Opgewekt tot een nieuw leven

Tenminste, dat laatste is wel wat we in de antwoorden van de gelovige leerling proeven. Kort tevoren (Zondag 16) werd immers ten aanzien van de vrucht van Christus' kruisdood beleden dat 'door Zijn kracht onze oude mens met Hem gekruisigd, gedood en begraven wordt'. Door Zijn kracht sterft het oude leven af: het effect van het kruis. En eveneens door Zijn kracht ontkiemt het nieuwe leven: de keerzijde van het kruis, de vrucht van Zijn opstanding.

Eén van de opstellers zelf, Ursinus, merkt op: 'door de opstanding wordt de dood krachtig'. 'Want', zo vervolgt hij dan, 'Christus is niet alleen in Zichzelf, maar ook in al Zijn lidmaten gestorven én verrezen'. De keerzijde van het kruis.

Zo ziet de Heidelberger kruis en opstanding gestalten in het leven van het geloof worden. Zo wordt straks ook de bekering begrepen. Als de afsterving van de oude mens en de opstanding van de nieuwe mens. Waarbij het toch zo is dat de nieuwe mens opstaat naar de mate waarin de oude mens afsterft. Het opgewekt worden tot een nieuw leven is de keerzijde van het afsterven aan de zonde. De keerzijde van het kruis.

Op zichzelf al een vingerwijzing van ons leerboekje, die het bedenken en doordenken meer dan waard is! Het betekent immers dat vergeving en vernieuwing een onverbrekelijke eenheid vormen! De rechtvaardiging is het

werk van Christus voor zondaren, de heiliging Zijn werk in zondaren. En die zijn niet los verkrijgbaar. Er kan geen sprake van vrijspraak zijn, als mijn oude leven intact is gebleven. Tegelijk: elke vernieuwing die niet ie wortelt in de vergeving verloochent de er genade, en is gedoemd te vergaan. Het us' is de keerzijde van het kruis.

De lichtzijde van het kruis

Maar, in dit verband is die keerzijde zeker geen schaduwzijde. Juist nadrukkelijk een lichtzijde! Want, terwijl door Zijn kracht de oude mens gekruisigd wordt, is het ook door Zijn kracht dat de nieuwe mens opstaat. Door Zijn kracht opgewekt tot een nieuw leven! Die sterker bleek dan de macht van de zonde, de dood en het graf. Zij kregen op Golgotha de doodsteek. En Christus liet ze achter in het graf. Hij bracht het leven aan het licht. Zodat 'de kracht Gods, die ons in het geloof bewaart, zich juist het meest in de opstanding openbaart' (Calvijn).

Het is door die kracht dat de zondemacht ontkracht wordt. Die als een overmacht het hart bezet houdt. Overmachtig! Maar machteloos blijkt waar Christus in almacht verschijnt. En

doden wekt met Zijn stem. Opwekt tot een nieuw leven door Zijn kracht. Dat zegt wel iets van de aard ervan. Het onthult het wonder erin! Want: opgewekt worden, betekent dat er

geen leven was. En daarin is dus niet alleen het wonder onthuld, maar ook de nood ontmaskerd. Uw, jouw en mijn (ver-)val... Ons liggen en leven in het graf. Geteisterd door alle ontbindende krachten van dien. Naar ziel en lichaam. In zonden en wonden. Hoezeer dat ook bedekt is en wordt. Hoe witgepleisterd die graven ook zijn... Hoezeer de ellende ook verbloemd is door eigengerechtigheid en werkheiligheid. Door kerkelijke deugdelijkheid. De schone, evangelische of gereformeerde, schijn ten spijt. Het zijn en blijven werken van de dood. Uit de aarde aards, de verdwijning nabij. Al zijn we wellicht in onze ogen op ons 'paasbest'...

Opgewekt. Is er groter wonder? Dan wanneer God spreekt: Ontwaakt gij die slaapt en staat op uit de doden!? 'En de mens gaat en doet wat hij niet had willen doen, hij zou een andere weg gekozen hebben, maar hij gaat en doet Gods wil. Zo is het onze wil, maar het blijkt dat het Gods wil is en niet onze wil is, niet de wil van ons vlees, ook niet van ons vrome vlees is' (Kohlbrugge).

Opgewekt door Zijn kracht. Volgens Paulus één plant geworden in de gelijkmaking van Zijn dood, en daarom ook in de gelijkmaking van Zijn opstanding (Rom. 6:4). Van de oude wortel, de zonde, afgesneden. Bezig af te sterven. Door Zijn kracht. En ingeplant in de Wijnstok Christus ontluikt er, in Zij kracht, nieuw leven. Leven voor Hem. Uit Hem. Tot Hem. Door een levend geloof met Hem verbonden. En dus aangewezen op Zijn kracht.

Het beeld van de Wijnstok laat niets aan duidelijkheid te wensen over. De ranken zijn voor hun leven en vrucht volstrekt van de Wijnstok afhankelijk. Het komt niet op hun kracht aan, maar op hun verbinding met Hem. Het zijn in Hem. Geen mens kan of zal vanuit zichzelf'een nieuw leven beginnen'. Paulus had er in elk geval geen ervaring mee. 'Christus leeft in mij!' Dat was het nieuwe leven voor hem. Paasleven.

Het betekent dat door het geloof in Christus Zijn leven overvloeit in de Zijnen. Zoals de levenssappen van de Wijnstok de ranken voeden. Zo worden ze opgewekt tot een nieuw leven door Zijn kracht. En dat is ook de afhankelijkheid van de ranken: 'opdat ik

Hem kenne, en de kracht van Zijn opstanding.'

Want die kracht betekent goddelijke overmacht over de grootmacht van mijn ongeloof, en van de onvruchtbaarheid van mijn hart. Of vindt u bij uzelf iets anders? Iets anders dan onvruchtbaarheid? Nee toch? En ook na ontvangen genade is het toch vaak zo schrijnend schraal in vruchten voor Hem? Bij jezelf, in jezelf vind je altijd weer de dood. Daarom staat daar ook een kruis door... Maar daarom is de troost van de opstanding ook dat Hij door Zijn kracht opwekt tot een nieuw leven. Dat onze vrucht uit Hem gevonden wordt. Dat is de keerzijde van het kruis. De lichtzijde...

Kiemkracht

De Opgestane wekt door Zijn kracht, de kiemkracht van een nieuw leven in van zichzelf vredeloze en vruchteloze harten. En dat betekent door het geloof leven uit een ander beginsel. Een hemels beginsel. Een ander gevoelen.

Het gevoelen van Christus (Filipp. 2 : 5). De Wijnstok ingeplant, rijpen Zijn vruchten aan de ranken. Vruchten van geloof en bekering. Vruchten van Zijn Geest. Geurend tot Gods genoegen. De liefde bloeit. De hoop wordt krachtig. De blijdschap verdiept. De vrede heerst. De zachtmoedigheid overwint. De goedheid groeit. De goedertierenheid bot uit. Een bloesem van herschepping.

Opgewekt tot een nieuw leven. Een leven: Gode aangenaam. Gericht tot Hem, en op Zijn eer. Het gevoelen van Christus. Die Vaders wil volbracht op de aarde. Ermee worstelde. Eronder boog. Want dat was Hem het liefste.

Zijn eer woog Hem het zwaarste, op Zijn Middelaarshart. Dat mocht alles kosten... En in die liefde ging Hij zo ver; in die overgave zo diep, dat het een offergave werd. Om 's Vaders eer; en het behoud van zondaren. Dat gevoelen zij in u... U begrijpt, Christus' weg was volstrekt enig. Toch, ook iets van die overgave aan de eer van de Vader, vloeit in de ranken over.

Opgewekt tot een nieuw leven. Leven uit een nieuw beginsel. Leven uit Christus. Door Zijn kracht. Hoe zou het anders? Alleen die is de overmacht van zonde en gebreken te machtig! Alleen die ontkracht de bezettende macht van het kwaad.

Dat beginsel is en blijft bovendien zolang de gelovigen in dit leven zijn nog klein. Er blijft nog zo veel zondige gebrekkigheid over. Zodat soms de bezorgde vraag kan opkomen: Is dat nieuwe leven er wel? Als de tegenkrachten mij overmachtig blijken.

Zou de Heidelberger daarom misschien spreken van een 'opgewekt wórden'? Hoe dan ook, elders spreekt ons leerboekje steevast van een 'hoe langer hoe meer'. Dus: ook al zou die intentie hier ontbreken, met de gedachte is het in elk geval vertrouwd. Het is een 'worden'. Het is een 'jagen naar'. Omdat het geloof nog niet de volmaaktheid bereikt heeft, maar wel grijpt naar dat, waartoe het door Christus gegrepen werd. Elke dag wacht daar die strijd. Die goede strijd. Een strijd tegen de zonde in mij, en rondom mij. Door Zijn kracht. Het effect van het kruis. Een goede strijd, aangezien de uitkomst door Zijn kracht zeker is. De zege gewis. Vrucht van Zijn opstanding. Keerzijde van het kruis. Lichtzijde.

Het oude leven overweldigt nog zo vaak, nog zo veel. Nochtans, en is dat niet paasvreugde? !, is het dat de Levende zo machtig is om het voortdurend te onderhouden; ja het voortdurend als uit de dood tevoorschijn te roepen (Kohlbrugge).

Misschien is daarom wel het meest kenmerkende van dat nieuwe leven, dat het zo afhankelijk is van Christus? Met alle heiligheidsstreven in eigen kracht weet de Heidelberger geen raad. De Heilige Geest wel; maar dat wordt wel pijnlijk. Het geestelijke streven is altijd ook sterven. Sterven aan mezelf. Hoe langer hoe meer aan eigen vruchteloosheid ontdekt. En daarom ootmoedig. Gebogen ranken. Gebogen, omdat juist die ranken zwaar zijn v^fn de vrucht! Want: zwak in zichzelf, teren zij het meest op de Wijnstok. Hun vrucht wordt uit Hem gevonden. Als stervende, en ziet zij leven! Dagelijks verliezen, en toch alles gewinnen. Zwak, juist dan zo machtig. Paasvreugde. 'Zing vrolijk, gij onvruchtbare!'

In volle pracht!

Want nu de Heer' is opgestaan, nu vangt het nieuwe leven aan! Maar de aanvang ervan, de kiemkracht ervan, draagt in zich de belofte van de volle bloei. Want dit nieuwe leven, door Zijn dood bereid, is een leven tot in eeuwigheid. De knop die zich langzaam ontvouwt, zal in het licht van Zijn heerlijkheid in volle luister stralen. Door het open graf valt die verte open. De bekroning van het kruis. Dan zal alle gebrokenheid verleden tijd zijn. De gebrekkigheid verdwijnen. Het nieuwe leven volkomen zijn. Het beginsel volgroeid. De goede strijd gestreden. Het geloof behouden. Intussen viert de kerk onder het kruis Pasen. 'Geliefden, nu zijn wij kinderen Gods, en het is nog niet geopenbaard, wat wij zijn zullen. Maar wij weten, dat als Hij zal geopenbaard zijn, wij Hem zullen gelijk wezen; want wij zullen Hem zien, gelijk Hij is.' (1 Joh. 3 : 2). U zij de glorie, opgestane Heere!

P. C. HOEK, ST. ANNALAND

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen