Een jaar opgeslagen in de annalen van de Historie

In eigen land hield de mkz-crisis ons volk wekenlang in de ban, waarbij met name uiteraard de agrariërs de nood gevoelden.

In kerken van allerlei signatuur laaiden spanningen hoog op, over leerstellige zaken, over ethische kwesties, over de weg naar de toekomst. Ook in theologendebatten of kerkelijke discussies is het volk vaak kind van de rekening. Wie kan het allemaal nog volgen wat zich in 'leidinggevende' kringen van de kerken voltrekt?

Niet vergeten

Veel van wat plaats vond zal op den duur weer vervagen in het geheugen. Maar een mens vergeet niet wat persoonlijk diep ingrijpend was. Daarbij mag gezegd worden, dat óók God niet vergeet. De eeuwige God heeft Zijn eigen annalen van de Historie, die in Zijn handen meer en hoger is dan louter geschiedenis. Tot die annalen behoort 'het Boek des levens'. Er wonen mensen op aarde, die zich zullen verwonderen bij tekenen van de eindtijd op aarde, maar wier namen niet zijn geschreven 'in het boek des levens van de grondlegging der wereld'(Openb. 17 = 8).

In het Nieuwe Jeruzalem zullen alleen diegenen binnengaan, die geschreven zijn in 'het boek des levens des Lams' (Openb. 21: 27). Want God is niet onrechtvaardig, dat Hij hun werk zou vergeten, en de arbeid der liefde aan Zijn Naam bewezen, 'als die de heili-gen gediend hebt en nog dienf (Hebr. 6 : 10).

Er is een gedenkboek voor Gods Aangezicht. Daarin staan ook onze geliefden opgetekend, die in de Heere zijn gestorven. Zo denken we ook terug aan dienaren van het Woord, die over het Boek des levens van het Lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt, hebben gesproken en geschreven. In eigen, hervormd gereformeerde kring gedenken we hen bij name:

Ds. R. C. Cuperus, overleden op 25 december 2000 (70 jaar) Ds. A. den Hartogh, overleden op 26 , december zo 2000 (83 jaar) (Deze beide predikanten zijn in deze kolommen in het eerste nummer van het jaar 2001 herdacht.) Ds. J. van der Haar, overleden op 1 januari (83 jaar) Ds. H. W. Riphagen, overleden op 17 februari (53 jaar) Ds. P. van Bergen Bravenboer, overleden op 3 mei (53 jaar) Ds. J. Wieman, overleden op 9 juli (76 jaar) Ds. B. Eijsenga, overleden op 30 augustus (85 jaar) Ds. A. Muilwijk, overleden op 5 oktober (73 jaar) Jhr. M. F. W. Teding van Berkhout, overleden op n oktober (51 jaar) Ds. G. van den End, overleden op 18 december (58 jaar).

We vermelden hier ook ds. D. van Heijst uit de kring van de Vrienden van dr. H. F. Kohlbrugge, overleden op 1 maart (87 jaar).

Ook de volkeren

Maar ook wat plaats vond in de brede stroom van het volkerenleven staat opgetekend in Gods annalen. De heerlijkheid van de volkeren wordt ingebracht in het Nieuwe Jeruzalem; wat gruwelijk is en onrein komt daar niet binnen. (Openb. 21: 26, 27). De eeuwige God vergeet Zijn eigen beloften voor de volkeren niet. Hij beloofde aan Abraham en zijn zaad 'het land uwer vreemdelingschappen, het gehele land Kanaan tot een eeuwige bezitting'. In hem zouden alle geslachten der aarde gezegend worden (Gen. 12 : 3). Maar, toen Abraham smeekte 'Och, dat Ismaël mocht leven voor Uw aangezicht*, kreeg ook Ismaël een zegen: 'zie, Ik heb hem gezegend en zal hem vruchtbaar maken, en hem gans zeer vermenigvuldigen; twaalf vorsten zal hij gewinnen, en Ik zal hem tot een groot volk stellen'. (Gen. 17 : 20).

Er is een gedenkboek voor Gods Aangezicht. Zouden daarin ook niet Zijn beloften staan voor Israël en de volkeren? Het komt goed, ook in het Midden Oosten, op Gods tijd en wijze. Christus is Kurios. Bij hem is de afloop van de geschiedenis in goede handen, zowel in de laatste als in de voor-laatste dagen.

De Islam aan de deur van wijlen prof. dr. Hanna Kohlbrugge was na 11 september misschien wel het meest spraakmakende boek binnen de kerken met het oog op de actuele situatie in de wereld. Het draagt in zich het getuigenis

aangaande de God van Abraham, Izak en Jacob, de God van Israël, de God en Vader van Jezus Christus, die Immanuël is, tegenover het geloof in de ene verre on-God, die Allah heet. Niet minder actueel was het boek van dr. W. Aalders, dat na n september verscheen, onder de sprekende titel De apocalyptische Christus. Christus is Kurios, Hij ontving macht in hemel en op aarde. Hij heeft de bevoegdheid om de wereld te richten en het gericht te voltrekken over de wereldbeheersers der duisternis.

Wat ooit de wrede Romeinse keizer Nero aanrichtte, wat Hitier en zijn trawanten deden, wat onder het atheïstische communisme gebeurde, en de 'heilige oorlog', die Bin Laden in het voorbije jaar concreet maakte, het is alles in Gods boek geschreven. Daarbij vergeten we het 'kleinschalige' geweld niet: 'het meisje van Nulde'.

Volk Gods

De gemeente des Heeren van alle tijden en plaatsen staat op een bijzondere wijze in Gods annalen opgetekend. Christus zei: 'Ziet, Ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding der wereld' (Matth. 28 : 20). En 'De poorten der hel zullen haar (de gemeente) niet overweldigen' (Matth. 16 : 18). Voor kerkelijke instituten staat er geen belofte in de Schrift, voor de gemeente uit de volkeren wel. Aan zulke beloften mag de gemeente, pelgrimerende door de geschiedenis, zich vastklampen bij zwaar weer. We denken aan verdrukte christenen, waar ook ter wereld. We denken met name aan de christenen in Indonesië, die in het voorbije jaar in toenemende mate onder bedreiging stonden van een radicaliserende islam. In zulke situaties geldt de belofte in het boek Openbaring: '...indien iemand met het zwaard doodt, die moet zelf met het zwaard gedood worden. Hier is de lijdzaamheid en het geloof der heiligen' (Openb. 13 : 10).

De sluipende machten zijn echter minstens zo bedreigend als de machten, wier geraas men al vanuit de verte hoort.

De doorvretende secularisatie, de ban van het materialisme, waarin velen zijn bekneld, de ontzinking aan de leer van Christus, een wegdwalen van de weg, die Christus voor het leven van alle dag wijst ofwel het gebrek aan navolging van Hem, al deze zaken knagen aan het kerkelijke leven in onze Westerse cultuur.

Het boek van Agnes Amelink, De gereformeerden, dat in het afgelopen jaar verscheen, houdt ons een spiegel voor van een ontwikkeling, die een ooit gereformeerde kerk langzaam maar zeker ging. Quis non fleret? , wie zou niet wenen? Maar ook: Wie zou zich verheffen? Waar hier de leer mank gaat, gaat elders het leven kreupel. Nochtans ging Gods werk door. Enerzijds was er aandacht voor predikanten, die hun toga aan de wilgen hingen (Michsjol-rapport) en voor (zelfs) ambtsdragers, die de kerk verlieten. Anderzijds namen jonge predikanten de fakkel over van ouderen, die heengingen. Jaarlijks, ook in het afgelopen jaar, werd echter ook de lijst langer van 'candidaten zonder beroep'. Dat we hen niet vergeten! Wat staat hiervan in Gods Boek, als er sprake is van roeping? Roeping kan beproeving inhouden.

Vandaag is her en der de gemeente Gods een kleine kudde geworden. Ik denk vooral aan de verspreide groepjes in het land, waar men samen schuilt onder het Woord, terwijl men de neergang zich verder ziet voltrekken. Nochtans staat de gemeente, soms klein en als tot niet geworden in de ogen der mensen, onder de belofte van de eeuwige God. Haar strijd is in Gods Boek opgenomen. Christus zal zonder onderdanen niet zijn.

Schuldbelijdenis

Intussen kunnen we niet anders dan met schuldbelijdenis het jaar afsluiten. Schuldbelijdenis om de lauwheid van ons als christenen, om het gebrek aan getuigenis, om het gesprek aan gemeenschap der heiligen, om het gebrek ook aan liefde voor en bewogenheid om de Kerk. Gebrek ook aan solidariteit met een volk, dat ten dode wankelt, omdat het zich niet (meer) laat gezeggen door de heilzame geboden van God, hetgeen tot uitdrukking kwam in heilloze wetgeving. Ligt echter daarachter niet het functieverlies van de kerk zelf? Het oordeel begint van het Huis Gods.

Wat we nodig hebben is nieuw vuur, niet het vuur van actie of organisatie, maar het vuur van de liefde van Christus. Geloven we Hem nog of geloven we het wel? Wie gelooft in Hem heeft ook Hoop voor Zijn lichaam. In kerkelijke strijd wordt het vuur van de liefde vaak maar al te zeer gemist en onheilig vuur aangewakkerd. Men ontwaart zelfs kerk-vijandige geluiden. Daar staat tegenover dat we met lede ogen aanzien hoe de kerk soms wegen gaat, die volgens het Woord niet kunnen. We gaan als hervormde gereformeerden beproefd een kerkelijk weg, omdat de kerk regelt wat buiten Gods orde valt. Maar mogen we ook niet een weg gaan van beproefde trouw, van trouw van de Koning der kerk, dwars door alle menselijke ontrouw heen?

Historie

Na enkele aandachttrekkende boeken, die ik noemde, noem ik nog een laatste boek, dat ook in het voorbije jaar verscheen. Het is het boek van prof. dr. R. Kuiper over Groen van Prinsterer, 'Tot een uoorbeeld zult gij blijven', uitgegeven bij het 200e geboortejaar van Groen. Eerder verscheen een boek over hem Vonken van heilig vuur. Waarom deze boeken genoemd? Van Groen is het vermaarde woord 'Er staat geschreven, er is geschied'. De geschiedenis, waarover hij sprak, is als geheel opgetekend in de annalen van de eeuwige God. Daarom kon hij spreken over de Historie als 'het vlammend schrift van de heilige God'. Zo staat ook het jaar 2001 in de annalen van de Historie opgetekend. Zo zal het komende jaar opgetekend staan, zolang Christus vertoeft te komen. Maranatha!

V.D.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen