Waar blijven ze?

Die 'ze' zijn gemeenteleden, die verhuizen. Over het algemeen weten wij wel de plaats waar zij heen gaan. Om verschillende redenen vertrekken zij, vaak uit de vertrouwde sfeer van familie, vrienden en bekenden, de gemeente van Jezus Christus. Soms noodgedwongen, met tegenzin. Trouwens niet altijd worden die thuisrelaties zo positief ervaren. Om verschillende redenen dus. Daar gaan wij nu niet op in. Hoe belangrijk ook die redenen ook kunnen zijn, ook voor hen die achterblijven.

'Wij gaan in Almere wonen'. Ik heb dat vaak gehoord, met name toen ik nog dienstdoend predikant in Huizen was. 'Daar, in het nieuwe land, zijn de huizen nog betaalbaar.' En een jong stelletje vertrok naar de overkant. Soms zeiden ze: 'wij blijven in Huizen kerken hoor, want daarna gaan wij toch naar vader en moeder'. Maar over het algemeen was dit laatste maar voor even. Gezinsuitbreiding, de afstand met name in de winter, het gevoel nergens bij te horen, waren al snel aanleiding om andere, eigen wegen te gaan. Over het algemeen kun je daar alleen maar dankbaar voor zijn. Tenminste, wanneer zij niet wegdrijven in de maalstroom van de grijze massa van onkerkelijkheid.

Waar blijven gemeenteleden, jongeren, maar ook gesettelde gezinnen, als zij verkassen en gaan wonen in een plaats, waar de kerk niet om de hoek staat en de warmte van een gemeenschap, die met jou vele dingen, ook de kerkgang en het deelnemen aan gemeenteactiviteiten deelt, niet direct voorhanden is? Dat is een vraag, die ik met name wil stellen aan gemeenten, aan predikanten en kerkenraadsleden. En ik stel die vraag ook op verzoek uit een van de gemeenten, die laat - soms te laat- er achter komen, dat al een paar jaar 'nieuw-ingekomenen' in hun midden wonen, die de weg naar de kerk niet hebben kunnen vinden, en ook niet door die gemeente gevonden zijn. Zij zijn er ook niet over geïnformeerd door de vorige gemeente.

Wij nemen met een bezoek afscheid van hen, die te kennen geven te gaan vertrekken. Ik neem dat aan. Wacht u daarbij vooral niet tot het laatste moment, want over het algemeen is er in zo'n overgangsperiode weinig tijd en ook hebben sommigen eigenlijk al afscheid genomen voordat de verhuizing een feit is. Een vraag naar het kerkelijk leven in de nieuwe woonplaats mag tijdens dat bezoek niet ontbreken. Heeft men zich afgemeld en aangemeld bij de kerkelijke gemeenten? Wat zijn de plannen om mee te leven in de nieuwe woonplaats. Een aansporing om eens met de predikant kennis te gaan maken is op zijn plaats. Men wacht toch ook niet af of vanuit een gezondheidscentrum een dokter komt kennismaken? Weet men van de verschillende modaliteiten van prediking en gemeente-zijn af? Tijdens dat afscheidsbezoek kan dat ook ter sprake komen. Uiteraard zullen wij voorzichtig zijn in onze waardering van de nieuwe gemeente. Wanneer wij overtuigd zijn van de waarde van een gemeenteleven rond een open bijbel en de prediking van zonde en genade vanuit de kracht van het bloed van Christus en de Heilige Geest, zijn wij bereid en gehouden om daarover te spreken. Verwijzend, bemoedigend. Is men bijvoorbeeld voorbereid om een gemeente in een totaal andere setting te ontmoeten? Soms ontbreekt een eigen predikant, een eigen kerkgebouw, soms is er sprake van een klein aantal gemeenteleden, dat zich door de gereformeerde prediking aangesproken weet. Trouwens, ook het omgekeerde kan zich voordoen. Ik heb nogal eens van broeders en zusters die vanuit een wat kleinere setting in Huizen kwamen wonen, moeten horen: dat had ik nu nooit van Huizen verwacht! Het wende overigens meestentijds verbazend snel.

Dat alles moet natuurlijk ter plekke door de mensen zelf ondervonden worden. Toch is het goed om daar al enige toerusting voor te ontvangen. Het is in dit verband ook belangrijk V g om als predikant of andere ambtsdrager, die afscheid komt nemen, zelf ook geïnformeerd te zijn over de nieuwe woonplaats. En ik denk niet dat het de privacy stoort, wanneer je door een mailtje of een ander berichtje de komst van de nieuwkomers meldt. Met name op de juiste plaats. Waarbij men uiteraard voorzichtig moet zijn met persoonlijk getinte informatie. Het kan erg gevoelig liggen wanneer je doopceel al gelicht is, voordat je tot kennismaking en ontmoeting bent gekomen.

Veel voorkomend is deze reactie: 'Wij gaan eerst eens kijken, welke gemeente ons het meest aanspreekt, en waar wij ons thuis kunnen voelen'. Christelijke Gereformeerde Kerken, Nederlandse Gereformeerde Kerken in uitbreidingsgebieden worden nog wel eens bevolkt door vooral jonge aanwas uit hervormd-gereformeerde gemeenten. AI heeft men in het jaar van het vertrek belijdenis gedaan in de Nederlandse Hervormde Kerk, het zicht op en de binding aan een landelijke kerk is met name onder jongeren uiterst gering. Ik klaag mezelf wel eens aan dat het me niet gelukt is de liefde tot die kerk, het kerkelijk besef, aan te kweken.

Wie verhuist en dat als leiding van

God ervaart, mag zich met name ook afvragen: welke bedoeling heeft de Heere God daarmee? Ook kerkelijk gezien. Wie veel heeft meegekregen kan tot zegen gesteld worden door zijn of haar inbreng daar waar het soms zo anders is. Waar de Koning van de Kerk ook bezig is een gemeente te vergaderen. Dat moeten degenen die verhuizen voor zich helder krijgen: wat

vraagt de Heere God van mij nu, in deze concrete situatie. Ook in die gemeente, waartoe ik krachtens Gods verbond en mijn belijdenis behoren mag en wat is het geweldig als je dan ook broeders en zusters ontmoet, die met jou die vraag delen.

J. L. W. KOPPENHOL

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen