Kind geworden, Man geworden - worden als een kind, worden als een man

Verwachting

Dit kleine gezinnetje dat ook een kindje liet dopen zijn mensen die van huis en haard verdreven zijn. Hun leven is getekend door het bij ons versleten woordje 'verwachting'. De adventstijd is een tijd van verwachting. Elk jaar weer culmineert deze verwachting in de viering van het kerstfeest. Daarin zien we op datgene wat de verwachting vervult: Jezus Christus, de langverwachte Messias. In deze verwachting proberen we steeds weer aan te haken bij de verwachting van het volk Israël. En we hopen die verwachting net zo lang vol te houden als die twee mensen op het tempelplein: Simeon en Anna. Zij zijn onze voorbeelden van de volgehouden verwachting.

Zoals die twee jonge christenen bij ons in de kerk teken zijn van Gods doorgaande werk.

Onze verwachting kan heel erg bepaald worden door de tijd waarin we leven. Soms kan de tijdgeest de verwachting helemaal wegdrukken, en de viering van het kerstfeest in de weg staan. We kunnen opgaan in het tijdelijke, in de oorlogsdreiging in het Midden-Oosten, Israël, de terreur van Bin Laden, de bommen op Afghanistan, het gehele wereldgebeuren. We kun-nen ook opgaan in ons eigen geloofsleven. Misschien is dat ook wel teveel gericht op het tijdelijke, en kunnen wij eigenlijk niet meer begrijpen wat er nog te verwachten valt. We leven toch nu, het heil komt toch nu tot ons, wat hebben we nog met verleden of toekomst te maken? Laat staan een eschatologische verwachting van het Rijk Gods.

Uit de brief van de Efeziërs - waar deze overweging op stoelt - blijkt dat de verwachting van de wederkomst wat aan het wegzakken is. De apostelen zijn niet langer degenen die het evangelie verkondigen, zij zijn er niet meer. Er is een nieuwe situatie ontstaan: de gemeente moet nu verder worden gebouwd. Daarmee richt de aandacht zich automatisch op de ecclesiologie: hoe moet de kerk nu verder? Hoe moet de gemeente stand houden: want de dagen zijn boos (Ef. 5 : 16). Hoe moet vormgegeven worden aan het leven van alledag?

De vragen van toen zijn ook onze vragen. God geeft ons nog de tijd, blijkbaar. Het is de eindtijd, maar hoe lang die nog is weten we niet. Een apocalyptische tijd is het, zeggen mensen vandaag. Dat kan twee betekenissen hebben: allereerst apocalyptisch in de zin van: angstaanjagend, gevoelens van angst en onzekerheid oproepend vanwege de dingen die gebeuren en onze macht lijken te overstijgen. Die onzekerheid was er ook bij de nieuwe gemeenteleden van de Efeziers die niet goed raad wisten met de enorme Artemiscultus in Efeze. Welke God heeft nu de macht?

Een tweede betekenis van apocalyptisch is meer letterlijk, naar het Grieks genomen: een tijd waarin dingen geopenbaard worden, waarin verborgenheden aan het licht komen. Verwachtende de openbaring van de kinderen Gods.

Nabijheid

Nu wij het Kerstfeest mogen gaan vieren richt al onze aandacht zich op het Kind in de kribbe van Bethlehem. Daar ligt de Zoon van God. 'Hulploos Kind, heilig Kind, dat zo trouw zondaars mint, ook voor mij hebt Ge U rijkdom ontzegd...' In dat Kind ervaren we de tastbare nabijheid van God middenin onze gebroken werkelijkheid. In dit Kind is de Heere God Zelf in ons midden verschenen, naar Zijn beloften. En terstond bij Zijn verschijning bleek dat er voor dit Kind geen plaats was in de herberg. Toch heeft de Heere Zijn liefde voor deze wereld voortgezet. Als het Kind van Bethelehem volwassen is geworden is Hij de Man van Nazareth. Van Kind werd Hij Man. Werd Hij tot de Man van smarten. Eigenlijk is het kerstfeest een heel aangrijpend feest. Want het Kind dat onder ons is komen wonen vanuit de hoge hemel, heeft Zich vernederd tot de dood van het kruis. Maar wat nog meer is: hij is door God verhoogd. Christus heeft getriomfeerd over de macht van satan, zonde en dood. De gemeente heeft een Heere aan wie alle macht gegeven is in hemel en op aarde. Wat een geweldige zegen voor de gemeente. Wat een troost. Daar zet de apostel Paulus zijn brief aan de Efeziers ook mee in (zie het prachtige eerste hfst. vers 3 t/m 14 met als centrale woorden verkiezing (vs. 4), verlossing (vs. 7) en verzegeling (vs. 13). Daarom werd Hij van Kind tot Man.

Man geworden

Het moet ons verwonderen dat het Kind van Bethelehem geen kind gebleven is. Dat de Man van smarten niet in de dood gebleven is. Maar datjezus de opgestane Christus als verhoogde de Heere is van Zijn gemeente. De apostel Paulus struikelt bijna over zijn woorden als hij in Efeze 4 dat uiteen zet. Centraal staat: eenheid. Niet zomaar eenheid, maar de eenheid van het lichaam van Christus. De gemeente is het lichaam van Christus. Christus is de heersende Christus die zit aan de rechterhand van God. Zo is hij het Hoofd van de gemeente, waarvan elk individu een lid van het lichaam is. Dat is een geschonken eenheid.

Deze eenheid is gericht op de volheid Gods. Dit belangrijke woord uit Ef. 4 : 13 komen we regelmatig tegen in

zowel de Kolossenzenbrief als hier in de brief aan de Efeziers. Het gaat er vooral om dat de gemeente vervuld wordt met Christus. De gemeente is immers Zijn lichaam. De eenheid is dus niet alleen een eenheid van de verschillende leden van de gemeente: het is de eenheid met Christus die ons door de Heilige Geest geschonken wordt waardoor een mens - net als die man uit Iran - die openbare belijdenis deed en gedoopt werd gaat zeggen: '...niet meer ik, maar Christus leeft in mij'. Dan ben je 'als een kind geworden'. Een kind van Hem. Een kind aan de hand van de Vader in de hemelen en een plekje in het midden van de gemeente.

Groei

In onze cultuur is die gemeente sterk onderhevig aan alles wat zich in deze apocalyptische tijd voordoet. De gemeente staat niet boven of buiten deze werkelijkheid. Ze staat er middenin op de manier zoals de apostel Paulus dat aan de Romeinen schrijft: 'Wij weten, dat het ganse schepsel tezamen zucht, en tesamen als in barensnood is tot nu toe' (Rom. 8 : 22). Daarom is de eenheid van de gemeente zo belangrijk.Deze eenheid kan er alleen zijn als de gemeente groeit. Als de gemeente een teleios anèr wordt. Een volkomen man, een volwassen man (Ef. 4 : 13). Dan wordt zij niet meer heen en weer geslingerd door allerlei wind van leer, dan zal de onzekerheid verdwijnen. Deze groei is gericht op volheid. • * *

Groei is dus nodig om staande te blijven. Want de dagen zijn boos, zo hebben we al gelezen. We leven in een apocalyptische tijd. Het lijkt wel alsof we leven als mensen 'die geen hoop hebben, en zonder God in de wereld zijn' (Ef. 2 : 12). En zo komen we dichtbij de heidenen van Efeze 2, die wij toch zelf ook van huis uit zijn in het Germaanse Noord-Europa. De gekerstende natie van Nederland is aan het verdwijnen. We profiteren nog van wat politieke verworvenheden. De PvdA heeft de hemelvaartsdag of de tweede pinksterdag al op het programma om te schrappen. Dat betekent als het aan hen ligt: weg met de verhoogde Christus, weg met de openbare belijdenis dat de Heilige Geest ook vandaag werkzaam is.

Het lijkt soms wel dat de gemeente - ook al gelooft zij lichaam van Christus te zijn - zonder hoop, en zonder God in de wereld is.

Daarom is het zo'n groot wonder dat de tussenmuur is weggebroken (Ef. 2 : 14). En dat daarmee het heil universeel geworden is en dat er een blijde boodschap uitgaat naar heel de wereld. En dat wij die boodschap ook gehoord hebben. Zelfs zo vaak al dat we soms gaan denken dat wij die boodschap ook nog bezitten. Maar een stem die roept kun je nooit bezitten. Die komt op je af en vraagt om een antwoord met heel je leven.

Wonder

Als wij dan kerstfeest vieren in een zogenoemde apocalyptische tijd, dan moeten we stilstaan bij het wonder. Dat God in het kleine tot ons komt, in het Kind, dat wij aanbidden als de Christus Pantocrator, Die zit aan de rechterhand van God. God openbaart zich tegen de schijn van het tegendeel in. Hij openbaart zich in een Kind. Weerloos in een kribbe, en toch vereerd als degene die komen zou. Zo weerloos als een kind is en zo kwetsbaar, zo lijkt de Christelijke gemeente soms wel, zo lijkt de kerk soms wel.

Opdat de gemeente niet onder gaat in het woelen van de tijd is het zo belangrijk dat zij groeit. En niet elke keer met dezelfde vraag blijft zitten, en niet elke keer bij het nulpunt moet beginnen (bij de melk). Er moet geen stilstand zijn. Maar groei tot geestelijke volwassenheid. Wie zelf een kind geworden is - dat betekent als volwassen mens door de knieën gegaan zijn bij de kribbe van Bethelehem, aan de voet van het kruis van Golgotha, die zal groeien tot volwassenheid. Samen met de gemeente.

Het is dus eigenlijk wonderlijk eenvoudig. Meer wonderlijk dan eenvoudig: het gaat om groei, en die groei is er in de eenheid met Christus. De eenheid van het lichaam. Want elk lid heeft het andere lid dan hard nodig. Daarom kan het gewoon niet dat de gemeente - de kerk - zo verdeeld is. Wat doet Paulus eraan? Hij schrijft dat hij niet ophoudt te danken voor de gemeente die er nog is. En hij bidt. Hij zegt het zo terwijl hij bidt: 'Opdat de God van onzen Heere Jezus Christus, de Vader der heerlijkheid, u geve den Geest der wijsheid en der openbaring in Zijn kennis; Namelijk verlichte ogen uws verstands, opdat gij moogt weten, welke zij de hoop van Zijn roeping, en welke de rijkdom zij der heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen; En welke de uitnemende grootheid Zijner kracht zij aan ons, die geloven, naar de werking der sterkte Zijner machf (Ef. 1:17, 18, 19). Wij bidden zo om gezegende kerstdagen in een verwarde en toch hoopvolle tijd.

Wij bidden zo om gezegende kerstdagen in een verwarde en toch hoopvolle tijd.

G. DE FIJTER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen