Aan de synode der Nederlandse Hervormde Kerk,

Onlangs heeft de triosynode van de Samen op Weg-kerken ordinantie 5 vastgesteld, waardoor het in de kerk mogelijk wordt om naast het huwelijk van man en vrouw ook alternatieve relaties te zegenen. Vanwege de grote onrust die er bij vele leden van onze classicale vergadering bestaat en vanwege enkele brieven van gemeenten die tot onze classis behoren, hebben wij besloten ons in een aparte vergadering over het onderwerp van het huwelijkte beraden. Daarmee is ook aangegeven hoe groot belang wij aan deze zaak toekennen. Wij - dat is: een ruime meerderheid van de vergadering - kunnen niet anders dan de koers die de triosynode is ingeslagen, afkeuren. En dit op grond van het Evangelie en van het belijden van de kerk.

De Heere Jezus Christus zelfverwees, toen het huwelijk ter sprake kwam n.a.v. de vraag naar echtscheiding, op 'hoe het in het begin geweest is.' God schiep man en vrouw en wilde dat de man zijn vader en moeder zou verlaten en zijn vrouw zou aanhangen. Zo maakt Hij ons duidelijk dat het huwelijk nie anders gezien kan worden dan als een unieke band tussen man en vrouw.

De eeuwen door is door de kerk dit unieke karakter van het huwelijk als bijna vanzelfsprekend ervaren. In de Grieks-Romeinse tijd, toen de kerk geboren werd, die juist gekenmerkt werd door een veelvoud van verhoudingen tussen mannen en vrouwen en personen van hetzelfde geslacht, heeft de kerk zuiverend gewerkt en de uniciteit van het huwelijk hoog gehouden. Nooit zijn seksuele relaties buiten het huwelijk om aanvaard. Het is een feit dat de wereldkerk - of het nu gaat over de Oosterse orthodoxie, de Rooms-Katholieke Kerk of de kerken van de Reformatie - levend uit Christus het huwelijk geëerd heeft als de unieke instelling van God, ja zelfs als sacramenteel gezien heeft.

Ook onze eigen Nederlandse Hervormde Kerk verwoordde dit in een herderlijk schrijven in 1952. Daarin wordt de klassieke en algemene (katholieke) visie van de kerk op het huwelijk uitmuntend verwoord en wordt seksualiteit principieel verbonden aan het huwelijk. Het stemt ons tot grote droefheid dat onze Kerk, als zij met deze ordinantie instemt, er blijk van geeft dat zij in vijftig jaar t zo ingrijpend veranderd is, dat zij hetgeen toen als principieel verwoord werd en als geldig voor alle tijden, achter zich gelaten heeft. Wat kan daar de oorzaak van zijn? Zijn het wetenschappelijke inzichten, die in de vijftigerjaren niet bestonden? Dat kan onmogelijk het geval zijn. Zijn het exegetische ontdekkingen, die men deed? Ook dat kan niet het geval zijn! De oorzaak moet daarin gezocht worden dat de kerk in plaats van tegenwicht te bieden aan de tijdgeest zich daaraan dreigt te verzwageren. De kerk is geroepen in de problematiek die zich aandient met betrekking tot homoseksualiteit, op een authentieke wijze vanuit de Schrift en vanuit het belijden van de kerk een weg te wijzen in de maatschappelijke ontwikkelingen die zich voordoen. Dit zowel terwille van haar leden als ter wille van het maatschappelijke leven, aangezien de kerk geroepen is zich als Christus-belijdende volkskerk te richten tot de overheid en'het volk. Laten wij als kerk op dit terrein profetisch spreken!

Bovendien zou de kerk in haar getuigenis naar maatschappij en overheid kunnen wijzen op allerlei zeer zorgelijke ontwikkelingen die samenhangen met het aanvaarden van het homohuwelijk. We hoeven maarte denken aan de mogelijkheid van adoptie. Niet alleen biologisch gezien is het zo, dat voor het verwekken en ontvangen van kinderen een man en vrouw nodig zijn. Dat geldt ook de opvoeding van een kind. Het mag toch zonneklaar zijn dat een kind dat geadopteerd wordt door mensen van hetzelfde geslacht, daarmee psycho-sociaal niet gediend is! Als kerk moeten we ons toch geroepen weten om zorg en aandacht te hebben voor de situatie waarin kinderen en jongeren opgroeien. Terwille van het kind zou de kerk juist op moeten komen voor de uniciteit van het huwelijk. Dat doet zij met de aanvaarding van dit ordinantie-artikel niet.

Het woord 'inzegenen' wordt in de betreffende ordinantie voorbehouden aan het huwelijk van man en vrouw, het woord 'zegenen' wordt gebruikt voor alternatieve relaties. Bij die laatste zal het dan gaan om huwelijken tussen twee mensen van gelijk geslacht en niet-huwelijkse relaties van volwassenen in de vorm van geregistreerd partnerschap. Of kan elke willekeurige relatie eronder vallen? Het lijkt ons nodig dit duidelijk aan te geven. Toegespitst op het huwelijk tussen twee mensen van gelijk geslacht, zal dat in de praktijk ertoe leiden dat burgerlijk gesloten 'huwelijken' tussen mensen van gelijk geslacht in de kerk worden gezegend. Afgezien van de vraag of er sprake is van zegenen of inzegenen moet dit wórden gezien als een zegen die gegeven wordt aan homohuwelijken. Door de mogelijkheid hiervoor open te stellen, zou de kerk aangeven dat 'homohuwelijken' bijbels geoorloofd zijn - ja zelfs dat aan deze 'huwelijken' Gods naam wordt uitgesproken! Dit is voor ons onaanvaardbaar.

Voor ons als classicale vergadering is dit reden u met klem op te roepen het bewuste artikel in de ordinanties bij de nieuwe kerkorde niet te aanvaarden, maar te wijzigen. Dringend roepen wij u op om de uniciteit van het huwelijk van man en vrouw te onderstrepen, als een door God geschapen instelling, tot zegen van het menselijk geslacht. Zo kan de kerk tot zegen zijn en een zoutend zout zijn tot heil van ons volk en onze samenleving.

Met nadruk willen wij stellen dat wij ons ten zeerste geroepen weten op een zorgvuldige en liefdevolle wijze die mensen die vanwege hun seksuele geaardheid niet of moeizaam tot een huwelijk van man en vrouw kunnen komen pastoraal te begeleiden. Op grond van het Evangelie is het naar ons inzicht mogelijk om op een pastorale wijze vast te houden aan dat wat de kerk op grond van het Woord van God en het woord van Christus zelf te allen tijde beleden heeft en afstand te nemen van de maatschappelijke ontwikkelingen met betrekking tot het huwelijk. Binnen de kerk zijn er mensen met homoseksuele geaardheid die dit van ons als kerk verwachten en die zich in hun strijd tegen hun relationele, i.c. seksuele verlangens gesteund zouden weten als de kerk hierin op een bijbels-klassieke wijze zou spreken. Namens de classicale vergadering Gorinchem,

Ds. F. MAAIJEN, PRESES H. LAKERVELD, SCRIBA

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen