De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

In memoriam

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

In memoriam

JONKHEER M.F. W. TEDING VAN BERKHOUT *i950 - 12001

4 minuten leestijd

Van goede vrienden heb je er eigenlijk maar een gering aantal nodig, las ik ooit in het boek van Thomas a Kempis over de Navolging van Christus. Voor mij was Jonkheer Maximiliaan Frederik Willem Teding van Berkhout zo'n speciale vriend, die je nooit meer kwijt wilt. Aan de vriendschap voor het leven kwam echter veel te snel een einde doordat hij ten gevolge van een kwaadaardige ziekte overleed op n oktober 2001. Kort nadat hij Abraham had mogen zien, heeft hij nu de God van Abraham ontmoet. Niet zonder aanvechting leerde hij erop vertrouwen dat het ook voor hem mogelijk was voor God te verschijnen dankzij de Verlosser, die de vader der gelovigen reeds van verre heeft mogen zien en in het geloof omhelzen. Aan het begin van de studietijd in Utrecht kwamen we met elkaar in contact. Op 19 juni 1950 zag hij het levenslicht in de pastorie van de hervormde gemeente van Koekange. Hoewel zijn vader beslist niet geporteerd was voor de gereformeerde bond, heeft zijn zoon toch grote affiniteit met deze modaliteit gekregen. Tijdens een zomerkamp van de NCSV kwam hij in de hervormde dorpskerk van Nunspeet terecht. Zijn medestudenten konden geen goede woorden voor de preek vinden, maar Max werd erdoor aangesproken. Na rijp beraad trad hij toe als lid van de CSFR en ook van Voetius. Tegelijk bleef hij echter ook lid van Uterque en het Corps. Op zeer uitgebreide wijze heeft hij door de loop der jaren heel breed sociale contacten onderhouden. Hij had een opmerkelijk charisma om met mensen uit alle lagen van de samenleving om te gaan. Reeds voor ik de talrijke herinneringen aan het voorname voorgeslacht in de woning te Meppel heb mogen aanschouwen, was me duidelijk wat het betekende dat hij stamde uit een adellijke familie met een respectabele traditie. Zonder dat er een woord Frans bij is gaat het moeilijk: noblesse oblige. In gewoon Nederlands gezegd: adeldom verplicht. Waartoe? Laat ik zeggen: egards. Wie hem leerde kennen, besefte hoe zijn innerlijke beschaving hem tot een innemende persoon maakte.

In mijn eerste gemeente Poortvliet werden onze contacten verdiept. Tijdens onze gesprekken tot in de vroege morgen was er de verrassende herkenning: hoe het geestige met het geestelijke verbonden kan zijn. Op mijn voorstel werd hij in mijn volgende gemeente Ederveen benoemd als bijstand in het pastoraat. In de harmonie van de Geest hebben we daar kunnen samenwerken. Later was hij ook nog actief als catecheet in Rouveen en Elburg. Ten gevolge van ongelukkige familieomstandigheden werd kandidaat Teding van Berkhout helaas nooit predikant. Toch bleek uit alles dat hij in de wieg gelegd was om dominee te worden. Vooral ook door zijn manier van preken heeft hij dat in tal van gemeenten laten merken. Treffend werd dit vertolkt door een ouderling uit Ederveen, toen bekend was geworden dat er voor hem nog maar een korte tijd van leven zou zijn. Hij citeerde de woorden van Psalm 119 : 7 (berijmd) en voegde eraan toe: dat is wat ze hier van u zeggen! Het troostte hem buitengewoon. Hij werd zo aangevochten door de gedachte dat hij te veel met het erfgoed van zijn familie was bezig geweest en zich er te weinig voor had ingezet te vertellen welke erfenis in de hemel bewaard wordt voor allen die Jezus hebben lief gekregen.

De laatste periode van zijn leven was moeilijk door de gevolgen van de ernstige ziekte waarmee hij geconfronteerd werd. Van harte gunnen we hem de ingang in de heerlijkheid van God. Voor allen die zich met hem verbonden wisten, is zijn heengaan een groot gemis. Aan het huwelijk met Joke Fabius kwam na elf jaar reeds een eind. Een dochtertje van zes jaar moet nu zonder vader verder. We wensen hun daarbij sterkte toe. Gelukkig zijn er veel mensen om hen heen. Maar bovenal zal God hen willen troosten door zijn Geest.

G. Hette Abma, Gouda

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 18 oktober 2001

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's

In memoriam

Bekijk de hele uitgave van donderdag 18 oktober 2001

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's