Van de rust der

< Al rui& en alle wouden, < Al bruist fiet wilde meer, c4l beeft fiet al aan donder, < Al straalt de bliksem neer - 'Mijn fuut blijft zander mrezen in Zijn wezen.

'{('et kan an& niet oerseïïrikken, cAl mat M» buiten woelt, ' Wanneer men maar aan binnen T> e seüaanste ruste woelt. Die scfimnste rust cmn binnen Kan 't verwinnen.

< Als, Jezu& zicfl in 't fiarte Te ruste fieeft gezet - Iaat eens- een onweei' kamen, T> at deze rust belet! < Al 't kwaad• c> er& melt in weze Vaar Zijn wezen.

O mensen, wilt gij leren TVaarin uw fieil bestaat, 't 7d> tüerm : dat gij weelde 'En aardse rijkdom fiaat, 'En dat gij tracfit te winnen 'Kust cian binnen.

Jan Luyken (1649-1712)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen