ZENDING: DAAR EN HIER...

Het is weer de periode dat er nagedacht wordt over de invulling van de vakantie. En vooral jongeren vragen zich af: zal ik me opgeven voor een diaconaal project of voor Dabar-werk op de camping of in de stad. De afgelopen zomer was ik via Dabar enkele weken op een camping als campingpastor. Directe ontmoetingen met jan en alleman, die de hectiek van de eigen volksbuurt en woonomgeving inwisselen voor het groen en 'de rust' van het polderlandschap. Annemarie - mijn vrouw - en ik wilden zoveel mogelijk contact zoeken. Zou dat wel lukken en van betekenis kunnen zijn? In de kantine, alias het café, is het vaak een drukte van belang. En bij de enkele activiteiten op de camping is de wanorde, de catering en drankvoorziening sterker in beeld dan de activiteit zelf. Dan nog al het verbale geweld, in Haags of Rotterdams accent, tussen volwassenen onderling, of ouders en kinderen. Wat moest ik daar? Stel dat zij bij mij in de buurt woonden. Zou ik dan contact met hen zoeken?
We maakten met nagenoeg alle campinggasten kennis. We werden gastvrij uitgenodigd voor de koffie of een borrel in rookachtige caravans of buiten op de tuinstoel of de Heinekenkrat. Gelukkig hadden we er de tijd voor. En zo kwamen de verhalen los. Over de zorg voor de zieke alleenstaande buurman, voor de gescheiden dochter, voor de weggelopen zoon en de verslaafde buurjongen. Wat moet er gebeuren nu onze moeder zeer ernstig ziek is? En hoe moet ik verder na het plotselinge overlijden van mijn man? Wat een gebrokenheid, kwetsbaarheid en onzekerheid. Voorzichtig vroeg ik: 'Hebt u misschien iets of iemand die u kan helpen? Of misschien kunt u steun vinden in het geloof?' 'Wat meneer, sinds mijn man alcoholist is, wil mijn christelijke familie niet meer met me te maken hebben. En de kerk, wanneer zien we daar nog iets van? Ja toen de buurman was overleden en de spullen moesten worden verdeeld, toen was de kerkelijke familie er heel snel bij.'
Het was een intensieve periode. Eigenlijk wist ik er niet goed raad mee. Wat kon ik doen? Luisteren. Meegaan naar het ziekenhuis. Wat raad geven over de lastige zoon. Waardering uiten voor de hulp en liefde die men bood aan de buren. Gebrokenheid delen. Soms spreken over Gods bewogenheid en liefde voor mensen, waarom Jezus op aarde kwam. Een enkele keer werd er gebeden. In de kerkdienst van de zendende gemeente vertelde een lid van het Dabar-team iets over het werk op de camping. Vol enthousiasme sprak ze over het kinderwerk en de (moeilijke) contacten met de tieners. Als ik in die dienst aan de beurt was geweest om iets te zeggen, had ik naar aanleiding van onze ervaringen de volgende punten genoemd:
1. Het belang van een positieve instelling van kerkleden en christenen tegenover anderen, ook naar hen die 'ver van ons afstaan'. In andermans ogen (en ervaringen) kunnen gemakkelijk negatieve beelden ontstaan en blijven hangen. Onderkennen we werkelijk het belang van begrip, liefde, eerlijkheid, aandacht... Welke geur verspreiden wij!?
2. Er is meer openheid en behoefte aan begrip, waardering, gesprek over geloofsvragen, gebed dan wij denken. De vraag is vooral: komen niet-kerkelijken daar nog wel mee in aanraking? Staan wij niet (te) ver van hen af?
3. Dat 'gewone' contact, een stukje betrokkenheid, hulp, persoonlijke aandacht, een telefoontje, een briefje, een gebaar van dankbaarheid, erkenning, een schouderklopje, een bezoekje, kan het begin zijn van een ander leven.
Naar aanleiding van 1 Kor. 15 worden we opgeroepen om standvastig, onwankelbaar en overvloedig te zijn in het werk des Heeren, wetende dat het niet tevergeefs is in Hem.

J. D. VERSPUIJ, HOOFD EVANGELISATORISCHE PROJECTEN IZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen