Diaconaat: 'blijvend gericht op dingen van anderen'

Diaconaat? Wat bedoel je? Daar wordt toch voor gecollecteerd? Oh ja, en we hebben ook een tweejaarlijks diaconaal project van de HGJB. We halen dan met de jongeren geld op voor een goed doel. Leuk hoor, want het levert altijd heel wat op.

Onlangs werd ik getroffen door wat Paulus schrijft in Filippensen 2 vers 4. Letterlijk staat daar zoiets als: 'Een ieder zie niet op het zijne, maar zij blijvend gericht op de dingen van anderen'. Als we het hebben over 'verbondenheid': dit is nu verbondenheid ten voeten uit! Het is hét geheim van diaconaat voor en door jongeren. Bij wijze van spreken: leven op deze aarde alsof je in de huid van de ander zit.

Ik moet eerlijk zeggen dat me dat niet meevalt Het 'twee-tongig zijn' en 'lasteren' waar Paulus het over heeft in de eerste brief aan Timotheüs (waar hij spreekt over diakenen, 3 : 8-13), gaat zoveel makkelijker. En trouwens, waar ontmoet ik eigenlijk jongeren die ik dienen kan? Als ik op de Kruiskade in Rotterdam loop, ja dan wordt het iets concreter. Maar hier in Bergambacht, waar ogenschijnlijk iedereen het goed heeft?

Hoe komt het dat ik die jongeren niet tegenkom? Ben ik gewoon op de verkeerde plek? Waar ben ik eigenlijk? In welke kringen bevind ik mij? Alleen maar in kringen die mijzelf bevestigen?

Diaconaat voor jongeren

Diaconaat voor en door jongeren is meer dan een actie met jongeren houden voor het goede doel. We leven in een wereld waar nog steeds het recht van de sterkste geldt. Om het met vergelijkbare woorden als die in Filippensen te zeggen: steeds gericht op de dingen van het ik. Wie heeft er nog tijd om zomaar bij een paar jongeren op een bankje te gaan zitten? Ondertussen zijn er genoeg jongeren die niet mee kunnen komen, die buiten de boot vallen. Jongeren die kapot gaan aan het ge-ren en gedraaf van deze maatschappij. Ik geef twee voorbeelden:

- Een meisje zorgt al vanaf haar negende jaar voor de jongere kinderen in het gezin, omdat moeder het niet doet. Zé worden op school gepest, omdat ze er zo duf gekleed bij lopen. Niemand in de gemeente weet het, en er is dus niemand die een hand uitsteekt.

- Een jongen is verslaafd geraakt aan de gokkast; de euro's vliegen door zijn handen heen. Hij voelt zich rot. Hij wil ervan af, maar weet niet hoe.

Hoe kunnen we als gemeente van Christus kinderen en jongeren dienend nabij zijn? Hoe krijgen we oog voor die jongeren die het nodig hebben? Ten diepste is de vraag of u verbonden wilt zijn. Of u zich wilt bewegen in bredere kringen dan die uzelf bevestigen. Het gaat erom of u daar wilt zien, gericht wilt zijn op de belangen van een ander. Wilt u werkelijk uzelf geven aan jongeren om u heen? Dan ben ik ervan overtuigd dat de Heere u aan jongeren verbindt die u dienen kunt. Het is Gods liefste wens om verbindingen te maken.

Dat geven van uzelf mag overigens passen bij wie u bent en bij de gaven die de Heere u gegeven heeft. De één zal jongeren kunnen begeleiden bij het maken van huiswerk en het geven van bijlessen. De ander vindt het leuk om met een groep jongeren te bouwen aan een jeugdhonk of het sleutelen aan een auto. Weer een ander gaat taallessen geven aan jongeren in het asielzoekerscentrum. En misschien past het wel bij u om in een commissie tegen pesten te zitten. Hierbij houdt trouwens de diaconale zorg voor jongeren niet op bij de grens van de kerkelijke gemeente.

Diaconaat door jongeren

Maar als de Heere ons oproept om blijvend gericht te zijn op dingen van een ander, dan hebben wij onze kinderen en jongeren ook te leren om dat te doen. Hoewel (of misschien wel juist, omdat) werkelijke liefde en gericht zijn op de ander geleerd wordt door de Heilige Geest, mogen we jongeren bij de hand nemen om hen te laten oefenen. Hun te Ieren zien door de ogen van een ander. Hun te leren in de huid te kruipen van een ander. Daarvoor is

nodig dat ze de ander ontmoeten en tijd nemen om zich te realiseren wat de ander meemaakt.

Een tienerclub deed met elkaar het HGJB-spel 'Kom op doe mee!'. Ze besloten naar aanleiding van dit spel om een avond in een bejaardenhuis er te zijn voor de ouderen. Een aantal jongeren maakte muziek en zong een paar liederen. Anderen deden spelletjes met de ouderen of lazen iemand voor. Oud en jong leerde op die avond anders naar elkaar te kijken. De tieners waren verbaasd hoe leuk het was. En ouderen vroegen steeds, als ze iemand van de leiding tegenkwamen: wanneer komen jullie weer?

In een andere plaats zijn jongeren al jaren betrokken bij de uitzendingen van de kerktelefoon en van de lokale omroep. Als technische mensen of als presentator brengen ze muziek en woord dichter bij hen die het nodig hebben.

En uiteraard is ook het tweejaarlijkse HGJB-project een gelegenheid om jongeren te leren betrokken te zijn bij de wereld om hen heen. Het zou dan ook jammer zijn als de mogelijkheden die zo'n project biedt, beperkt blijven tot 'zoveel mogelijk geld ophalen'.

Eigenlijk is er zoveel te doen. Het is belangrijk om in kaart te brengen wat de behoeften en mogelijkheden zijn. Het is goed om met jongeren gewoon ergens te beginnen. Daarbij is het steeds weer nodig om door het Woord van onze God aangescherpt te worden. Zijn waar de ander is. Zien op de ander. Oog krijgen voor behoeften en leren om langere tijd met iemand verbonden te zijn. Tegelijkertijd lege handen ophouden bij de Heere Jezus Christus, die zelf geen enkele moeite had met zien en verbonden zijn.

Eenvoudig

Dit begint heel eenvoudig op kinderclub en zondagsschool: als daar niet alleen maar het programma 'afgewerkt' wordt, maar ook een plek wordt geboden waar de kinderen zichzelf mogen zijn. Een plek waar tijd en ruimte is om elkaar te ontmoeten. Het begint eenvoudig op de catechese, waar je met elkaar een kaartje schrijft voor iemand die ziek is. Of het begint in een kerkenraadsvergadering, waar concreet gebeden wordt voor die ene jongere (of oudere) die het moeilijk heeft. Vraagt dit veel? Het vraagt tijd en beschikbaarheid, gehoorzaamheid aan het woord uit Filippensen 2.

Het begint heel eenvoudig thuis. Terwijl ik dit zit te schrijven, komt mijn jongste zoon binnen stormen: 'Papa, u moet komen kopen. Wij zitten met spulletjes bij de ingang van de bieb om te verkopen voor arme mensen. U moet gauw komen, want nu zijn er nog spulletjes.' Ik wil al zeggen: 'Ja ja, ik kom straks wel, want ik zit een stuk over diaconaat te schrijven.' Diaconaat door jongeren... Ik ga maar gauw naar hen toe.

KEES ZEELENBERG, STAFLID HGJB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen