De islam

Man en vrouw
Er zullen maar weinig vrouwen in ons land jaloers zijn op de positie van de moslimvrouw. Maar laten we ons toch niet op haar positie verkijken. Vrouwen gaan in de moslimcultuur om met vrouwen, mannen met mannen. Men moet niet proberen als man bij een moslimvrouw binnen te komen als zij alleen thuis is, of men nu stoffeerder is of evangelist. En een moslimvrouw zal het niet gauw in haar hoofd halen binnen te gaan in een huis waar alleen mannen zijn. In het algemeen is er een strenge scheiding van de beide seksen. We kunnen dat als iets negatiefs beschouwen, we kunnen het ook positief beoordelen.
De islam heeft ook een hoge seksuele moraal. Het meisje moet maagd zijn als ze trouwt. Mannen moeten hun vrouwen goed behandelen. De moslimvrouw gaat gesluierd, om een ander niet in verleiding te brengen. Ze is er alleen voor haar eigen man. De sluier is overigens in de Koran niet voorgeschreven, hij hoort bij de traditie, die in de islam ook belangrijk is. Het is duidelijk dat de sluier in het moderne verkeer gevaarlijk kan zijn, vooral de geheel gesloten sluier met ooggaatjes. Vandaar dat in sommige moslimlanden (Turkije, Tunesië) de sluierdracht in het verkeer verboden is.
Mohammeds dochter Fatima (ze trouwde later met Ali, Mohammeds opvolger) geldt voor de islamitische vrouw als voorbeeld van een liefhebbende dochter en een goede moeder.

Trouw
Echtscheiding is aan zeer bepaalde voorwaarden gebonden. Liefde is iets wat moet groeien, zegt de islam. Echtgenoten hebben respect voor elkaar en blijven elkaar trouw. Ik las de uitspraak van een moslim: 'Bij jullie is het huwelijk als een bord hete soep die van het vuur wordt gehaald en op tafel gezet. Hij wordt steeds kouder. Bij ons is het als een bord koude pap; zet die op het vuur, dan wordt hij steeds warmer.'
We kunnen bij deze moslim manvrouwcultuur onze vragen hebben, maar laten we dat niet te gauw doen. Wat moet de moslim denken van de in veel opzichten ontluisterde cultuur en de seksindustrie in de westerse landen en van onze westerse moraal, die in zijn ogen (en in die van ons) bijna normloos en decadent is geworden.

Polygamie
De islam kent de mogelijkheid van meer dan één vrouw in het huwelijk (polygamie). Laten we daar gezien de westerse moraal ook niet laatdunkend over doen. In de Koran wordt het huwelijk met maximaal vier vrouwen goedgekeurd, maar als ik de Koran goed lees gaat het daarbij vooral om een tweede of volgende vrouw die weduwe is, terwille van de wezen (Sura 3, 3). Het huwelijk met meer dan één vrouw komt als regel weinig voor. Bovendien is er de verplichting dat de man, als hij meer dan één vrouw heeft, deze kan onderhouden. Mohammed had één vrouw, Chadidja. Na haar dood had hij vele vrouwen, waarschijnlijk veertien. Het waren vooral oudere vrouwen die meevluchtten van Mekka naar Medina en enkele slavinnen, die Mohammed volgens de islam om sociale redenen huwde. De Koran spreekt als het hierover gaat van de uitzonderingspositie van de profeet.
In het algemeen moeten we zeggen dat de islam voor een deel leeft bij de cultuur die we kennen uit de begintijd van het Oude Testament. Ook de aartsvaders hadden meerdere vrouwen. Het Oude Testament kent ook lijfstraffen, die eveneens in de islam behouden zijn gebleven. 

Huwelijk met ongelovigen
De Koran verbiedt het huwelijk met ongelovigen. Toegestaan is het om te trouwen met lieden van de Schrift (joden, christenen), maar dezen moeten dan moslim worden. Dat alles heeft te maken met Allah's zeggenschap over alle facetten van het leven. Zegt Paulus iets dergelijks ook niet: 'Trek geen juk aan met de ongelovigen' (2 Kor. 6: 14), woorden die niet direct met een huwelijksverbintenis te maken hebben, maar die we er ook niet geheel los van kunnen zien. Ook wij hebben geen enkele reden om dit apostolisch vermaan niet hoog te houden.

Mekka
Naast de Koran kent de islam ook de traditie, die verzameld is in verschillende bundels. Zo is het centrale heiligdom de Kaäba in Mekka, de Moeder der Steden (Sura 6, 92), een kubusvormig marmeren steen, vijftien meter lang en acht meter breed, waar zich volgens de islamitische traditie de geschiedenis van Hagar en Ismaël afspeelde. Voorheen was de Kaäba een heilige plaats voor de arabische half-heidense bevolking. Mohammed zette dat op andere wijze voort. Hij bracht aan de Kaäba ook zijn laatste bezoek.

Vrijdag
Vrijdag is de islamitische rustdag, de Dag der Bijeenkomst genoemd. De zaterdag is voor de joden, wat door de Koran niet wordt afgewezen, de zondag voor de christenen. De Koran zegt: 'O gij, die gelooft, wanneer er wordt geroepen tot de salat (het gebed) op de Dag der Bijeenkomst, spoedt u dan tot de gedenking van Allah en Iaat af van koophandel' (Sura 62, 9). Of iedere moslim, ook in ons land, zich werkelijk naar de moskee spoedt? Ook de islam kent de secularisatie.

Besnijdenis
Jongetjes worden besneden, meestal als baby, maar het tijdstip kan per land en per traditie verschillen. Het kan ook later gebeuren, van het zevende tot twaalfde jaar. Ismaël was dertien jaar toen hij besneden werd (Gen. 17: 25).

Geen alcohol - niet gokken
Moslims drinken geen alcohol. Wijn drinken wordt door de Koran verboden, evenals het gelukspel (gokken). 'In beide is grote zonde en ook nuttigheden voor de mensen, maar hun zonde is groter dan hun nut' (Sura 2, 219). Lang niet alle moslims houden zich aan dit verbod. In verschillende islamitische landen zijn alcohol en gokken echter verboden.

De vijf zuilen
En er zijn de vijf zuilen of hoekstenen van de islam, waaraan iedere moslim zich heeft te houden: Het opzeggen van de geloofsbelijdenis: 'Er is geen God dan Allah en Mohammed is zijn profeet.' Dit opzeggen moet oprecht gemeend zijn en gebeuren met het hart. Het heeft in het Arabisch uitgesproken voor de moslim een grote, bezielende kracht. Je doet het alleen of samen en overal in de wereld gebeurt het.
Het gebed (salat), vijfmaal per dag: met zonsopgang, om 12 uur, om ongeveer 4 uur, bij zonsondergang en bij het begin van de nacht. Het gebed is vooral eerbetoon aan Allah. Het moet uitgesproken worden in de richting van Mekka. Vóór het gebed vinden, als het enigszins kan, wassingen plaats. Ook de plaats van het gebed moet rein zijn. Vandaar dat de moslim bidt op een matje met de schoenen uit. Bij voorkeur bidt men met meer personen samen. In ieder geval gebeurt dat bij het vrijdagmiddaggebed in de moskee. De nis in de moskee duidt de richting naar Mekka aan.
Daarnaast kent de moslim het persoonlijk gebed, waarin ook de belijdenis van zonden een plaats heeft. Het geven van de gaven (zakat). Onder andere voor de armen en hulpbehoevenden. En voor de moskee.
Het vasten in de maand Ramadan, de maand waarin door de engel Gabriël de Koran aan Mohammed werd geopenbaard. In deze maand onthoudt men zich van eten, drinken en roken van zonsopgang tot zonsondergang, en van seksueel contact. Zieken, zwangeren en zwakken hebben dispensatie van het vasten.
Omdat de islam een andere kalender kent dan wij verspringt de maand elk jaar elf dagen. Het vasten kan voor veel moslims zwaar zijn. Vandaar dat veel moslims in ons land - in de maand Ramadan vakantie nemen. Zij die geen vakantie hebben, hebben het vaak extra moeilijk, vooral als collega's wel eten, drinken en roken. Het kan een zaak van christelijke liefde zijn om rekening met elkaar te houden.
Na zonsondergang en soms 's nachts wordt er vaak uitbundig gegeten en is er veel vrolijkheid. Dat is echter niet naar de geest van de islam, evenmin als uitbundige feesten na afloop van de Ramadan. Is dat ook niet het geval met het carnaval in steeds meer plaatsen in ons land?
De pelgrimstocht naar Mekka (de hadj) voor ieder die daar fysiek of materieel toe in staat is. Men loopt zevenmaal om de Kaäba, en maakt te voet een tocht naar de berg Ararat, veertien kilometer van Mekka. Ieder is gedurende deze tocht gelijk gekleed, wat een geweldig gevoel van eenheid geeft.

Onze vader
Ook uit het bovenstaande maken we op dat de islam een wettische religie is. We leven als christenen niet uit de wet maar uit de genade van Christus, iets wat moslims niet kennen. Allah heeft in de islam 99 namen. Maar de Vadernaam ontbreekt. Moslims kunnen soms onder de indruk zijn als wij God Vader noemen en bijvoorbeeld het Onze Vader bidden. Dat kan een invalshoek zijn voor een goed gesprek. In ieder geval houden we het hoog: 'Wij hebben niet ontvangen de geest der dienstbaarheid wederom tot vrees, maar wij hebben ontvangen de Geest der aanneming tot kinderen, door Wie wij roepen: Abba, Vader' (Rom. 8: 15).
H. VELDHUIZEN, WAPENVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen