De hunkering werd sterker

Beste broeder Jan en zuster Corrie, Dit is een belangrijk moment in jullie leven. Een moment dat onze broeder graag nog wat vooruit geschoven had. Jan van der Graaf met pensioen: ondenkbaar. Of moet ik zeggen: je gaat met emeritaat. Misschien is dat in jouw geval een beter woord.
Jan van der Graaf: afscheid nemen van de Gereformeerde Bond: ondenkbaar. Hij en de Bond horen samen, 't Was meer dan een verstandshuwelijk!
In 1966 werd Van der Graaf bestuurslid. In 1972 kwam hij parttime in dienst - dertig jaar geleden -, van 1974 tot 2000 was hij algemeen secretaris, en vanaf dat moment tot 1 februari studiesecretaris van de Bond. Daarbij dreef hij van december 1969 tot en met december 2001 de redactie van de Waarheidsvriend, zijn lijfblad. Voorwaar: een indrukwekkende staat van dienst in de tweede helft van de twintigste eeuw.
Wie niet beter wist, zou denken dat Jan een echte partijman was. Zesendertigjaar betrokken bij een richtingsorganisatie. Alles lijkt erop. Niets is minder waar. Jan is voldoende besmet met het Hoedemakeriaanse virus om niet in een Kuyperiaanse valkuil te vallen.
Zijn beste krachten en gaven gaf hij voor de Bond - maar ten dienste van de kerk! Veel vreugde, maar ook zweet en tranen heeft zijn bondswerk hem gekost, maar ondertussen droomde hij van een kerk: trouw aan en levend uit haar belijdenis!
In het bondsorgaan hanteerde hij een scherpe pen, maar dat was omdat hij verlangde naar een kerk die Christus belijdt; omdat het hem gaat om een kerk die zich in de eenheid van geloof tot de overheid wendt; omdat hij is blijven hunkeren naar een kerk die het volk het Evangelie betuigt.
Zo wilde onze broeder de waarheid niet alleen verdedigen maar ook zeer verbreiden, en de Bond was daarvoor een geëigende plek. Je bleef, ook toen je jaren geleden een riante positie in omroepland kreeg aangeboden. En zelfs toen ds. M. Groenenberg de weg voor je wilde effenen om preekbevoegdheid te regelen. De kerk, het brede werk in de kerk, de gemeenten en de contacten met de gemeenten bleven je lief.
Als ik het goed zie, is aan het eind van deze periode de droom vuriger, de hunkering sterker dan aan het begin. Misschien wel daarom, omdat ook Van der Graaf in de gang van zijn leven steeds meer heeft geleerd dat wij de dingen niet naar onze hand zetten. Ook jij bent tegen teleurstellingen opgelopen, in de kerk en in eigen kring. Bovendien zijn ook mensen die onverzettelijk en oersterk zijn, uiteindelijk voorbijgangers.

Hoop en moed
God houdt Zijn Kerk in stand in lankmoedigheid en trouw. Daarom was Van der Graaf sterk aangesproken door de trouw van God aan Zijn verbond. Hij bleef dwars door de crises heen hoop en moed houden voor de kerk. Ook in ons land. Dat heb je uitgedragen in lezingen, in de Waarheidsvriend en op vele andere plaatsen waar je er de gelegenheid voor kreeg. Op een uiterst existentiële manier was je betrokken bij het werk dat je deed, bij de kerk, bij de gemeente, bij de vragen van de theologie, van het gereformeerd belijden. Zo existentieel dat je er ook meer dan eens aan hebt geleden, dat het crises heeft betekend. Crises die zich vooral toespitsten op de weg die de kerk ging en gaat.
Wie jou van nabij kende, intensief met je omging, heeft dat meebeleefd. Daar zaten elementen van hartstochtelijke liefde voor de kerk en de hervormd-gereformeerde beweging in. Maar dat betekende ook dat je niet alleen vrienden had. Aan verdeeldheid en pijn heb je geleden. En toch... steeds opnieuw ontving je kracht van de Heere om door te gaan. We danken Hem, onze goede God, zeer.
We nemen vanmiddag afscheid van elkaar. Op dit moment willen we onze grote waardering onder woorden brengen voor watje voor de hervormdgereformeerde beweging hebt betekend in de tijd die achter ons ligt. Met je gaven en talenten heb je de kerk gediend, heb je de hervormd-gereformeerde beweging grote diensten bewezen. Je was een broeder en een vriend met een heldere visie, waar je in mee kon komen of tegen aan kon praten. Maar die in ieder geval vruchtbaar is geweest en zijn zal. Met niet ophoudende ijver, met een enorme werkkracht, steeds weer vol energie. Door onze God gezegend met inzicht en doorzettingsvermogen, met vele gaven en talenten. We realiseren ons best dat wanneer je tijd van leven hebt, je niet op je lauweren rusten zult. We wensen je vreugde bij alles wat je nog zou willen schrijven, zou willen doen en zou willen doordenken.
Als bestuur realiseren we ons dat we ook zeer veel dank aan Corrie verschuldigd zijn. Steeds weer stond je naast en achter je man. Met al zijn emoties en spanningen, met al zijn energie en onrust die hij thuis ook kwijt moest. Jan verwerkt de dingen open, communicatief, is direct. In de thuissituatie zal dat niet anders geweest zijn.
We wensen jullie samen namens het hoofdbestuur, namens de hervormdgereformeerde beweging in de Nederlandse Hervormde Kerk een goede en gezegende tijd.

Publiek geheim
Bij een afscheid hoort een geschenk. En natuurlijk heb je met je spiedende blik op het kantoor in Huizen al lang ontdekt wat het is. Een geheim weet je maar alleen. En aangezien we voor dit geschenk meerderen nodig hadden, was het ondertussen een publiek geheim. We hadden er vrienden voor nodig, mensen die zich met je verbonden wisten. Zij het niet kritiekloos, want dan hadden we de zaak van de kerk niet gediend en niet in jouw geest gehandeld. Woord en weerwoord horen bij elkaar. Gesprek en uitdaging! We hadden wel een probleem, namelijk om uit de velen met wie je bent opgetrokken een keuze te maken. We zijn van overtuiging dat het ons redelijk is gelukt. We willen je graag het eerste exemplaar aanbieden van een liber amicorum, een vriendenboek. Een herinnering aan je actieve periode bij de Gereformeerde Bond. Vrienden zijn op deze manier met je in gesprek gegaan om de zaak waar het jou om ging, waar het in de kerk om gaat, te dienen.
Broeder Van der Graaf, de Schrift is vol beloften. Bij de uitstorting van de Heilige Geest hoort de belofte: 'Uw ouden zullen dromen dromen'. Hoe je het wendt of keert, je komt in elk geval in de buurt van hen die tot de ouderen worden gerekend. Je gaat tenslottte met pensioen.
Maar, zolang je kunt, zul je een werker blijven... en een dromer. Een dromer van een kerk. Een kerk die beantwoordt aan haar hoge roeping: lichaam van Christus te zijn. Eenmaal zal die droom volkomen in vervulling gaan. Alleen, de vervulling zal totaliter zijn dan jij in je stoutste dromen ooit had kunnen vermoeden.
G. D. KAMPHUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen