ZENDING: DAAR EN HIER..

KIEMKRACHT

Wie van ons houdt er eigenlijk serieus rekening mee dat zijn of haar buurman, klasgenoot of collega tot geloof komt? Het antwoord op deze vraag kan bepalend zijn voor de manier waarop we in het leven staan. O ja, geld voor verre zendelingen in barre streken geven we nog graag. Maar voor je het weet functioneren de bussen bij de uitgang als schaamlap voor een gezapi neerzitten bij het eigen mosterdzaadje. Alsof het Koninkrijk der hemelen niet komt doordat er zich ook in onze takken vogels nestelen.

De laatste week van de vakantie staat onze woonplaats altijd in het teken van een bouwdorp. Ja, daar had onze oudste wel zin in; meer dan in de Vakantiebijbelweek. Een prachtig evenement met zo'n 400 deelnemers, rijp en groen, christen en niet-christen. Naast het bouwen van prachtige hutten werden er allerlei creatieve dingen gedaan, fraaie woorden geleerd (oeps!) en muzikale ontdekkingen gedaan ('Nee, die discolamp komt het huis niet in').

Intussen kregen ook de ouders nadere contacten. Verrast waren we door het vele wat ons met onze buren verbond. Zelfs op het gebied van geloven. Geen idee wat ooit de uitkomst wordt, maar het ontdekken van Gods Geest in anderen (hoezeer ze ook een eigen weg gaan) smaakt naar meer en maakt dankbaar en blij.

Openheid brengt risico's met zich mee, dat is duidelijk. En gelukkig zit onze zoon inmiddels weer veilig en wel op de gereformeerde basisschool. Maar het bracht ons wel bij de vraag of we (nog) wel geloven dat God door ons heen werkt. En dan gaat het niet zozeer om de vraag hoe we ze kunnen bereiken. Maar meer nog of we er wel zin in hebben om ons door anderen te laten bereiken.

De afgelopen week stonden er plotseling twee Russische studenten op de stoep - vage contacten nog van toen. Nota bene op de enige (vrije) avond dat we graag thuis wat wilden werken... Beiden, zo bleek, zijn het geloofsspoor behoorlijk bijster en daarom reizen ze op goed geluk al liftend door Europa hun zinzucht achterna. Een matras, een dak, een warme douche, een goeie kop koffie - ze waren er allang blij mee. Maar wat viel het tegen om hen niet als een inbreuk op onze strakke plannen te zien, maar als een mogelijkheid tot gastvrijheid, waar de vreemdeling (weer) vriend kan worden. Nee, als het aan ons ligt wordt het nooit wat met dat Koninkrijk.

En toch. Pas schreef iemand dat ze ons jongerenblad Windstreken niet langer wilde ontvangen. Op zichzelf jammer natuurlijk, maar de reden was bemoedigend. Ze schreef: 'Bij deze wil ik jullie bedanken voor de informatie in Windstreken. Ik heb het met veel interesse gelezen. Het zette me aan om anders te kijken naar mensen, zowel ongelovig als gelovig. Op dit moment vind ik mijn "voedsel" in andere bladen en voel ik me wat "ontgroeid" aan Windstreken (...)'.

Natuurlijk, een mosterdzaadje is genoeg - zelfs om te geloven datje buren tot geloof gaan komen. Maar eenmaal ontkiemd gaat het om groei. Met takken, die misschien wel tot de hemel reiken.

Pim Kalkman, jeugdevangelist De Windroos (IZB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen