De dood overwonnen en de gerechtigheid verworven

Soms praat hij met vrienden die er meer mee bezig zijn. Soms schrikt hij van zichzelf: erg eigenlijk dat het mij zo weinig doet. Maar ja, je kunt het jezelf niet geven...

Ondertussen verandert er weinig. Totdat er heel stilletjes wél iets anders wordt. Want stel je voor dat ik zo moet sterven... Het vaste avondritueel van even bidden, even lezen voldoet niet meer. Hij begint écht te bidden. Want hij merkt dat hij God mist. Wat erg dat ik zo lang langs Hem heb heen geleefd. Wat hij allang wist als een theorie, wordt werkelijkheid: de Heere Jezus moest sterven, omdat fk gezondigd heb. Van binnen huilt het.

Op een dag breekt het door. Een verloren zondaar vindt rust aan de voet van het kruis. Vader en moeder merken het niet meteen. En toch: nieuw leven ontluikt. Op het eerste gezicht weinig verandering. Hij blijft kerkganger. Hij blijft student. Maar waar de dood was, leeft het leven. Leven uit de Opgestane.

Doopouders

Misschien kent u hen wel. Zij gaan eigenlijk nooit naar de kerk. Al dat zware gedoe. Maar ja, nu is hun eerste dochter geboren. Je kunt het je lieve kindje toch niet aandoen dat zij ongedoopt blijft. Laten we maar eens contact opnemen met de dominee. Dat valt tegen! Dat gaat zomaar niet. Weten jullie wel wat de doop betekent? En hoe kunnen jullie het jawoord geven als je niet in de kerk komt? Waarom doen ze nu altijd zo moeilijk in de kerk? Nu wil die dominee ook nog komen praten met de ouderling. Alsof we daarop zitten te wachten. Het gesprek valt niet tegen. Ze zijn toch wel vriendelijk, ondanks dat zwarte pak. We hebben open kunnen praten.

En ze willen nog een keer terugkomen ook. Eigenlijk best fijn. Hadden we

niet gedacht.

Ze komen terug. En er wordt over de betekenis van de doop gesproken. Over Gods liefde in Zijn verbond. Over Zijn grootheid en heiligheid. Over de consequenties van het jawoord. Hadden we nog nooit over nagedacht... Niemand ziet het. Ondertussen is Gods Géést bezig.

Een van de volgende gesprekken beloven de ouders het ja-woord voor hun rekening te nemen. Nu weten zij wat zij zeggen. Je ziet hen in de kerk. Zij worden doopouders. En zij blijven komen. Niet omdat het moet, maar omdat zij hongerig geworden zijn naar God. Later zitten beiden op de belijdeniscatechisatie. Om Hem te belijden Die dood geweest is en Die leeft.

Pasen

Over Pasen gesproken... Pasen betekent immers: de dood verslonden tot overwinning! Dat komt openbaar, iedere keer dat jonge of oude mensen tot geloof en bekering komen. Je zegt niets te veel als je dat een opstanding uit de dood noemt. Zo spreekt ook de Heilige Schrift erover.

Al ben je springlevend, zolang je nog leeft zonder de Gekruisigde en Opgestane, ben je geestelijk dood. Dan betekent Pasen nieuw leven. Nieuw leven omdat God de Vader opwekt uit de

geestelijke dood. Nieuw leven omdat de opstandingskracht van God de Zoon levende realiteit wordt. Nieuw leven omdat de Heilige Geest levend maakt wat dood is.

Pasen preekt de Overwinnaar van de dood. Niet alleen van de geestelijke dood. Ook van de eeuwige dood, de eeuwige pijn: het vreselijke vooruitzicht voor wie geestelijk dood is en blijft. Wie zich toevertrouwt aan Hem, zal niet sterven, maar leven. Zelfs als de dag komt datje moet sterven. De hel verdiend, de hemel gekregen. Want Christus' leven na Zijn sterven is de garantie van het eeuwige leven van Zijn Kerk.

Dat is in het leven met Christus een machtige troost. Niet omdat je het met je ogen ziet. Wel omdat de ogen van het geloof Hem zien. Soms is het zicht omfloerst door tranen. Soms is het uitzicht in nevelen gehuld door ongeloof. Soms moetje je schamen datje zelf zo weinig naar boven ziet. Wat een vreugde als de opstandingkracht van Christus opnieuw doorbreekt in de dorheid van je hart. Als het verlangen naar Hem je zo vervult datje de apostel Paulus nastamelt: ik zou wel ontbonden willen worden om voor altijd met Christus te zijn, want dat is zeer verre het beste.

Met lichaam en ziel

Pasen: de dood verslonden tot overwinning. Die rijkdom van Pasen geldt niet alleen mijn ziel, maar ook mijn lichaam. Wie door het geloof met Christus verbonden wordt, is dat met huid en haar. Bij het graf lijkt de dood definitief, zelfs voor een kind van God. Ons stof keert tot stof weder. Maar de Paasvorst garandeert het leven, ook voor het dode lichaam. Eens zal ons lichaam verrijzen. Net zo zeker als het lichaam van Gods Zoon het graf verlaten heeft.

Mijn afgematte lichaam zal weer jong en fris zijn. Mijn zieke lichaam zal nooit meer ziek zijn. Mijn gehandicapte lichaam zal volmaakt zijn. Zoals de herscheppende Schepper het heeft bedoeld. Om eeuwig Hem met lichaam en ziel te eren. Zonder zwakheid, zonder zonde, zonder dood.

Pasen, dat betekent: dood, waar is uw prikkel; hel, waar is uw overwinning? En als je bang bent voor de dood en voor de hel? Omdat je weet: ik heb tegen Gód gezondigd...

De Opgestane is de Zaligmaker van zondaren. Zijn opstanding is het bewijs dat Hij de gerechtigheid verworven heeft. Hij geeft vergeving van zonden. Hij brengt verloren mensen weer in de rechte verhouding met God. Hij heeft verworven wat voor ons volkomen onbereikbaar is: Zijn gerechtigheid, volkomen vergeving van zonden. Hij deelt het uit aan wie Hem smeekt. Mild en overvloedig.

Pasen geeft verwachting van Hem Die dood geweest is en Die leeft. Ja, ook als de machten van de dood je moedeloos maken. In het bijzonder als de vorst der duisternis overwinnend lijkt in ons land, zelfs in de kerk. Wat zal de toekomst brengen? Zie dan op de Paasvorst. Hij leeft. Hij regeert. Hij geeft moed om door te gaan, ook met het werk in Zijn dienst. Hij doet geloven: Christus lééft... Hij doet beleven: ... en ik met Hem.

J. B. TEN HOVE, WAPENVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen