ZENDING: DAAR EN HIER.

BEELDENSTORM

Het schijnt echt gebeurd te zijn op een zondagsschool in Engeland. Met de beste bedoelingen eindigde vrijwel elk bijbelverhaal met een vraag, waarop steevast het antwoord 'Jezus' moest klinken. Onbekend met deze traditie trad echter rond Pasen een nieuwe meester aan, die de kinderen vroeg naar de naam van iets met lange oren, lange tanden en een ei op zijn rug. Waarop één van de kinderen zei: 'Ik weet dat het antwoord moet zijn 'Jezus', maar het lijkt ook wel erg veel op de paashaas.' Beeldenstorm - of hoe je eigenlijk tegen God aankijkt. Zelden hadden we het idee dat een kerstconferentie zóveel indruk maakte én achterliet als de afgelopen keer op De Bron het geval was. En je vraagt je af hoe dat komt. Hoe het kan, dat zoveel goede gesprekken worden gevoerd, dat zoveel substantiële vragen worden losgemaakt. Dat jongeren het idee krijgen dat God werkelijk iets met hun leven van doen heeft en wil hebben. Jongeren, die week in week uit in de kerk zitten. En zich dan toch ineens afvragen, waarom ze dingen voor het eerst (schijnen te) horen...

Laten één ding duidelijk zijn: zo'n tijd samen rond een geopende Schrift is een absoluut geschenk, dat ons van de andere kant, ja van de Ander zelf toevalt. Daar is geen organisatie (hoe soepel ook), geen workshop over gebed (hoe diep ook), geen opwekkingslied met combo (hoe heerlijk ook) en geen ludiek nachtprogramma tegen opgewassen. Al maken ze stuk voor stuk wel degelijk verschil en dragen ze zeker bij tot het creëren van een bedding, waarin de Heilige Geest Zijn werk kan doen. Een groter voorrecht om dit te beleven, is nauwelijks denkbaar.

Maar er is nóg iets wat opviel en ik noem dat maar even: een oefening in uitgestelde bevrediging. Het thema 'Beeldenstorm' leende zich er namelijk erg goed voor om eens heel eenzijdig naar een aantal godservaringen van mensen in de Schrift te kijken zonder ze steeds te besluiten (noem het dichtsmeren) met 'Jezus'. Het gevecht van Jakob aan de Jabbok gaf ruimte om het gevecht met ons diepste innerlijk serieus te nemen. De ontmoeting van Jesaja met Gods heiligheid riep de vraag op of we zoiets kennen - en of we dat eigenlijk wel willen. En in het spoor van Hemans klaaglied in Psalm 88 kregen we ruimte om eerlijk te spreken over Gods afwezigheid in ons eigen leven.

Zoals gezegd: we hadden veel plezier met elkaar. Maar de spanning door de dagen heen groeide, zeker waar de ervaringen zich ook in de keuzeprogramma's opstapelden (al eens bij Jehova's getuigen op de thee geweest? ). We groeiden toe naar een ontknoping, want De Naam had nog nauwelijks geklonken. En juist de ontmoeting met de confronterende godsbeelden in het Oude Testament, had ons werkelijk dorstig gemaakt naar het Nieuwe. De ontlading was dan ook groot, toen we op zondagmorgen vanuit het slot van Mattheüs 11 door Jezus Christus zicht kregen op God de Vader. Werkelijk een thuiskomen van weg geweest. Gaandeweg Hem tegemoet. Ach, er valt nog zoveel meer te zeggen. Over de vragen, waar jongeren mee bezig zijn. Over de weerbarstigheid van hun bestaan met alle ethische knelpunten en de vele rollen die ze geacht worden te spelen. Over de spanning tussen openheid en isolatie. Groot is doorgaans hun loyaliteit aan de plaatselijke gemeente, ondanks het feit dat ze als problematische categorie ('Hoe houd je ze vast? ') eerder gethematiseerd, dan geïntegreerd worden. Maar het wordt hoog tijd dat hun vragen (h)erkend en echt beantwoord worden. Want iets met lange oren, lange tanden en een ei op z'n rug is toch echt een 1 paashaas.

| PIM KALKMAN, DE WINDROOS (IZB) j Reageren mag: p.kalkman@izb.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen