Globaal bekeken

'Zoals zoveel Betuwse kerken uormde óók de i Hien het laatste plechtanker uoor de dorpelingen bij watersnood. Dit bleek nog eens in de u/inter uan 1769/70. Op 28 december 1769 u/as de Rijndijk bij Huissen doorgebroken. Klokgebeier en gebulder uan kanonnen op de u/allen uan de naburige steden alarmeerden de Betuwenaren. In de ochtend van de oudejaarsdag klom de nood in Hien met het uur door het almaar wassende water, 's Middags berichtte het Ambt Neder-Betuwe, dat de kerken in Hien en Dodewaard moesten worden geopend uoor de uluchtelingen. Er mocht uoor rekening uan het Ambt brood worden uitgedeeld. Onderwijl weken mensen en vee uit naar de Hien se kerk en enige loodsen die buiten het kerkgebouw waren opgetrokken. Ook de consistoriekamer werd toevluchtsoord. Op 6januari 1770 was het water zouer gezakt, dat weer kon worden begonnen aan de ontruiming uan de kerk. Het n was hier een janboel, de banken waren bedekt met uuilnis. Ouderling J. uan Hattum was niet te benijden toen hij het klusje op zich nam om de kerk schoon te maken. En evenmin dominee J. H. uan der Groe, toen hij uan de kansel moest spreken uoor een deels uieruoetig publiek.'

E nkele weken geleden brachten we in een artikel, theologen ter sprake die, al of niet met een zekere schuldbelijdenis, afstand namen van hun theologische verleden in de tijd van de revolutietheologie. Naar aanleiding van dat artikel werd bns een meditatie toegezonden van ds. J. E. L. Brummelkamp in Middelburgs Kerkblad, getiteld De dood tegemoet. Hieruit de volgende fragmenten.

'(...) Geeft de kerk, bijvoorbeeld onze eigen SoW-kerk in Nederland, ons eigenlijk nog wel uitzicht, hulp, raad, wanneer jij, u, ik langzaam of hollend de dood tegemoet gaan? Wijst de kerk ons de weg om hier positief tegenouer te staan? Niet in fatalistische berusting, doffe caputilatie, wanhoop, - maar positief; de ogen openend uoor een nieuwe, totaal andere werkelijkheid die aan de horizon uan ons bestaan uerschijnt?

Toen ik op mjjn tiende jaar naar de heruormde kerk in Hiluersum begon te gaan, hoorde ik daar dikwijls spreken ouer uaste zekerheid da wij, ieder uoor zich, ons geborgen mochten weten in de verzoenende en verlossende liefde Jezus Christus en dat wjj dwars door de dood heen de onvoorstelbare heerlijkheid uan God ouerwinning tegemoet mochten leuen: wat geen oog heeft gezien, wat geen oor heeft gehoord hier op aarde: dat heeft God, onze hemelse Vader uoor ons gereed gemaakt. En daarom eindigde mijn onuergetelijke domineeJ. A. Hoekzema heel uaak zijn preek met die oude woorden uan Psalm 13:1: "Want deze God is onze God/ Hij is ons deel, ons zalig lot/ door tijd noch eeuwigheid (uan ons) te scheiden/ Ter dood toe zal Hij ons geleiden". Dat zongen we dan.

Of Psalm 68 : 10: "Die God is onze zaligheid, /

Hij kan en wil en zal in nood/ zelfs bij het naad'ren van de dood/ uolkomen uitkomst geven".

En Psalm 73 : 13: 'Mijn Rots, mijn deel, / mijn eeuwig Goed". De boodschap van Kohlbrugge, Luther.

Dergelijke psalmverzen moeten wij ook op school wekelijks op maandag opzeggen. Soms wel niet helemaal begrepen tóen, maar later de "harde kern" uan ons geloof, bijvoorbeeld in gevangenis, ziekte of dood. Omdat ze iets minder "soft" waren dan de jeugdversjes van nu. ... En met overgrote dankbaarheid denk ik altijd aan mijn gereformeerde onderwijzer, de heer H. Maaskant, die mij bekend maakte met het door hem met hart en ziel beleden geloof in Gods genade en met de Bijbel en de kerkgeschiedenis.

(...) Sinds de bevrijding, 1945, de wederopbouw, Zuid-Afrika, Korea, Vietnam, de atoomen kruisrakettenperiode, de zogenaamde bevrijdingstheologie, zijn wij (ook ik) in navolging van de profeten uan Israël zeer sterk met landsen wereldpolitiek beziggeweest in onze preken. Dit was een reactie op de vroegere al te individualistische preken die te hemelgericht waren. Toch waren er ook dominees die uit pure angst voor hun gemeente elke politieke opmerking inslikten. Dat vonden we laf en onbijbels. Je moet de hele Bijbel laten klinken. Maar we zjjn maar mensen, beïnvloed door eb en vloed uan de geschiedenis. En wanneer thans duizenden kerkleden niet meer weten wat ze aanmoeten met DE dood en HUN dood, dan moeten we het roer weer omgooien en aan hen de heerlijkheid der verzoening en de "Hoop des eeuwigen levens" weer intens trachten te laten zien. Dat moet wel mogelijk zijn, wanneer zelfs in de soapserie "Bold and Beautiful" Grant met tranen in de ogen vertelt aan Macy, dat hij wegens uitgezaaide kanker nog maar kort te leven heeft, en Macy zich daar met alle mogelijke middelen tegen teweer wil stellen: "Dat mag niet! Dat is oneerlijk...", - dan antwoordt Grant: "Voor jou, Macy, vind ik het verschrikkelijk, maar ikzelf heb het idee dat ik iets onbeschrijfelijk moois tegemoet ga binnenkort. Verzetje niet, ook jij moet er doorheen komen, liefste".

Is dit niet verbazingwekkend? Want dit is geen "christelijke" soap. In ons "moderne" Nederland zijn zulke woorden bijna verdacht als godsdienstige hysterie. Maar in Californië durven mensen blijkbaar te zeggen wat ze voelen. Zou het SoW-synodecentrum in Utrecht deze soap eens even kunnen bekijken en dan in een Herderlijke Brief alle predikanten aansporen tot een serie preken over zoiets als gezang 217: "Jezus leeft en wij met Hem... Jezus leeft, nu is de dood mij de toegang tot het leven/ Troost en kracht in stervensnood zal de Levende mij geven/ als ik stil op Hem vertrouw: / Gij zijt al waar ik op bouw" (en verwante schriftwoorden).'

v.d.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen