Globaal bekeken

'In het kwartaalblad uan de Historische Kring uan Eemnes (U.) trof ik bijgaand gedicht uit 1782 aan. Ook toen u/aren gedenkdagen uan voorgangers geen onbekend verschijnsel. Ik denk dat het gedicht, gelet op de inhoud, in menig kerkblad uan protestantsen huize niet zou misstaan.

Het is gemaakt ter gelegenheid uan het 25-jarige ambtsjubileum van de pastoor Egbertus Daemen (uan Wegen). Hij was geboren in Eemnes en is kapelaan geweest in o.m. Ankeveen en Renswoude en later pastoor te Weesp. Het gedicht is onlangs op een oud en niet geheel meer leesbaar document gevonden in een mapje dat ter beschikking kwam door het r.k.kerkbestuur te Blaricum. Het is ongewijzigd uit het Oudnederlands ouergenomen.'

Ter geleegenheid dat de zeereerwaarde en geleerde heer EGBERTUS DAEMEN (uan Wegen), gebooren te Eemnes Buitendijk vijfentwintig jaaren het herdersampt in de Roomsch Catholijke Gemeente uan Weesp en Weesperkarspel bediend had Veruallen den z6sten van Wiedemaand 1782

Laat ons nu uerheugd uan Geest Onze stemmen faamen paaren Laat ons nu uerheugd uan Geest Zingen op dit urolyk Feest Waarop onze Boetgezant Heden uyfentwintigjaaren Met een onuermoeide hand Hier Gods Wyngaard heeft bepland

Welk 'een ouerdierbaar lot Mag die trouwe Herder smaaken Welk een ouerdierbaar lot Is Hem toegefchikt uan God

Dus word zyne zorg beloond In zyn Kudde te bewaaken Dus word zyne ulyt bekroond Steeds uolyuerig betoond

Minzaam, Heusch en zagt van aart In den Godsdienst onbezweken Minzaam, Heusch en zagt uan aart Ieders eer en achting waard Leidt hy, naar des Heeren woord Zo door Bidden als door Preeken Rustig zyne Schaapen uoord Op naar het pad naar *t Hemelsch oord

Schoon een ziekt'hem heeft belet Ons, gelyk uoorheen'te ftichten Schoon een ziekt'hem heeft belet In' uerklaaren uan Gods wet Nogthans zien wij dag aan dag Hoe hy, yuerig in zyn plichten 't Godlyk offer... ontzag Op het Altaar...

Dat wy... 't Spoor... Dat wy dan... Smeeken d'Oppermajesteit Dat Hy zyne kracht uermeer En het eindlyk doe gelukken Dat zyn welft and wederkeer Tot verbreiding van Gods eer

Is Hy eindlyk afgefl oofd 's Heeren akker te bebouwen Is Hy eindlyk afgefloofd 't Loon der trouwen Knegt beloofd Worde aan hem ook toegeleid Daar hy JEZUS zal aanfchouwen Die zyn gunst hem heeft bereid In de Hemelherlykheid.'

B ij uitgeverij Tirion (Baarn) verscheen een fraai boek, getiteld Het dagelijks leven in de Middeleeuwen. Hier volgen twee passages:

• De positie van de vrouw

'Met het voortschrijden van de tijd en ook nu weer het eerst in de voornamere families in Noord-ltalië verbeterde de positie uan de vrouw in de stedelijke families. Men verleende haar nu een zekere autoriteit en inuloed op de huishouding. "Ze heeft de plicht om te zorgen voor de huiselijke aangelegenheden, de dienstboden en de opvoeding van de kinderen. Als vorstin uan de familie moet ze zorgzaam en verstandig alles regelen en verdelen wat haar echtgenoot haar doet toekomen", schreef een Italiaan in die tijd, "en ze moet het vermeerderen en bevorderen." Was haar echtgenoot op reis, ivat bij de kooplieden uit Genua, Florence en Venetië vaak het geval was, dan nam zij de leiding in huis over en besliste zij als enige, ook in zakelijke aangelegenheden.

Toch bleef de ondergeschikte rol uan de echtgenote ook nu nog uoortbestaan, u/at tot uiting kwam in allerlei rituelen, 's Avonds gaf de man zijn vrouiv onderricht; ze luisterde dan eerbiedig, tertuijl ze intussen zijn voeten u/aste of hem ontluisde. Daarna mocht ze met haar eigen zorgen komen. Dit gebeurde allemaal in de gemeenschappelijke slaapkamer. Daarna baden ze nog samen om welstand, eendracht, gezondheid, eer en deugd, en uoor ze zich ontkleedden waren daar de ragionamenti amorosi, het liefdesgefluister.'

• Een 'biologische' oorlog

'De Tataarse belegeraars, die in 1346 uoor de Genuese handelspost Caffa aan de Zwarte Zee stonden, hadden als Aziaten de nodige ervaringen opgedaan met de pest. Ze wisten die te benutten. Een Italiaanse kroniekschrijver: "Toen de Tataren, die nu uerzwakt waren door de strijd en de pest, onthutst en volledig overbluft moesten inzien dat hun aantal steeds kleiner werd en beseften dat ze zonder enige hoop op redding aan de dood waren ouergeleuerd, bonden ze de lichamen op katapults en lieten ze de stad Caffa inschieten, opdat daar iedereen aan de ondraaglijke pest zou bezwijken. Men zag hoe de lijken, die ze op deze wijze de stad in hadden geschoten, zich tot bergen opstapelden. De christenen konden ze namelijk niet opruimen en er niet uoor vluchten. De enige redding was de neervallende lijken voorzover mogelijk in de vloedgolven uan de zee storten. Algauw was echter de hele lucht verpest en ook het water vergiftigd met het ziekmakende vuil. Er ontstond zo'n stank dat uan de duizenden belegerden slechts één ertoe in staat was om het leger te uerlaten en de ulucht te wagen. Ook hij droeg de pest met zich mee en bracht zijn gif oueral naarde mensen...'"

V.D.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen