Liefde en zorg voor de kerk

Geachte broeder Van der Graaf, beste Jan,
Ik ben dankbaar dat ik als preses van de hervormde synode enkele woorden tot je mag richten bij je afscheid als functionaris van de Gereformeerde Bond. Ruim 35 jaar stond je in het centrum van het kerkelijk leven. Je hebt zo een bijzondere plaats gekregen in kerkelijk Nederland en menig keer van gedachten gewisseld of de degens gekruist met het moderamen van de synode. Je was een vaste gast in synodevergaderingen, nam deel aan commissies en afvaardigingen en je commentaren vonden meestal wel een weg naar de media. Bovendien zorgde je zelf regelmatig voor de aandacht, door weer eens een artikel te schrijven of een verklaring af te leggen die er niet om loog. Je hebt in de loop van de jaren van je hart bepaald geen moordkuil gemaakt. Soms was dat lastig, zeker als het om zaken ging die in het geheel van de kerk gevoelig liggen. Je wist bepaalde pijnpunten stevig aan te wijzen en je maakte daarbij dankbaar gebruik van pagina 2 van de Waarheidsvriend en andere media. Daarbij toonde je voortdurend je liefde en zorg voor de kerk. Dat maakte het soms nog extra ingewikkeld, omdat je dan ook nog buitengewoon vasthoudend kon zijn.
In dat alles hield je echter vast aan de kerkelijke weg en wilde je gewoon voluit hervormd zijn. Daar hoort bij dat we de dingen soms wel luidop tegen elkaar zeggen, maar dat we tegelijk toch proberen elkaar vast te houden. 'Wie God tot Vader heeft, heeft de Kerk als moeder.' Dat gevleugelde woord heb je dikwijls geciteerd. Het is de rode draad die heel je werk kenmerkt: de liefde voor de kerk, waarin de Heere je een plaats heeft gegeven. Al is er veel wat je zorgen baart in het kerkelijk leven, toch blijf je die oude moeder liefhebben. Ze betekent immers zo veel voor je, dat je haar niet kunt loslaten. Letterlijk zei je: 'Ze moeten me de kerk uitdragen.' Daarin hebben we je gewaardeerd, ook als je soms dingen zei die hard aankwamen en die lang niet iedereen kon delen. Je hebt je vanuit de liefde voor de kerk hartstochtelijk ingezet voor het gereformeerd belijden. Dat werd niet altijd even goed begrepen. Sommigen vonden je maar lastig, iemand die elke kat de bel aanbond en altijd weer op de barricaden stond. Anderen in eigen kring en daarbuiten vonden soms dat je niet ver genoeg ging. Ze vroegen om daden en ze doen dat nog steeds. Maar wie in je woorden een argument voor afscheiding zoekt, heeft je diepste intenties niet begrepen.

Bewogen periode
Toen je 35 jaar geleden aantrad, was er veel aan de orde in de kerk. Ook toen waren de spanningen groot. Vandaag neem je afscheid in opnieuw een bewogen periode. Juist nu de roep tot afscheiding weer gehoord wordt, is het typerend dat je vorige week in een interview met Woord en Dienst nog eens benadrukte dat elke deling, elke scheuring een dwaling is. Je zei: 'Het is de van God gegeven kerk, waarin ik mee ga.' Ik ben dankbaar voor die woorden, waarmee je impliciet de kerk opriep, haar moederfunctie voor al haar leden uit te oefenen. Al eerder wees je erop, hoe nodig dat is. Je zei (ik citeer je uit een referaat van 1993): 'anders krijgt de groep haar kansen. Dat is het levensgrote gevaar, dat dreigt. We mogen ons naar mijn diepste overtuiging nooit veilig gaan voelen in het isolement van de groep.' Ik onderstreep die woorden vandaag op je afscheid nog eens. Wie kiest voor het isolement van de groep, maakt daarmee krachten los die op den duur desastreus zijn voor de gemeenten en het geheel van de kerk. Dat is in deze tijd een punt van zorg voor ons als moderamen, maar ook voor jou. Wie jou kent en geluisterd heeft naar wat je te zeggen had, weet dat je juist vanuit de religie van de belijdenis trouw wilt zijn aan de kerk. Ik vertrouw erop dat de Gereformeerde Bond ook in de toekomst die lijn zal voortzetten. Wij hebben elkaar nodig en we kunnen alleen samen kerk zijn. In dat besef stond je jarenlang van harte midden in het kerkelijk leven. Ik spreek onze waardering uit voor de betrokken wijze waarop je jouw functie vervuld hebt. Ik denk daarbij persoonlijk ook terug aan de periode waarin we samenwerkten ten dienste van christenen in Oost- en Midden-Europa.
Jan, je hebt in 35 jaar ruim een generatie predikanten en andere ambtsdragers zien komen en gaan. Als je zo lang in het kerkelijk krachtenveld staat, heb je veel moeten geven. Daarom hopen we dat je nu de tijd krijgt om wat gas terug te nemen. Ik had weleens de indruk dat je sneller las en schreef dan de drukker kon zetten. Je zult dat ongetwijfeld in je eigen tempo blijven doen, maar ook tijd krijgen voor andere zaken. We wensen je daarbij samen met je vrouw en allen die je lief zijn een goede tijd toe onder de zegen van de Heere onze God.
A. W. VAN DER PLAS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen