Israël en de Palestijnen kunnen niet samen

Moet ik nog uitleggen hoe afschuwelijk de terreur in Israël is? Moet ik nog aangeven hoe Arafat tot heden heeft geweigerd de radicale bewegingen Harnas en Djihad aan te pakken, die alleen maar uit zijn op de vernietiging van Israël? Is Arafat niet ook telkens een onbetrouwbaar gesprekspartner gebleken in een vredesproces, dat vooral door zijn toedoen ter ziele is? Het interne vredesproces is reddeloos, de leiders ervan zijn redeloos maar het volk is intussen radeloos, aan beide kanten van de strijdlinie. En de situatie is uitzichdoos. De Israëli's verkeren in voortdurende angst voor nieuwe aanslagen. De Palestijnen zinken weg in armoede. Aan beide zijden neemt de verbittering toe. Jaarlijks kom ik pakweg twee keer in Israël. Op de dag van de Goudse conferentie was ik net teruggekeerd uit Israël, somberden dan ooit eerder. Naar mijn overtuiging is een tweestatenoplossing nog het enige waarnaar kan worden gestreefd. Zal een Palestijnse staat dan niet een voortdurende bedreiging zijn voor Israël? Ik onderken dat. Die bedreiging gaat echter ook uit van de hele arabische wereld. Maar momenteel wordt Israël dagelijks van binnenuit bedreigd. Er ligt een tijdbom onder Israël, liever een fragmentatiebom, waarvan de fragmenten de ene dag na de andere dood en verderf zaaien.

Mislukt

Ooit had de joodse denker Martin Buber het ideaal, dat het kind van Hagar zou spelen in de tent van Sara. Dat ideaal is mislukt, ten spijt dat er zeker Arabische Israëli's zijn, die geintegreerd zijn in de Israëlische samenleving. Maar ook onder hen wordt in toenemende mate partij gekozen voor de paar miljoen Palestijnen, die politiek dakloos zijn.

Vandaag is allang niet meer aan de orde wat er in het conflicht eerst was, het ei of de kip. Ik bedoel: heeft de arabische wereld niet in 1948 de tweestatenoplossing afgewezen? En heeft sindsdien zich de agressie niet vertaald in oorlogen tegen Israël en vervolgens in twee intifadah's?

In 1967 heeft zich een nieuwe situatie voorgedaan. Na de zesdaagse oorlog eigende Israël zich land toe, dat het nooit heeft toegewezen gekregen. De vestiging van de staat in 1948 ging terug op een besluit binnen de Verenigde Naties, langs politiek geordende weg. De bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook - hoe begrijpelijk ook vanwege 'veilige grenzen' - ging niet terug op een regulier besluit. Zo deed zich de kwestie voor dat Israël gebieden bezet houdt, waar de bewoners geen politieke rechten hebben. Zou Israël die gebieden annexeren en aan alle bewoners politieke rechten geven, dan is het gedaan met de staat Israël als joodse staat, omdat het land dan evenveel joden als Palestijnen telt.

Intussen zal die Palestijnse bevolking zich ook niet meer laten integreren. Het eigen politieke bewustzijn is daarvoor te sterk ontwikkeld. De twee volkeren verdragen elkaar niet. Dan liever in 'vrede' naast elkaar dan in permanente oorlog met elkaar. Een Palestijnse staat, onder gewaarborgde voorwaarden voor Israël, is dan dunkt mij de meest voor de hand liggende oplossing. Want zo kan het ook niet verder.

Principieel

Moet ik nog uitleggen, dat ik diep overtuigd ben van de vervulling van

Gods beloften aan Israël? Die beloften zijn echter wel geestelijk van aard. Moet ik nog eens herhalen wat ik niet aflatend uit overtuiging heb gezegd, namelijk dat met de terugkeer van de joden naar het land van de vaderen de landsbelofte van Genesis 17 vers 8 weer in vervulling ging? Er is geen ander volk, dat zijn land heeft gekregen op de wijze van een belofte, zei ooit David Ben Goerion. De joden hebben een historisch recht op het land, dat teruggaat op een bijbels recht. En van die landsbelofte is de staat Israël een afgeleide. Wat is een volk in een land zonder staatkundige ordening? Naar mijn overtuiging zijn daarbij de grenzen niet te claimen. Wel hoort daarbij - omstreden genoeg - Jeruzalem als ondeelbare hoofdstad van de staat Israël, waar dan intussen echter ook het brandpunt van het conflict ligt. Hier ben ik al jaren in strijd met links politiek Nederland, dat louter pro-Palestijns is gericht en zich levensbedreigend toont voor de staat Israël. Links antisemitisme, schreef Martin van Amerongen (Israël een blanco cheque). Dit gezegd hebbende gaat het noch-

tans ook om politieke rechten van het Palestijnse volk, hoe misleid ook vaak door hun leiders. Israël hééft niet alleen rechten maar zal ook recht doen aan de Palestijnen. Daarom blijven de bezette gebieden, of welke naam men daarvoor ook bedenkt, een politiek Aan aanvechtbaar bezit. Daar komt nog bij, dat zich in Israël de zogeheten Groot Israëlgedachte ontwikkelde, die ook sterk wordt ondersteund door bepaalde christenen in Nederland. Op grond daarvan zou Israël de grenspalen mogen, zelfs moeten verzetten. Hier worden mijns inziens grenzen overschreden, gevoed vanuit een ideologische achtergrond. Wat zou men dan willen met dat andere volk binnen dat Groot Israël? De zee in drijven? Zoals de joden weer een staatkundige ordening kregen langs politieke weg, zo zal dat ook aan het Palestijnse volk dienen te geschieden. Hier heb ik de jaren door in kerkelijke verbanden dubbele solidariteit bepleit. Nu ik het in een politiek kader deed, stak (hier en daar) een storm op. Intussen wisselt hier de opstelling in Israël zelf met de partij die de leiding heeft: neem Perez of Sharon.

Joodse visie

Op de avond in Gouda zei rabbijn L. B. van der Kamp, dat de joodse traditie veel terughoudender is als het om de staat Israël gaat dan veel christenen 'die zo zeker zijn van hun zaak'. Voor (religieuze) joden geldt, dat de staat 'het begin van het ontluiken van de verlossing is'. Dat brengt de kwestie van de staat waar ze hoort, in een geestelijk perspectief. Als de eeuwige een Masterplan heeft met Israël - zei me ooit een vriend van het Martin Buber Istituut - dan zal Hij er toch wel voor zorgen dat het in orde komt? Zou een staat voor de Palestijnen daar echter buiten moeten vallen, als joden ook een staat kregen?

Afgelopen zondag werd in alle kerken in Huizen gepreekt over het eerste gedeelte van Jesaja 2. Daarin staan de profetische woorden: 'En vele volken zullen heengaan en zeggen: Komt, laat ons opgaan tot de berg des Heeren, tot het huis van de God Jacobs, opdat Hij ons lere van Zijn wegen, en

Op donderdagavond 29 november II. werd in de aula van Het Driestar College te Gouda een een drukbezochte forumavond gehouden, die was belegd door het studiecentrum Guido de Brés van de SCP, samen met Christenen voor Israël. Het thema was De plaats uan Jeruzalem en Israël in de wereldpolitiek. het forum namen deel de joodse rabbijnen D. Broadman en L. B. van der ? Kamp, Europarlementariër drs. B. Beider, het SGP Tweedekamerlid mr. dr. J. T. van den Berg, Pé Koelwijn van Christenen voor Israël, de heerj. J. de Jong van de Deputaatschap Israël van de Gereformeerde Gemeenten en ondergetekende. Het ging om een politieke benaderingvan het thema. Toen ondergetekende de vestiging van een Palestijnse staat bepleitte, gaf dat sterke emotie en commotie. Een en ander riep ook na de vergadering en de dagen erna veel reactie op. De podiumredactie van het RD vroeg me om een nadere uiteenzetting. Afgelopen dinsdag werd die geplaatst. We stellen ook onze lezers in kennis van de intentie van genoemde uitspraak.

v.D.G.

dat wij wandelen in Zijn paden...'. Zou het Palestijnse volk daarbuiten vallen? En zou er dan onderscheid zijn tussen dit volk en de andere volkeren, die Israël omringen en haar vaak niet minder vijandige gezind zijn en nochtans een staatkundige ordening hebben? Ik kan niet geloven dat dit Droit Divin, goddelijk recht is. De Messiaanse vrede komt over Israël en alle volkeren.

V.D.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen