ZENDING: DAAR EN HIER...

KERKDIENST IN REDAK

Redak ligt op ruim twee uur rijden van Rantepao. Dit gebied is een echt moslim-gebied. Vroeger, vóór de tweede wereldoorlog waren hier veel christenen. Maar toen kwam in de jaren vijftig de Darul Islam beweging. De christelijke gemeente kwam onder zware druk en vervolging te staan. Veel overgangen naar de islam werden afgedwongen. Het was de enige mogelijkheid om er levend af te komen. Innerlijk zijn velen nooit losgekomen van het christelijk geloof. Van binnen bleef het Evangelie zijn wondere werk doen.

Nu is de toestand veranderd en komen ze weer terug naar de christelijke gemeente. Hoewel, de situatie is momenteel in Indonesië ook niet helemaal voorspelbaar. Er is aarzeling..., ze hebben het eerder meegemaakt. Maar toch, er zijn er die terugkomen.

Daarmee krijgt een oude vraag uit de kerkgeschiedenis (derde eeuw) opnieuw betekenis voor het heden. Hoe moeten die mensen worden opgevangen? Met strengheid? Ze hebben tenslotte toch de Heiland verloochend? Weliswaar onder druk, maar toch...

Of moet er juist met mildheid, liefde en blijdschap worden gereageerd? Gelukkig kiest men voor het laatste.

De gemeente bestaat uit 33 gezinnen. De verhouding met de moslims is goed. Dat is niet verwonderlijk, want de lijnen lopen dwars door de families en soms zelfs door de gezinnen heen. Men heeft geleerd om samen te leven in het afgelegen dorp. De kleine gemeente wordt geholpen door een andere gemeente. De andere gemeente blijkt een gemeente in Makassar te zijn. De zeer grote afstand van minstens 200 km blijkt geen belemmering te zijn. Men bezoekt Redak, geeft adviezen en helpt om het kerkelijk leven vorm te geven en te organiseren. De kleine kerkenraad is er erg dankbaar voor. Het is ook iets moois: een stadsgemeente, die zich druk maakt en inspant voor de piepkleine gemeente in zo'n gehucht in de bergen. Misschien moeten wij in Nederland hier ook eens over nadenken. Sterke gemeenten, die zwakke te hulp komen?

Omdat onderwijs en toerusting nodig zijn en omdat ze zelf vragen om catechese, bediening van de sacramenten, enzovoort, wordt hier binnenkort een zendingspredikant van de Torajakerk geplaatst.

De streek is vruchtbaar. De boeren telen vooral groenten, koffie en kruidnagels. Het gebied ligt te hoog voor de rijstteelt. Door de geïsoleerde ligging hecht men sterk aan oude gebruiken. Dat is ook merkbaar bij de overgang van moslim naar christen. De cultuur en de tradities blijven daarbij min of meer behouden. Door onderwijs moet het inzicht groeien, hoe het geloof in hun leven gestalte moet krijgen. In de toerusting moet niet alleen hun verstand maar ook hun hart worden geraakt. Toerusting is ook nodig om het evangelie door te kunnen geven aan anderen. Er is nog enige 'aluk', de oude godsdienst van de Toraja's en daarnaast natuurlijk de vele moslims. Is er groei van de gemeente? Ja, twee nieuwe leden! Men vertelt het met vreugde. Die twee blijken de enigen geweest te zijn in het afgelopen jaar. Toch zijn ze er blij mee. Rekenen wij als westerse christenen misschien toch teveel in grote getallen en hebben we het verleerd om blij te zijn met die éne zondaar, die zich bekeert?

'Misschien komen er meer in de toekomst 1, zegt men hoopvol. Dominee Paranthean preekt. Via een tolk kan ik een paar brokstukken volgen. De groeten uit Nederland worden overgebracht, een kort persoonlijk woord, uitwisseling van dank en andere formaliteiten.

De maaltijd bij de ouderling thuis is binnen een halfuur gereed en wordt op de mat genuttigd want een tafel is er niet. De vrouw en de dochters des huizes zorgen er met oosterse hoffelijkheid voor dat we niets te kort komen. Er wordt zelfs een oude vork voor de Hollandse gast georganiseerd. Het heeft wel iets, zo met elkaar eten op het grondvlak. Als ik aan één van de jonge dochters vraag welke schoolopleiding ze volgt, is het antwoord tamelijk verrassend: Ze studeert computerkunde in Makassar. Het symboliseert de snelheid van de ontwikkelingen in Indonesië. Thuis geen tafel, op school de computer!

Wat een wonder eigenlijk, dit hele gebeuren. Vraagtekens en uitroeptekens zijn er meer dan voldoende, maar toch..., samen je geloof belijden: 'Ik geloof de vergeving van zonden'. Samen bidden: 'Onze Vader, Die in de hemelen zijt'. Samen zingen over Gods huis en tempelzangen (Ps. 84). In de Torajataal staat daarvoor huis: 'tongkonan'. Dat is het woord voor hun stamhuis, het centrum van heel hun familieleven. Een christen weet van een nieuwe 'tongkonan', een nieuwe gemeenschap rond het Vaderhuis, waar Christus ons een plaats heeft bereid.

T. EIKELBOOM, SECRETARIS INDONESIË - GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen