Een gebroken olijfblad: teken van advent

'En de duif kwam tot hem tegen de avondtijd, en zie, een afgebroken olijfblad was in haar bek.' [Gen. 8:11]

Toen de vloed opkwam en de wateren gingen bruisen, bleek het Woord van God waar te zijn: er was nergens anders redding dan in de ark. En Noach en zijn gezin zijn daarin binnengegaan. Alleen zij! Aangrijpend is dat. Zij zijn de heilige rest van de mensheid uit de oude wereld. Ze vormen een overblijfsel naar de verkiezing van Gods genade. Dat lijkt op zuinigheid van Gods kant, maar dat is een ernstig misverstand. Het geeft juist aan hoezeer de verdorvenheid onder de mensen had toegeslagen. Niemand anders zag wat in de ark. Maar is het ook niet een bewijs van de rijkdom van Gods barmhartigheid dat niet alleen Noach, maar ook zijn gezin, met kinderen en aangetrouwde kinderen, een plek vond in de ark? God telt ze erbij. Dat geeft maar aan dat God niet karig is. Trouwens, in de Bijbel moeten we bij de heilige rest nooit kijken naar de weinigen die nog overblijven, maar juist naar de trouw van God waarmee Hij toch doorgaat. Hetzelfde vinden we terug in de afgehouwen tronk van Isaï (Jes. 11:1). In het oordeel Gods werden de bomen van het koningshuis van David neergemaaid. Een tronk, dat was wat er nog van resteerde. Maar God zal nieuwe vrucht geven. Er zal een scheut uit zijn wortels komen. De Messias zal komen. Hij is de nieuwe Koningszoon. Als er in de Schrift sprake is van een rest, dan ligt daarin juist adventsverwachting hoog opgetast. Door het oordeel heen zal de Heere het nieuw maken. Zo hier ook bij Noach en zijn gezin.

Onderwijl is de periode van 150 dagen die Noach in de ark gezeten heeft, een lange tijd van wachten voor hem geweest. En ook daarna, toen de ark op een van de bergen van Ararat vast kwam te liggen, bleef het wachtenstijd. Vol verlangen was hij naar de nieuwe aarde. Hij stootte het venster van de ark open. Een duif vloog uit. En Noach zag uit, maar zij kwam met niets terug. Het was nog niet zover. Nog niet. Noach heeft nog veertig dagen moeten wachten. Wat een oefening. Veertig dagen: een tijd van voorbereiding. Wat God belooft, kun je niet zomaar pakken. Dat zal God op Zijn tijd schenken. Hij komt, maar op Zijn tijd. Want al ben ik verzekerd van mijn verlossing in Christus, toch ben ik er nog niet. Niet om er maar aan te twijfelen dat er verlossing is, maar omdat er het verlangen is naar meer. Wie van Gods kinderen verlangt er niet naar om de gebrokenheid en de zondigheid te boven te zijn? Steeds maar door het lijden en het strijden... Hoe lang nog Heere? Paulus schrijft: Wij, die de eerstelingen des Geestes ontvangen hebben, verwachten de aanneming tot kinderen. riend van het reeds geschonken heil in Christus, terwijl de laatste en definitieve onthulling nog uitstaat. Daarom is het geloof altijd in beweging. Geloof is een onrustig ding, zegt Luther. Wij zijn wedergeboren tot een levende hoop. Echter, de hoop die gezien wordt is geen hoop. Wij wachten met verlangen op de vervulling van al Gods beloften. Daarom gaat Noach keer op keer de trap op naar het venster van de ark. Daarom vliegt er een duif heen en weer. Want Noach wacht op een boodschap.

Is dat niet het karakteristieke van het geloofsleven? Het staat in de spanning zicht? De Heilige Doop getuigt dat wij dwars door het water heen eenmaal onder de gemeente der uitverkorenen smetteloos in het eeuwige leven een plaats zullen ontvangen. Het Heilig Avondmaal getuigt dat de Heere onze sterfelijke lichamen aan Zijn verheerlijkt lichaam gelijk maken zal. Daarom verwachten wij met opgeheven hoofd onze Heere en Heiland uit de hemel. Wij leven nog in een oude wereld. We zien ondergang en afbraak. Het geslacht van Kaïn redt het niet. Maar door Gods oordeel en gericht heen zal er een nieuwe aarde komen waarop Gods gerechtigheid woont. Het leven is een overtocht, voor wie genade gevonden heeft in Gods oog en in Christus is. Dan zijn we overgegaan van de oude wereld in de nieuwe, al laat de intocht nog op zich wachten. Laten we

Toch is de Heere al lang bezig. Buiten het gezichtsveld van Noach. Ook al zag hij er niets van, de Heere had de nieuwe aarde al klaar. Dat blijkt aan de avond van de dag als de duif terugkomt met een gebroken olijfblad in haar bek. Wat heeft Noach dat getroost. Het was voor hem een boodschap van vrede. Het oordeel was voorbij. Dat olijfblad was de eersteling van de nieuwe aarde waarop gerechtigheid woont. Een heerlijk adventsteken, een teken van Gods komend Koninkrijk. Het wordt nieuw! En dat is meer dan louter toekomstmuziek, want het is reeds nu door het geloof in dat teken tastbaar aanwezig.

Wat het olijfblad voor Noach was, mag voor de levende gemeente die haar Heere verwacht het sacrament zijn. De sacramenten zijn boordevol verwachting! Wat een prediking gaat er in de adventstijd van de sacramenten uit. Het zijn heilige tekenen en zegelen die de Heere vanuit Zijn Koninkrijk geeft. Hij reikt ze aan door Zijn Geest. Zij zijn door Zijn Geest tot het uiterste toe gevuld met Zijn aanwezigheid. Jezus Christus is er de waarheid van. En wij verheffen onze harten tot de Heere. Midden in onze dood, ontvangen wij van Hem het leven. Opstanding geeft het. Uitzicht schenkt het. Welk uit-

dan in deze wachtenstijd, die eigenlijk adventstijd is, vurig bidden om Gods Geest. Of Hij, zoals de duif bij Noach, ons de troostvolle tekenen wil aanreiken van Zijn komend Koninkrijk. Want daar mogen we uit aflezen: onze verlossing is nabij. Het is al avond geworden. Maar met Zijn heilige tekenen zal God ons troosten. Als wij dan ook maar bij het venster op de uitkijk staan.

C. B. STAM, PAPENDRECHT

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen