In memoriam

Op 5 oktober overleed in de leeftijd van 73 jaar Adrianus Muilwijk na een ziekbed van ongeveer zes weken in het Westeindeziekenhuis te Den Haag. Hij werd geboren op i mei 1928 in Ameide. Zijn vader was slager aldaar. Na een ernstige ziekte werd vader van de zijde van zijn familie weggenomen, een rijk getuigenis achterlatend van de hoop die in hem was. Adrianus Muilwijk was toen twaalf jaar. Dit alles maakte op hem diepe indruk. Al vroeg was er de begeerte om in het ambt te staan van dienaar des Woords. Gehinderd in de studie door de oorlogsjaren en de familieomstandigheden werd hij op 31-jarige leeftijd als dienaar van het Woord bevestigd in Randwijk nadat hij voor beroepen naar een vijftal andere gemeenten bedankt had. Hij werd op 18 mei 1959 aldaar bevestigd door zijn leermeester G. Boer bij wie hij vicaris was in Lunteren. Hij deed intrede met 1 Korinthe 1: 30-31: 'Maar uit Hem zijt gij in Christus Jezus, Die ons geworden is wijsheid van God en rechtvaardigheid en heiligmaking en verlossing: opdat het zij gelijk geschreven is: Wie roemt, roeme in de Heere'.

Na de gemeente Randwijk volgden Garderen (1963-1967) en Opheusden (1967-1972). Bijna de gehele periode dat hij in Opheusden stond was hij consulent van de buurgemeente Kesteren tijdens een moeilijke periode. Op 11 mei 1972 werd hij bevestigd als predikant te Ouderkerk aan den IJssel. Monster was de laatste gemeente. Deze gemeente diende hij van 1976 tot aan zijn emeritaat op 1 oktober 1993. Hij bleef hier ook wonen in de nabijheid van zijn twee zonen. Na zijn emeritaat werd hij bijstand in het pastoraat in de evangelisatie van Hoek van Holland. Regelmatig ging hij in het land voor, uitgezonderd de perioden dat hij bij zijn dochter in Duitsland vertoefde. Wegens zijn arbeid in de kerk werd hij geridderd. Treffend was het dat dit op de rouwcirculaire niet vermeld stond. Adrianus Muilwijk zou ongetwijfeld daarop met Lodenstein hebben ingestemd: 'Keizerskronen, koningstronen, aardse tronen schoon in schijn. Niets zo heerlijk, zo begeerlijk als een kind van God te zijn.'

r Adrianus Muilwijk was geen man die zomaar in zijn hart liet kijken. Hij was in de omgang voor iedereen ook niet altijd even gemakkelijk. Maar wie hem hoorde preken proefde achter zijn woorden de doorleving van de heilsgeheimen die de Heere aan Zijn vrienden toont.

Zijn prediking kenmerkte zich door een grondige exegese, waarbij met name het preken over beelden uit het rijk der natuur opvielen. In elke preek was ook wel een anekdote of kernachtige uitspraak te beluisteren. Zijn preken hadden iets pikants. In het gebed vroeg hij menigmaal of de eenvoudigste het mocht snappen en de geleerdste ervan mocht genieten. Namens de gemeente Montfoort waar hij menigmaal preekte mag ik zeggen dat dat inderdaad zo was. De eeuwigheid zal de vrucht van die bediening openbaren.

Een dag voordat hij op 26 augustus in Montfoort zou voorgaan werd hij onwel. De preekbeurten die reeds waren voorbereid moesten worden afgebeld. Ziekenhuisopname bleek noodzakelijk. Een herseninfarct werd geconstateerd. Spannende weken volgden waarin de familie verkeerde tussen hoop en vrees. In de namiddag van 5 oktober overleed hij. Een lege plaats laat hij achter bij zijn vrouw en kinderen. Want was er een hechte band onderling!

De begrafenis vond plaats op 10 oktober in Hardinxveld-Giessendam waar vooraf een rouwdienst werd gehouden die geleid werd door ds. M. van Kooten uit Montfoort en ds. H. van den Belt uit Delft. Zij spraken achtereenvolgens over Psalm 84 : 4 en 5 (een van de voorkeurspsalmen van de overledene) en Psalm 17 : 15 (de tekst die de familie boven de rouwkaart had gezet).

Aan het graf werd nog een kort woord gesproken tot de familie en omstanders n.a.v. Daniël 12 : 2 en 3. De levenden werd gewezen op vers 2 'En velen die, die in het stof der aarde slapen, zullen ontwaken, dezen ten eeuwige leven en genen tot versmading en tot eeuwige afgrijzing'. De overledene werd aan de schoot der aarde toevertrouwd in de hope van vers 3: 'De leraars nu zullen blinken als de glans des uitspansels, en die er velen rechtvaardigen, gelijk de sterren, altoos en eeuwiglijk.'

De Heere sterke mevr. Muilwijk en de kinderen en kleinkinderen in dit smartelijke verlies.

M. van Kooten-Montfoort

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen