Globaal bekeken

I n een dezer dagen verschenen bundel interviews van (wijlen) de journalist Joop van Tijn - Meester op het floret, uitgave Balans, Amsterdam - is ook een interview opgenomen met mr. A. A. van Agt, de oud-premier, uit Vrij Nederland (1987). Hier volgen twee stijlbloemjes:

• De persconferenties

'Ik uond ze een horreur, elke week weer. Horri bel. Affreus. Dus had ik daar de behoefte om uoor mezelf enkele momenten uan geluk te creëren. In een donkere tunnel zoek je met ee lantaarntje naar lichtpuntjes. En ik ervoer die persconferenties als een werkeljjke afdaling naar de onderwereld. Vroeger hield onze Moe der, de Heilige Kerk, ons uoor dat gedurende vier weken per jaar moest worden geuast om onszelf enig lijden op te leggen. Maar ik had geen uastentijd nodig: ik had ueertig persconferenties per jaar.'

• De democratiseringsverschijnselen van deze tijd

'Ik ben een te laat geboren hertog. Ik ben wellicht de laatste gouverneur uan Brabant die in een ambtswoning heeft geresideerd. Ambtswoningen mogen niet meer. Daar doen we niet aan. Die schaffen we ook al af. "Vind je onderkomen maar in een rijtjeshuis." Dat is een ontluistering en uerarming. Het heeft te maken met een gebrek aan waardering in onze cultuur uoor de elite. Terwijl die elite een zegen uoor de maatschappij is, die fungeert als een exempel, een baken. Maar in Nederland geldt nu: hoe gewoner, hoe beter. Dat noem ik uerarming. Het wordt als een tekort aan medemenselijkheid beschouwd als je geacheveerd Nede lands spreekt, een pochette en een das draagt. Dat is een faliekante, fnuikende misuatting die zich uan veel geesten in Nederland heeft meester gemaakt.'

D r. G. van den End, predikant te Voorthuizen, is ernstig ziek. Hij schreef daarover in het Veluws Kerkblad. Het stuk werd ook overgenomen in de kerkbladen van gemeenten waar ds. Van den End predikant was: Zalk, Papendrecht, Kampen, Huizen, Rijssen. Dr. Van den End heeft ook in ons blad regelmatig gewaardeerde bijdragen gegeven. We nemen mede daarom het stuk ook hier op en wensen ds. Van den End Gods genadige nabijheid toe op de weg, die hij nu gaat.

• Uit de pastorie

'De laatste keer dat ik het wijkbericht uan Voorthuizen schreef, was na zondag 7 oktober. Ik schreef toen dat ik opgebrand was. 'k Was net met alles begonnen: de catechisaties, de bijbelkring, de prediking. En ik deed het zo graag.

Het deed me zo goed, dat alle catechisanten weer gekomen waren. Het waren er in onze wijk zo'n 165. Ik hield uan ze, dat uoelde ik de eerste keer weer. Maar het ging niet langer. Mijn gebed was dat ik na een aantal maanden desnoods na een jaar rust, nog een paar jaar het werk hier in de gemeente mocht uoortzetten. Maar woensdag 31 oktober kreeg ik een ander bericht. Mijn vrouw en ik waren uoor de - uitslag uan de scan in het academisch ziekenhuis in Utrecht. We hadden op een scan aangedrongen omdat ik me niet goed uoelde in mijn n hoofd. Hoewel de neuroloog het niet nodig uond, stemde hij er toch in toe. Met name onz huisarts drong er ook zeer op aan, omwille ua - duidelijkheid en zekerheid. Het antwoord die middag was heel erg schokkend. Er was een agressieve kanker in mijn hoofd geconstateerd.

De foto's werden getoond. De neurloog wees op acht tumoren. Behandeling was mogelijk, maar genezing achtte hij niet waarschijnlijk...

We waren heel erg geschokt. Ik wist dat ik st felijk was, ik wist ook dat Gods werk niet uan mij afhangt. Maar dat het zo abrupt, zo totaal onverwacht zou zijn, heeft me heel erg geschokt. We zijn die middag samen naar huis gereden; daar hebben we erg gehuild. Voordat we naar het ziekenhuis gingen, hadden we na de maaltijd Psalm 42 gelezen: "De afgrond roept tot de afgrond... al Uw baren en Uw goluen zijn ouer mij heengegaan... Wat buigt gij u neder 0 mijn ziel en zijt gij onrustig in mij? Hoop op God!"

Die auond hebben we Psalm 43 gelezen: "Zend Uw licht en Uw waarheid, dat die mij leiden, dat zij mij brengen tot de berg Uwer heiligheid en tot uw woningen. En dat ik inga tot Gods r- altaar, tot de God der blijdschap, mijner uerheuging, en U met de harp loue, 0 God, mijn God."

'k Heb ueel met kankerpatiënten opgetrokken in de achterliggende 33 jaar. 'k Heb het nooit weggestopt. Maar nu het zo direct naarjezelf toekomt, is het zo anders, zo moeilijk. Hoe lang mag ik hier nog zijn? Vanmorgen kreeg ik bericht uit het ziekenhuis (UMC) dat er ook kwade cellen in mijn longen en in mijn botten zijn . ontdekt. Vandaar zou het naar het hoofd zijn uitgezaaid...

Zal de Heere nog een kentering geuen, een wonder doen? Zal Hij ingrijpen en mij toch nog in Zijn dienst nemen? Als ik dat, wat geconstateerd is, ernstig neem, gaat de Heere een and re weg.

Zaterdag mag ik 59 jaar worden. We willen die dag met onze kinderen uieren. Onze dochter Elsa is met Arco donderdag al thuisgekomen uit Centraal-Azië (een week eerder dan was gepland). Zal het mijn laatste verjaardag zijn? dichter uan Psalm 102 bad: "Neem mij niet weg in het midden uan mijn jaren." 'k Heb al meer dan dat ontuangen. Vele jaren met ureugde en met liefde in zeer uerschillende gemeenten mogen dienen: in 1968 in Zalk, in 1973 in Papendrecht, in 1980 in Kampen, in 1986 in Hui-, zen, in 1994 in Rijssen en nu uanaf 1999 hier in Voorthuizen. Zal de Heere een punt gaan zetten achter dit werk?

We krijgen heel veel kaarten en brieuen uit uw midden. We eruaren heel ueel liefde en uerbondenheid. Op allerlei manieren. Zelfs een grote envelop met tekeningen en woorden van kind ren uit groep 8a. Dat doet ons heel erg goed. Het maakt het tegelijk zo smartelijk. Mijn e vrouw en onze kinderen (met wie we zo'n fijne n band hebben, en die alle vier in de weg uan Christus gaan) loslaten, is zo moeilijk.

Ik moet veel aan Hizkia denken, toen hij dat bericht uan jesaja kreeg: alzo zegt de Heere, geef beuel aan uw huis, want gij zult sterven. Dan keert Hizkia zich om naar de muur en hij bad tot de Heere, en Hizkia weende zeer. D er- laatste heb ik ook gedaan: "Heere, mag ik nog verder in Uw dienst...? "

Er is dubbele genade nodig. Genade om uan Christus' werk alleen te leuen en het te zeggen: "Mijn enige troost in leuen en in sterven is dat ik niet van mijzelfben, maar het eigendom va mijn trouwe Zaligmaker Jezus Christus, Die met Zijn dierbaar bloed uoor al mijn zonden uolkomen betaald heeft..." Er is ook genade nodig om iedereen die je lief is, los te laten op Gods tjjd: mijn vrouw (die mij altijd stimuleerde), o ze kinderen, de gemeente, de kerk waarin ik zoueel ontuangen heb, de uele urienden (uan God gekregen) elders.

Zondagmiddag ben ik nog naar de kerk geweest. Ds. Lustig ging uoor, die ik hier mocht beuestigen op 13 mei. Zondag 16 was aan de orde. Heel treffend: "Als Christus voor ons gestorven is, hoe komt het dat wij ook moeten steruen? Onze dood is geen betaling voor de zonde, maar alleen een afsteruing uan de zonden en een doorgang tot het eeuwige leven" (Antw. 42). We zongen: Dit is de poort des Heeren, daar zal 't rechtvaardig volk door treên, om hunnen God ootmoedig 't eeren, voor 't smaken Zijner zaligheên... (Psalm 118 : 10). Een plaats bereid door Christus. We hebben door het geloof in Hem, de dood achter ons en het leuen uoor ons. "Uw goedertierenheid is beter dan dit leuen" (Psalm 63). Ik mag dat nazeggen.

e-Vroeger was de Kaap aan de uiterste punt van Zuid-Afrika de uiterste grens tot waar ontdekkingsreizigers en zeeuaarders durfden te gaan. Daar strandde iedereen. Stormkaap heette die kaap daarom. Op een bepaalde dag waagde iemand het toch om langs die kaap heen te zeilen. Hij ontdekte de weg naar Indië en ontsloot uoor zijn volk de schatten van het Oosten. Na die gebeurtenis kreeg de Stormkaap een andere naam. De naam werd: Kaap de Goede Hoop.

at Bij de kaap van de dood moet eigenlijk iedereen stranden.Jezus is euenwel om die kaap heengegaan toen Hij opstond uit het graf Zo heeft Hij de weg geopend naar nieuwe landen, die oneindig veel rijker zijn dan de landen die de eerste Indiëuaarder ontdekte. Met Jezus hoeven we n voor de Stormkaap van de dood geen angst meer te hebben. Met Jezus wordt Stormkaap tot Kaap de Goede Hoop.

Mijn urouw en ik groeten u hartelijk. Laten we elkaar bemoedigen vanuit de beloften van God n-Na de Goede Vrijdag werd het Pasen. "Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden, en is de Eersteling geworden uan degenen, die ontslapen zjjn"(i Kor. 15 : 20). Laten we het nazeggen in deze dagen: "Als mijn gedachten binnen in mij uermeniguuldigd werden, zo hebben uw vertroostingen mijn ziel verkwikt" (Psalm 94 : 19).'

V.D.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen