VOORZITTER GEREFORMEERDE BOND SPREEKT CHRISTELIJKE GEREFORMEERDE SYNODE TOE

Preses, zeer geachte broeders, We mogen wellicht spreken van een historisch moment nu ik namens het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond in de Nederlandse Hervormde Kerk 't woord tot u richt. In het jaar 1982 verscheen de bundel En toch niet verteerd met als ondertitel Uit de geschiedenis van de Christelijke Gereformeerde Kerken sinds 1892. In hoofdstuk 8 wordt melding gemaakt van uw verhouding tot andere kerken. De Nederlandse Hervormde Kerk komt in dit hoofdstuk niet voor, evenmin de Gereformeerde Bond. Nu, bijna twintig jaar later, begroeten we elkaar op uw synodeverga-

dering. Wij begrijpen dat een lange weg nodig was. 'Zij die bleven' gingen immers een andere kerkelijke weg dan u als broeders uit de Afscheiding. Een weg die u niet volgen kon, vaak niet begreep, terwijl u zich toch met ons verbonden wist in 't zelfde geloof, in dezelfde belijdenis. Vanwege dat laatste bleven en groeiden de contacten van mens tot mens waar de harten samensmolten in 't geloof in de Heere. Over uw uitnodiging, over deze ontmoeting verheugen we ons. Wij hopen en bidden dat het een voorzichtig begin of anders gezegd een bescheiden voortzetting zal zijn van de contacten tussen de Christelijke Gereformeerde Kerken en de Gereformeerde Bond.

We beseffen dat onze ontmoetingen kwetsbaar zijn. Maar, laat in deze kwetsbaarheid onze hoop op de levende God zijn Die dingen schept die niet waren.

Het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond laat u zeer hartelijk groeten. We groeten elkaar als broeders in de Heere. Van harte bidden wij u de leiding van Gods Heilige Geest toe in de besprekingen tijdens de zittingen van uw synode. Samen met u, hopen we dat uw synodezittingen tot heil van Gods gemeente in uw midden zullen zijn en tot glorie van Gods heilige Naam.

U weet dat de Gereformeerde Bond in de Nederlandse Hervormde Kerk door stormachtige tijden gaat. De weg die de Nederlandse Hervormde Kerk gaat verontrust ons zeer. Wij weten ons zeer aan haar verbonden om haar belijdenis, om haar geschiedenis, om de tekenen van Gods genade en Gods trouw in haar midden. Wij vragen u om uw gebed, om uw steun en nabijheid in onze moeiten rond de weg die de kerk waar wij toe behoren gaat in het Samen op Weg-proces. Wij hebben uitgesproken de kerk niet te kunnen laten gaan als onverhoopt het proces toch doorgang zou vinden. Dat spraken en spreken we uit met vreze en beven uit grote angst voor nieuwe breuken en scheuren in 't lichaam van Christus. We bidden de Heere God om uitkomst en om wijsheid. Broeders, bidt voor ons.

De Christelijke Gereformeerde Kerken en de Gereformeerde Bond hebben veel gemeen. We weten ons hartstochtelijk verbonden aan de Schrift en aan de gereformeerde belijdenis. Daar vinden we de vertolking van ons geloof, daar klopt ons geestelijk hart. Wij zijn daarom dankbaar dat we de laatste jaren en met name ook 't laatste jaar vruchtbare samensprekingen mochten hebben. Want, we zijn er van onvertuigd dat we elkaar kunnen dienen.

Dienen in de huidige kerkelijke en maatschappelijke situatie. Op het vlak van de ethiek, op het terrein van het christelijk onderwijs, staan wij voor gemeenschappelijke vragen. Christelijke waarden en normen verdwijnen in onze samenleving. Het basis- en middelbaar onderwijs op basis van Schrift en belijdenis staat onder druk. Broeders kunnen wij elkaar daar van dienst zijn?

Vervolgens denk ik aan het wetenschappelijk theologisch onderwijs. We maken gebruik van eikaars bijdragen. Zouden we onderzoeksterreinen op elkaar kunnen afstemmen om elkaar nog meer te bevruchten? Voor u in Apeldoorn, met het oog op uw internationale contacten, voor ons aan de rijksuniversiteiten in Utrecht en Leiden. We hebben elkaar nodig om de gereformeerde theologie in rapport met de tijd steeds dieper te verstaan en te vertolken. Ik denk aan vragen omtrent het gezag van de Schrift, omtrent de vooronderstellingen en de vruchten van de vertaling van de Bijbel. God geve ons de inspiratie om tegenover de moderne theologie de vitaliteit van de gereformeerde theologie te verbreiden.

In de derde plaats denk ik aan het plaatselijk vlak: de gemeenten. Nee, het kan niet overal, dat beseffen u en ik maar al te goed. Zouden we daar waar het kan, waar we elkaar verstaan, waar we elkaar herkennen in prediking en liturgie, niet meer voor elkaar kunnen betekenen? In de onderlinge geloofsversterking, in gebed, in betrokkenheid, in getuigenis naar buiten, in dienst aan de wereld, in het bewaren van de schat die ons is toebetrouwd, het heilig Woord van Gods recht en van Gods genade.

Preses, geachte vergadering Israël was verscheurd. Tien stammen en twee stammen. En in de donkere, de gevaarlijke tijd onder Achab richtte Elia een altaar op van 12 stenen. Voor ons nu: teken van heilig verlangen en vurige hoop dat allen die de Heere vrezen één zullen zijn in deze tijd waarin we Christus' voetstappen horen. Weest Gode bevolen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen