroeger, juist ook in de kerk. En dan valt in de eerste plaats te denken aan het definiëren van het geloofsleven als 'een persoonlijke relatie met God'. Het is al vrij lang geleden sinds de evangelische beweging dit accent de kerk in bracht. Maar nog steeds ervaren veel kerkmensen het als een manier van spreken die ze niet gewend zijn, ook al vinden ze het misschien wél mooi! Ook op het horizontale vlak wordt in de kerk het relationele van het menszijn meer benadrukt. Een sterk voorbeeld daarvan is het boek 'Verbondenheid' van de Amerikaanse christenpsycholoog Larry Crabb (in Nederland uitgegeven door Medema, 1998). Hierin veronderstelt Crabb dat heel wat / professionele hulpverlening overbodig zou zijn, als in de christelijke gemeente méér de verbondenheid beleefd werd zoals God die bedoeld heeft. Ten slotte wijzen we hier nog op de constatering die binnen het evangelisatiewerk is gedaan, namelijk dat het overgrote deel van de nieuwe bekeerlingen tot geloof komt via persoonlijke contacten.

Wat de relatie van christenen tot de wereld betreft, is er de laatste jaren - juist ook in Nederland - veel meer oog voor gekomen hoe moeilijk die is. Niet voor niets wordt er in dit verband wel gesproken over 'de kloof. We wéten dat we ons verbonden moeten weten met de wereld om ons heen, maar tegelijkertijd wordt die verbondenheid steeds meer als een probleem ervaren.

Dubbelheid

Verbondenheid met God, met elkaar en met de wereld - ook in het werkveld van de HGJB constateren we dat dat centrale thema's geworden zijn, die onderling ook nog eens heel sterk met elkaar samenhangen. Op elk terrein liggen er de mogelijkheden, maar ook de knelpunten. Want steeds weer is er die vreemde dubbelheid: jongeren mogen dan uit zijn op verbondenheid, ze schrikken er tegelijkertijd voor terug. Bij verbondenheid komt het immers aan op overgave, en dat is eng!

In een serie van in totaal zeven artikelen, geschreven door verschillende bestuurs- en stafleden van de HGJB, willen we de komende maanden verder ingaan op dit onderwerp en iets vertellen over onze eerste bevindingen. In het eerstvolgende artikel schrijft ds. A. J. Mensink, tweede voorzitter van de HGJB, over 'verbondenheid met God'.

HERMAN VAN WIJNGAARDEN, STAFLID HGJB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen