Verkeerd verbonden?

Misschien is het staan van veel christenen in deze wereld wel te typeren met 'verkeerd verbonden'. We hebben altijd gehoord dat de wereld 'in het boze' ligt en tot 'besmet crisisgebied' behoort. Intussen hebben we wel begrepen dat we ons niet kunnen terugtrekken in een klooster. Want wie denkt daarin veilig te zijn, vergeet dat 'de wereld' in zijn hart zit. We weten ook dat we 'in deze wereld zijn', maar niet 'van deze wereld' mogen zijn. Maar hoe we dat moeten invullen in de praktijk...?

Voorbeelden

Wie als jongere in de christelijke wereld bewust rondkijkt, ziet dat ouderen zich op verschillende manieren gedragen:

i. Er zijn christenen die lijken te doen aan geheelonthouding. Ze trekken zich terug in een zuil. Deze zuil biedt bescherming en veiligheid. Helaas moetje wel werken in deze wereld, maar zo gauw je werk kunt krijgen in 'onze kring' stap je over. De wereld is afgeschreven. Waarom zou je ook je inzetten voor deze wereld? De wereld zal toch vergaan.

2. Je komt ook mensen tegen die zich aanpassen. Waarom zou je moeilijk doen en in spanning moeten leven? Christen ben je privé en op zondag. Doordeweeks ben je de slimme zakenvrouw. Slim, maar niet altijd verantwoord. De wereld waarin je leeft, is norm voor je gedrag.

3. Er zijn ook christenen die in een soort spagaat leven. Ze ervaren een enorme kloof tussen de wereld en hun christen-zijn. Ze willen bewust in deze wereld staan, maar ze overleven het bijna niet. Ze komen niet tot een spontaan getuigenis. Het komt allemaal heel krampachtig over.

Er zijn waarschijnlijk wel meer gedragshoudingen. Welk voorbeeld kan een jongere volgen? Of moet een jongere dat - met vallen en opstaan - zelf maar uitzoeken?

Informatie gewenst

Uit onderzoeken betreffende de leefwereld van jongeren blijkt dat jongeren zitten met de vraag: 'Welke taak heb je nu in deze wereld? ' HGJB-jongeren geven aan dat ze 'geholpen willen worden bij hun christen-zijn in deze wereld', en ook dat ze zich willen 'inzetten voor de naaste'. Ze willen bovendien graag 'informatie over actuele thema's' hebben.

Dat blijkt dan voort te komen uit een verlangen om de navolging van Jezus Christus daadwerkelijk in hun leven gestalte te geven. Maar het kan ook voortkomen uit een houding van onzekerheid: hoe overleven we als christenen in een minderheidspositie? Vanuit die onzekerheid kunnen scherpe vragen gesteld worden, zoals: 'Maakt het wat uit datje christen bent? '

Kortom: vragen rond de praktijk van het christen-zijn in het leven van elke dag, in combinatie met het uitdragen van het Evangelie en het in praktijk brengen van naastenliefde, zijn thema's die bij jongeren leven.

Leefwereld

Mensen horen in en bij deze wereld: • we zijn schepsel in de schepping. De wereld is onze leefomgeving én Gods eigendom. Inderdaad hebben mensen zich van God afgekeerd. En met de rug naar God toe levend, bedenken we allerlei systemen waarin we God kunnen missen. De harmonische verbondenheid waarvoor God gezorgd had, werd en wordt door mensen veranderd in een kille vijandschap tegenover God én elkaar.

En toch: God had deze wereld zó lief dat Hij Zijn eniggeboren Zoon zond, opdat eenieder die in Hem gelooft, niet verderft, maar eeuwig leeft. In Christus was God de wereld met Zichzelf verzoenende (2 Kor. 5 : 19). De kloof, veroorzaakt door mensen, werd overbrugd door Jezus Christus. En zoals Hij in Zijn bewogenheid kwam om te dienen, zo worden wij opgeroepen Hem te volgen, Zijn beeld te vertonen in onze wereld, en verbindingsbrug te zijn tussen God en mensen. Gelovend in Jezus Christus en Hem navolgend, vertegenwoordigen we God in deze wereld. Maar ook andersom: we mogen deze wereld vertegenwoordigen bij God. Bidden om ontferming en genade - voor de mensen in deze wereld,

voor je naaste. Want we kunnen het niet over ons hart verkrijgen om deze wereld over te geven aan het kwaad.

Verbindingsbrug

Echt verbonden zijn met de wereld om ons heen, kan alleen wanneer we verbonden zijn met onze Heere Jezus Christus. Hij is de Wijnstok en wij zijn de ranken. Wie werkelijk met Hem verbonden is, draagt vrucht. Vrucht van de Geest. Deze vruchten stinken niet, maar smaken naar meer - ook in de wereld om ons heen. Wie kan bezwaar maken tegen liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en matigheid (Gal. 5 : 22)? Wie van Christus is, kan in deze wereld gaan en staan.

Ervaar je dan geen kloof? Natuurlijk wel. Duisternis kan geen licht verdragen. Bevroren aarde kan geen warmte verdragen. We ervaren vreemdeling te zijn. En toch blijkt onze aanwezigheid heilzaam te (kunnen) zijn. Het is toch heilzaam voor mensen, wanneer je anderen respecteert - zelfs uitnemender acht dan jezelf? Net zoals het heilzaam is wanneer je opkomt voor mensen in de knel, en wanneer je betrouwbaar blijkt te zijn. Of wanneer je in eenvoudige woorden kunt uiüeggen hoe het komt dat je wél de zin van het leven ziet. Dan wordt - soms zonder dat we het zelf zien - Christus in deze wereld zichtbaar. Dat is dan genade! En het wordt spannend: mensen die niets met Christus te maken willen hebben, verzetten zich!

Leren verbinden

Waar leer je zoiets? Als het goed is: in het gezin, in de gemeente, op school, in de catechese, in het jeugdwerk, enz. Allerlei verbanden waarin we leren verbinden! Wat kunnen we dan Ieren? 1. God heeft Zich verbonden met ons. Laten we toch stoppen met deze verbinding telkens te verbreken. We worden opgeroepen tot geloof en bekering. Wie met de Heere Jezus Christus verbonden is, kan onder leiding van Zijn Geest pas echt verbinden. Anders praten we over iets waarvan we geen verstand hebben.

2. Als we verbonden zijn met onze Meester, dan zullen we Hem ook volgen in Zijn wonderlijke gang door deze wereld. Omdat Hij ons vasthoudt, mogen we gaan waar we geroepen worden. Afhankelijk van wat Hij ons geeft aan genadegaven, zal de een dieper in 'duistere gebieden' van deze wereld kunnen gaan dan een ander. Alle dingen moeten we beproeven en zo het goede behouden. Maar waar als het ware 'vergif op staat, hoeven we niet eerst te proeven.

3. Wie in de wereld gaat en staat, heeft de gemeente hard nodig. Hier komen we weer op juiste toonhoogte. Hier oefenen we ons in de zorg en voorbede voor elkaar én onze wereld.

4. We leren onderscheiden - kiezen en toetsen: wat trekt van onze Heiland af? Welke afwegingen maak je in je keuzen in het dagelijkse leven? Wat geeft de doorslag? Hoe toets je?

5. We leren lankmoedig te zijn: we staan niet gelijk klaar met ons oordeel en onze veroordeling. We lopen eens - om zo te zeggen - een kilometer met een ander op, we voegen in in de belevingswereld van de ander. We vragen en vragen dóór, en we plaatsen ons gezamenlijke leven in het perspectief van het Koninkrijk van God.

6. We komen op voor mensen in de knel, omdat we het niet kunnen zien wanneer Gods schepselen 'kapot gemaakt' worden. We maken vuile handen om voeten te wassen en om mensen op de voeten te zetten. 7. We bemoedigen elkaar: in en buiten de gemeente. We hebben hoop omdat Jezus Christus de rots van ons behoud is. Hij komt terug. Dan zal alles rechtgezet worden.

Leren in het jeugdwerk

Hoe kunnen we dit leren? Als ik me beperk tot het jeugdwerk, dan zie ik de volgende mogelijkheden: - Eerlijke bijbelstudies van waaruit lijnen doorgetrokken worden naar het concrete leven van elke dag. - Heldere informatie over ontwikkelingen en trends in onze wereld. Laten we dan niet ons 'hoofd in het zand steken' en beweren 'dat dit niet op de club of in de groep besproken hoort te worden', omdat 'onze jongeren er tóch niet mee te maken hebben'. - Een open en betrokken klimaat in de groep. Dan is het mogelijk ervaringen vanuit het alledaagse leven te delen en elkaar te bemoedigen. - De praktijk opzoeken: juist in de ontmoeting met anderen leer je veel. Ik denk aan (georganiseerde) gesprekken met jongeren buiten de kerk, diaconaal werk in de stad, of'Dabar in de stad'. Belangrijk is wél dat deze confrontaties begeleid worden. In die begeleiding is er dan ruimte om ervaringen te delen, te evalueren en te toetsen.

Wie zo leert verbinden, draagt in Gods kracht bij aan het ontstaan van een rode draad van geloof, hoop en liefde in onze samenleving. Deze tekenen van het Koninkrijk zijn goede werken, tot eer van God en tot heil van onze naaste. Dat is het doel van ons jeugdwerk en van ons leven!

N. BELO, DIRECTEUR HGJB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen