Lukt het nog: bijbelstudie met jongeren?

Natuurlijk, je moet hier rekening houden met wat wij de 'oosterse overdrijving' noemen. Maar dan nog! We lezen hier het getuigenis van iemand voor wie de Bijbel ontzettend veel betekent. Hij verlangt ernaar om Gods Woord beter te leren kennen. En het doet hem ontzettend veel verdriet als mensen in zijn omgeving niet leven in overeenstemming met dat Woord. Hoe is dit bij ons? En bij onze jongeren? Herkennen we iets in Psalm 119?

Opfrisser
Die vragen stellen we onszelf als HGJB nu we bezig zijn na te denken over 'Verbondenheid als sleutel voor het jongerenwerk'. Even een opfrisser voor wie de draad van de vorige artikelen over dit onderwerp kwijt is. In nummer 39 van de Waarheidsvriend is uitgelegd waarom de sleutel voor het jongerenwerk in de toekomst wel eens zou kunnen zijn dat jongeren uit zijn op verbondenheid en relatie(s). In drie daaropvolgende artikelen is dat uitgewerkt voor drie verschillende thema's: verbondenheid met God (nr. 44), verbondenheid met de gemeente (nr. 46) en verbondenheid met de wereld (nr. 49). Wat we in de komende artikelen van deze serie hopen te doen, is lijnen trekken naar mogelijke consequenties van een en ander voor de praktijk van het jongerenwerk en (breder) het functioneren van de gemeente. Zo komen we allereerst op de vraag: welke plaats neemt de Bijbel in binnen ons jeugdwerk?

Slijtage
Die vraag móét eigenlijk wel opkomen als je concreet nadenkt over het feit dat jongeren uit zijn op het ervaren van verbondenheid met God, en dat God degene is die verbondenheid met hen zoekt. Want het is immers via de Bijbel dat jongeren, onder leiding van de Heilige Geest, in contact komen met God, en met Zijn oproep tot navolging. De Bijbel is het Woord waarop binnen het jeugdwerk antwoord gevraagd kan en moet worden. Daarom zal bevorderd moeten worden dat jongeren zélf de Bijbel leren lezen en in verband brengen met hun dagelijkse leven. We hebben het dan over dingen die hard nodig zijn! Laten we het zo zeggen: het verlangen naar Gods Woord (zie Psalm 119) is onder jongeren hevig aan slijtage onderhevig, en dan drukken we ons zwak uit ... Ook veel tieners en jongeren binnen de kerk hebben er veel moeite mee om de Bijbel te zien als het boek waarin God antwoord geeft op hun eigen levensvragen. Laat staan dat ze het zien als een gezag hebbend boek, dat zelfs het einde is van alle tegenspraak! Als je ermee bezig bent op club of vereniging, kun je dat merken aan de reacties: de Bijbel is een boek 'waar je wat aan kunt hebben', maar als je ergens moeite mee hebt, leg je het gewoon naast je neer. Makkelijk zat!
Laten we eerlijk zijn: dat is natuurlijk precies de manier waarop hun ouders met de Bijbel omgaan. Zo niet in theorie, dan toch wel in de praktijk. Ook onder de ouderen van de gemeente is het gezag van Gods Woord enorm aan slijtage onderhevig. Zodra het ergens pijn dreigt te gaan doen, 'ontdekken' we dat het zó niet is bedoeld ... Logisch als je je dan op den duur ook bij 'mooie teksten' gaat afvragen of je daar wel wat mee kan. Kortom, God komt in deze tijd steeds moeilijker aan het Woord!

Vertaling
Zeker voor tieners en jongeren komt daar nog een belangrijk probleem bij: ze snappen de Bijbel gewoon niet. Voor een niet onbelangrijk deel heeft dat te maken met de taal en de vertaling. Hoe jammer je het ook kunt vinden, het is gewoon een feit dat de meeste jongeren de taal van de Statenvertaling werkelijk niet begrijpen. Het zou dan ook een zegen zijn als er een vertaling kwam die niet alleen betrouwbaar, maar ook verstaanbaar was. Hopelijk zal dat gelden voor de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV). Een kwestie die onze gebeden meer dan waard is! Maar een verstaanbare bijbelvertaling zal natuurlijk niet alles oplossen. Jongeren ervaren sowieso een enorme kloof tussen de wereld van de Bijbel en hun eigen leefwereld. Ze vinden het erg moeilijk om in te zien wat de op schrift gestelde wederwaardigheden van David, of wat de brieven van Paulus nu te zeggen hebben voor hun éigen leven. En ook hier moeten we eerlijk over zijn: het is natuurlijk ook lang niet altijd makkelijk om de boodschap van de Bijbel actueel te 'maken'. Toch moeten we blijven zeggen dat hier gouden kansen liggen voor de prediking en het jeugdwerk! Het zijn unieke gelegenheden om de Bijbel in gesprek te laten zijn met de vragen, bedreigingen en mogelijkheden die op jongeren in déze tijd afkomen!
Gouden kansen, maar té vaak ook gemiste kansen! We kunnen er hier niet uitgebreid op ingaan, maar het kan toch niet verkeerd zijn als predikanten hierover in gesprek zouden gaan met jongeren in de gemeente? Krijgen ze in de prediking iets aangereikt waarmee ze op maandag iets kunnen? Begrijpen ze dat de inhoud van de preek alles te maken heeft met hun staan in deze wereld? De prediking is té belangrijk om deze vragen onbeantwoord te laten.

Zorgwekkend
Ook in het jeugdwerk worden veel kansen gemist! Wat dat betreft, zien we twee (tegengestelde) ontwikkelingen die beide zorgwekkend zijn. Beide hebben te maken met de verlegenheid om op een aansprekende manier met jongeren bezig te zijn rond een open Bijbel. Een reactie die tegenwoordig steeds meer zichtbaar wordt, is dat leidinggevenden het maar opgeven. Bijbelstudie 'lukt' gewoon niet meer, óók niet met kerkelijke tieners en jongeren, en dus passen we onze doelstelling maar aan: 'bezig-zijn met de Bijbel' wordt vervangen door zoiets als 'verantwoord ontspannen'. Vaak gaan hier heel nobele motieven achter schuil ('als we ze maar bij de kerk houden') en het is ook goed dat er zulke werkvormen in het jeugdwerk zijn. Maar het is soms de vraag of zo'n besluit weloverwogen is genomen: is het écht zo dat je geen bijbelstudie meer met jongeren kunt doen, of is het een kwestie van er méér (tijd, creativiteit) in investeren?
Want die investering is wél nodig! Daarom is het zo jammer dat er ook een andere reactie te bespeuren valt. We hebben het dan over leidinggevenden voor wie een bijbelstudie beperkt blijft tot het geven van informatie over het bijbelgedeelte (de bekende 'inleiding'), waarna de groep een paar gespreksvragen mag beantwoorden. Op zich zou het fantastisch zijn als het zo werkte, maar we moeten zo reëel zijn om te stellen dat dat meestal niét het geval is. Dat wil zeggen: jongeren nemen er weinig van mee. Ze geven misschien de sociaal gewenste antwoorden, maar ze hebben zich het bijbelgedeelte niet eigen gemaakt. Laat staan dat ze hebben ontdekt dat de Bijbel werkelijk wat te zeggen had over hun leven in deze tijd.
Investeren in bijbelstudie betekent zoeken naar werkvormen die helpen de brug te slaan naar de leefwereld van jongeren, en die hen activeren om zélf te ontdekken wat de Bijbel hen te zeggen heeft. Jongeren moeten bijna letterlijk in gesprek gaan met Gods Woord. De HGJB wil dat bevorderen door de methode van Spirit (tienerclub) en Tijdschrift (jeugdvereniging), en hoopt daar in de toekomst ook op andere manieren een bijdrage aan te leveren!

H. VAN WIJNGAARDEN, STAFLID HGJB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen