Ons berouw... een morgenwolk?

Het lijkt erop dat er in dit hoofdstuk sprake is van een modelbekering. Je herkent in vers 1 het inkeren tot jezelf: 'Komt laat ons wederkeren...' Je proeft iets van het afkeren van de zonde. En ook van het terugkeren tot de Heere. De Israëlieten zijn tot de ontdekking gekomen dat ze de verkeerde kant opgaan. Je merkt er verdriet over de zonde door, berouw ook. De mensen sporen elkaar aan: 'Komt!'

Waar vind je zoiets nog? Het is toch heerlijk als je dat ontdekt. Een oproep om God opnieuw te zoeken.

Het is alsof je de taal van Luk. 15 hoort: 'Ik zal opstaan en tot mijn Vader gaan.' Je proeft door de woorden heen: deze mensen verwachten alles van God.

De woorden van Psalm 25 resoneren: 'Denk aan 't vaderlijk meedogen, Heer' waarop ik biddend pleit.' Als je zo tot de Heere terugkeert, dan mag je toch open Vaderarmen verwachten? ! Daar gaat het volk ook van uit.

'Hij zal ons na twee dagen levend maken en op de derde dag zal Hij ons doen verrijzen.' Sommige uitleggers lezen in deze woorden een geweldige bemoediging.

De Heere laat ons soms wachten. Wij moeten niet ongeduldig zijn. De Heere kijkt zeker wel naar ons om. In onze ogen duurt het lang, maar de Heere zal Zijn belofte zeker nakomen. Wachten duidt op oefening in het geloof. Helaas is dat een veel te optimistische kijk op de situatie. Vers 2 is een bekende liturgische formule. Die werd vrij algemeen gebruikt in allerlei vruchtbaarheidsriten van de heidense godsdiensten. Dit klinkt in de trant van: je zult eens zien, dat is zo voor elkaar. Zo is de Heere. Vergeven is Zijn beroep. Hosea geeft hiermee echter aan hoe het werkelijk gesteld is met het volk.

Hij citeert dit al te gemakkelijk gebruikte boetelied met opzet. Daarin komt de scherpte van de aanklacht naar voren. De profeet geeft: aan: er is meer nodig voor een echte, waarachtige terugkeer tot de Heere. Deze op-

welling is niet genoeg. Israël verwacht heel gauw weer uit de ellende verlost te zijn. 'Hij zal ons doen verrijzen en wij zullen voor Zijn aangezicht leven.' Wat een pijnlijke vergissing. Het besef van de Israëlieten, dat het Gods hand is die hen geslagen heeft, mist de diepte. Ze hebben de woorden van de profeet gehoord. Ze denken dat het voldoende is dat ze in hun liturgie een soort schuldbelijdenis uitspreken. Ze ervaren het Woord van God niet in zijn machtige werking als een zwaard van de Geest. Het vindt geen bodem, geen diepgang in hun hart en kan daar geen wortel schieten. Ze denken dat het vanzelf weer goed komt door bepaalde vormen in acht te nemen. Het klinkt in de trant van: je zult eens zien, dat is zo voor elkaar. Zo is de Heere. Vergeven is Zijn beroep. Het zal gaan zoals in de natuur. Volgens het patroon van de wisseling van de seizoenen.

Dat blijkt uit vers 3. 'Hij zal tot ons komen als een regen, als de spade regen en de vroege regen.' De regen is nodig voor het groeien van de gewassen op het land.

De spade of late regen valt in de herfst. Overvloedig komt ze uit de hemel. Met bakken tegelijk. Niet fijn als je dan vakantie hebt. Niet fijn als je door de regen naar school moet fietsen. Maar wel nodig voor het land, de bomen en de planten. De vroege regen is nog meer van belang. Een droge maart en een natte april, dat is naar de boer zijn wil. Eerst het land op om het te bewerken en dan als het zaad gezaaid is, die fijne, zachte regen die heel geleidelijk komt. De mensen vinden het bijna vanzelfsprekend dat die weer komt.

Maar de dingen in de dienst van de Heere gaan niet automatisch. Een mooie formulering in de dienst of een kostbaar offer kan de weg naar God niet openen. Alleen een toegewijd hart, opnieuw openstaan voor de Heere en voor de naaste kan het verbond met Hem weer herstellen. Dat bedoelde de Heere Jezus in Mat. 9 : 13 toen Hij Hosea 6 : 6 citeerde: 'Ik wil barmhartigheid en geen offerande; want ik ben niet gekomen om te roepen rechtvaardigen, maar zondaars tot bekering.' De Heere Jezus heeft de volmaakte verbondenheid met God en de naaste laten zien. In het kruis en de opstanding van Zijn Zoon heeft God de verbondsvernieuwing gegeven. Alleen daardoor is de verzoening met God mogelijk.

De Heere kan geen kant uit met deze zogenaamde schuldbelijdenis. Het lijkt wel of Hij verlegen is met de zaak. Gods bezwaren komen aan het licht door een ander voorbeeld uit de natuur. Israël gebruikte het beeld van een regenwolk. De Heere vergelijkt het volk met een morgenwolk of met de dauw. Na een zomernacht zie je die wolken, vooral in de bergen. Het vocht verzamelt zich in wolken. De dauw ligt over het land. Maar zodra de zon aan kracht wint verdwijnen ze weer. Om een uur of negen is er niets meer van te zien. Het berouw van Israël, ons leven lijkt op zo'n morgenwolk. Vaak heb je het gevoel datje toch te weinig doet aan geloof. Je beseft ik moet de Heere zoeken. Zo gaat het niet goed. Ik loopt vast. Er zijn veel betere tijden in mijn leven geweest. Maar als de zon schijnt en het leven je weer toelacht is het anders. Je gaat over tot de orde van de dag. Het blijft allemaal bij het oude. Alleen een hartelijk bekennen van onze zonden. Alleen een oprecht berouw en het zoeken van de Heere Jezus kan u, jou en mij redden. De Heere biedt ons verlossing aan in Zijn Zoon Jezus Christus. Het kruis op Golgotha staat opgericht.

Er is alleen ontkoming uit het oordeel door het geloof in Hem.

D. VAN DE STREEK, RIJSSEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen